BOOK&COOK

Przeczytane w 2011

2011-02-02T11:21:00.016+01:00

Już się trochę uzbierało więc zaczynam spis... ku własnej pamięci:)

1. Virginia Woolf, Między aktami
Wydawnictwo Literackie 2010

2. Joanna Jodełka, Polichromia
TimeMachine 2009

3. Mari Okazaki, Suppli 10
Hanami 2010

4. Kazuo Ishiguro, Pejzaż w kolorze sepii
Albatros 2009

5. Virginia Woolf, Dama w lustrze (zbiór opowiadań)
Pani Dalloway na Bond Street
Kew Gardens,
Solidne przedmioty,
Współczucie,
Wdowa i papuga - prawdziwa historia,
Nowa suknia,
Szczęście,
Razem i osobno

Prószyński i S-ka 2008

6. Agnieszka Lingas Łoniewska, Bez przebaczenia
Novae Res, 2010

7. Ewa Kopsik, Uciec przed cieniem
Novae Res 2010

8. Agnieszka Lingas-Łoniewska, Zakręty losu
Novae Res 2010

9. Camilla Lackberg, Księżniczka z lodu
Czarna Owca, 2010

10. Eric-Emmanuel Schmitt, Trucicielka
Znak 2010
Opowiadania:
Trucicielka
Powrót

11. Susan Vreeland, Niedziela nad Sekwaną
Bukowy Las 2011

12. Antoni Czechow, Moje życie i inne opowiadania
Czytelnik 1979
Opowiadania:
Kameleon
Partia winta
Strzelec
Duszka
Pani z pieskiem
Anna na szyi

13. Mons Kallentoft, Ofiara w środku zimy
Rebis 2010

14. Elżbieta Cherezińska, Saga Sigrun
Zysk i S-ka 2009

15. Elżbieta Cherezińska, Ja jestem Halderd
Zysk i S-ka 2010

16. Jean M. Auel, Klan Niedźwiedzia Jaskiniowego
Zysk i S-ka 2009

17. Agnieszka Podolecka, Żar Sahelu
Poradnia K 2010

18. Agnieszka Podolecka, Za głosem sangomy
Zysk i S-ka 2008

19. Jarosław Iwaszkiewicz, Tatarak
Ze zbioru opowiadań: Po prostu miłość
Iskry 1969

20. Bernhard Schlink, Lektor
MUZA 2009

21. Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory,
Listy na wyczerpanym papierze
Agora 2010

22. Amelie Sarn, Thorgal. Dziecko z gwiazd.
Egmont 2011

23. Camilla Lackberg, Kaznodzieja
Czarna Owca 2010

24. Jean M. Auel, Dolina koni
Zysk i S-ka 2010

świątecznie

2010-12-21T21:51:00.005+01:00

Świątecznie ale wbrew tradycji. Ani tu maku, ani bakalii, ani miodu:)

Jak to możliwe, że ten przepis wpadł mi w oko dopiero teraz? Przecież połączenie sernika z czekoladowym ciastem kusiło od zawsze. Inspirując się przepisem Liski, zrobiłam sernikobrownie na świąteczne spotkanie przedwigilijne z tymi bliskimi, z którymi nie spędzimy wigilii. Była pachnąca choinka, a pod nią prezentów całe mnóstwo - w tym hit sezonu: czerwone ni to sanki, ni to bobslej dla Słodziaka:)

Przepis zmodyfikowałam mieszając czekoladę mleczną z gorzką, a do serka dodając jeszcze budyń waniliowy (oczywiście w proszku) :)

Do 200g gorzkiej czekolady w jednym cieście muszę jeszcze dojrzeć...

Serniko-czekoladowiec z wiśniami
/wg Liski, z autorskimi zmianami/

tabliczka gorzkiej czekolady (100g)
tabliczka mlecznej czekolady (100g)
200g masła
300g cukru pudru
500g sera kremowego (użyłam homogenizowanego!)
5 jajek
100g mąki
cukier waniliowy
budyń waniliowy
drylowane wiśnie dobrze osączone

Piekarnik nagrzałam do 170 st. i wyłączyłam termoobieg. Pergaminem wyłożyłam tortownicę o średnicy 26cm. Czekoladki rozpuściłam w kąpieli wodnej (oblizując ze smakiem paluchy, łyżki i mieszadełka).

Masło i 250g cukru pudru utarłam na gładką masę (do serników nigdy nie używam miksera tylko drewnianej kopystki). Następnie dodałam 3 jajka i wlałam ostudzoną masę czekoladową. Na koniec dodałam mąkę. Ucierałam jeszcze chwilę. 3/4 masy wylałam na blaszkę.

W drugiej misce utarłam ser, resztę cukru, 2 jaja, cukier waniliowy i budyń w proszku.

Wylałam masę serową na czekoladową, następnie resztę masy czekoladowej. Całość obrzuciłam wiśniami.

Piekłam 50 min.

Studziłam ok. 20 min w otwartym piekarniku.

Potem jeszcze 2-3 godziny poza piekarnikiem:)

Najsmakowitszy był na dzień drugi, ale to już chyba sernikowa norma.

Smacznego!

ciastka dla Łucji

2010-12-17T22:55:00.004+01:00

Nigdy nie obchodziłam dnia Św. Łucji, nigdy nie piekłam Lussebullar, nigdy nie szłam w pochodzie śpiewając "Sancta Lucia"...

Kiedyś musiał być ten pierwszy raz i od razu w doborowym towarzystwie Kasi Skalskiej z Zakamarków.

To od niej dostałam poniższy przepis, to ona opowiedziała nam o tradycjach świątecznych w Szwecji, pokazała zdjęcia, nauczyła nas szwedzkich piosenek, które dzieci śpiewają tańcząc wokół choinki.

Dla takich chwil warto wciąż ostro harować, ciągnąć i pchać...

A dodatkowo odkryłam, że 13. grudnia to również Dzień Księgarza:)

lussebullar
/drożdżowe ciastka z szafranem/

3 żółtka (białek nie wyrzucać!)
4 łyżki cukru + 2 łyżki waniliowego
250g mąki
20g drożdży świeżych
1/4 łyżeczki soli
1/2 szklanki mleka
50g masła
szczypta szafranu

Drożdże rozcieramy z 1 łyżeczką cukru i 2 łyżkami mleka i odstawiamy na 15min. Masło stapiamy z mlekiem, dodajemy szczyptę szafranu, mieszamy, ostudzamy. Żółtka ucieramy z resztą cukru na kogel-mogel. Dodajemy wyrośnięte drożdże i sól, a następnie mąkę i mleko z masłem i szafranem. Dokładnie wyrabiamy ciasto. Dzięki szafranowi jest cudownie żółciutkie. Pozostawiamy ok. 1h do wyrośnięcia (niech podwoi swoją objętość). Potem dzielimy na części i formujemy ruloniki, a z nich tworzymy tradycyjne kształty. Każdy kształt ma odpowiednią nazwę i znaczenie. W "oku" ciastek umieszczamy rodzynki, układamy je na blasze (wyłożonej pergaminem) i czekamy jeszcze 15-20 min aż wyrosną. Na koniec smarujemy białkiem i ... do piekarnika na ok. 10min w 200st.

Z podanej ilości ciasta wyszły 2 blachy złocistych lussebullar, które wspaniale smakują z herbata z gloggiem, rodzynkami i pomarańczą.
Smacznego i GOD JUL!

śliwkowo

2010-11-13T22:43:00.002+01:00

Draka o to, że na blogu nie ukazał się nowy post, przepis, notka to najmilszy opieprz jaki można dostać:)
Miło mi, że tyle osób lubi tu zaglądać i nieustannie przypomina, że "przydałoby się coś nowego".
A tak to już jest, że gdy nie ma czasu i weny to najlepiej używać starych sprawdzonych receptur.
I dlatego taka tu pustka:)
Czytam więcej, gotuję mniej.
O czytaniu więcej TU, a o gotowaniu (a właściwie pieczeniu) poniżej...
Kolejne podejście do książeczki/broszurki Małgorzaty Kalicińskiej Kuchnia znad rozlewiska.
Kolejny pomysł na wykorzystanie jej przepisu na kruchy "tartowy" spód.
Sprawdził sie już wiele razy, na przykład TUTAJ i TU.
Tym razem odsłona śliwkowa.

tarta śliwkowa
/inspirowana przepisem Małgorzaty Kalicińskiej/

ciasto:

125g masła

250 g mąki

1 żółtko

2-3 łyżki cukru

5 łyżek zimnej wody

sól (tylko odrobina)

nadzienie:
10-15 śliwek
2 jajka
4 łyżki cukru (użyłam brązowego)
szklanka śmietany 36%

Ciasto zagniatam szybko, formuję kulę, zawijam ją w folię spożywczą i wkładam do lodówki (godzinka wystarczy). Przed pieczeniem wałkuję składam na pół i znów wałkuję. Im więcej razy będziecie wałkować i składać, tym bardziej ciasto będzie przypominało francuskie i delikatnie się rozwarstwiało. Jeśli wam na tym nie zależy oczywiście można rozwałkować jedynie raz (bez szkody dla smaku).

Śliwki przekrawam na ćwierci i układam na cieście. Zalewam zmiksowanymi jajami z cukrem i śmietaną.

Zapiekam ok.35-40 min. w temperaturze 170st. (z termoobiegiem)

Zajadaliśmy jeszcze ciepławą - pychota!

Gdy już spadnie śnieg dodam do śliwek cynamonu i imbiru. Na razie unikam tych przypraw by nie wywoływać wilka z lasu:)

Smacznego!

* W oryginale przepisu Kalicińska radzi zalać śliwki 30 min. śliwowicą - ja wiedziałam, że ciacho będzie zajadać z nami Słodziak, więc opuściłam ten element (zamiast można nalać sobie np. kieliszeczek porto czy ouzo do konsumpcji:))

Lubię...

2010-09-24T21:03:00.001+02:00

Aga wywołała więc nie ma co udawać, lenić się i ociągać.
Może ten wpis pomoże się wtrybić, odzyskać ciąg, który wcześniej pozwalał pisać, wymyślać i inspirować się (i może kogoś jeszcze).
Z zazdrością patrzę na ulubione blogi, w których konsekwencja, działanie i rozwój.
U mnie przestój...
Trzeba z tym zawalczyć!

Oto moja subiektywna lista rzeczy, które lubię.

Jest spontaniczna, na szybko i punktów mogłaby mieć więcej, oj więcej...

Kolejność przypadkowa, choć kto tam z tą podświadomością wie:)

1. Lubię ...

Kawę rano a czerwone wino wieczorem.

2. Lubię...

weekendowe przedpołudnia na kanapie z "Wysokimi Obcasami".

3. Lubię...

przeglądać książki kulinarne, szczególnie gdy jestem głodna.

4. Lubię...

słuchać radia Chill ZET w samochodzie. Żaden korek mi wtedy nie straszny.

5. Lubię...

podglądać Słodziaka, gdy się bawi, gada, udaje dorosłą, papuguje i gdy zupełnie nie wie, że jest obserwowany.

6. Lubię...

budzić się na godzinę przed budzikiem i z westchnieniem ulgi ponownie wtulać w kołdrę.

7. Lubię...

niespieszne, wesołe poranki we troje, wygłupy na łóżku i beztroskie chichoty.

8. Lubię...

zapowiedzianych gości, moment oczekiwania na nich, stół gotowy i pięknie nakryty.

9. Lubię...

rozpakowywanie kartonów nowych książek w księgarni, przeglądanie i układanie ich na półkach.

10. Lubię...

łańcuszki, sondy, ankiety i psychozabawy:)

Wywołuję wszystkich chętnych!
Natalię Zapatrzoną, Siorrę, Isabel i J. szczególnie serdecznie zapraszam:)

pachnie Katalonią

2010-05-15T22:54:00.001+02:00

Od poniedziałku choruję na coś przedziwnego.
Zaczęło się od zapalenia spojówek, przeszło w zapalenie gardła, potem krtań...
Mam nadzieję, że pożaru z tego nie będzie, wszak mam jeszcze kilka narządów, które mogą się "zapalić", hehe..
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że o ile bez gadania wytrzymam, o tyle bez czytania mi trudno.
Dopiero od wczoraj mogę bez łzawienia patrzeć w ekran monitora, ale książki i ich drobny druk to nadal mordęga dla biednych oczu mych.
Co prawda wyszły z tego bardzo przyjemne wieczory głośnego czytania mi przez Wojtka.

Z łaskawością zgodziłam się by czytał swoją aktualna lekturę Przygody fryzjera damskiego, Eduardo Mendozy.
I wiecie, co?
Ależ mnie wciągnęło!
Coś pomiędzy Tussetem a Vianem. Czarny humor i opary absurdu.
W sam raz na poprawienie sobie nastroju.
Cytaty w innym poście a teraz kulinarne meritum.
Bo skoro Mendoza to Hiszpania.
Skoro Hiszpania to ukochana Barcelona (w niej dzieje się akcja Damskiego fryzjera) a skoro Barca to owoce morza, bo co tu innego przyrządzić?
Dlatego niech zapachnie w domu hiszpańską kuchnią. Robimy krewetki!

krewetki tygrysie
/przepis podpatrzony w katalońskich domach i tawernach/

10 tygrysich krewetek
2 ząbki czosnku
2 łyżki dobrej oliwy z oliwek
pół pęczka naci pietruchy
mielony pieprz
mielone chilli

Na oliwę delikatnie rozgrzaną wrzucam wyciśnięte lub pokrojone drobniutko ząbki czosnku, dorzucam posiekaną natkę pietruszki i po chwili krewetki (nie muszą być całkowicie rozmrożone).
Smażę, często obracając. Niech będa chrupiące, oblepione przyprawami a ich ogonki zbieleją.
Przyprawiam mielonym pieprzem i chilli. Podaje gorące z ciepłą bagietką i w towarzystwie sałaty z vinegretem.

Dobrze usmażona krewetka sama wychodzi z ogonka-pancerzyka. Jest chrupiąca ale zachowuje delikatną "giętkość".
Paluchy trochę tłuste, bez żenady oblizujemy by jak najdłużej cieszyć się smakiem.
Jak dobrze, że zmysły smaku i węchu mi się ostały:)
No i popijamy winem, a co tam. Antybiotyk poczeka:)

Na zdjęciu przedstawiam krewetki z owego przepisu jednak w wersji na makaronie.
Ten pyszny i łatwy przepis na pastę poznaliśmy w Karpaczu w bardzo przytulnej restauracji Kwadrat, ale o niej to już w innym poście.
Zaczynam łzawić...

Smacznego!

czekając na miłych gości...

2010-05-10T15:40:00.001+02:00

Od dawna już kusiło mnie wypróbować babciny prezent - siedem ślicznych, teflonowych tarteletek.
Niedzielne popołudnie, kawka z rodzinką, a w koszyku pyszne gruszki.
Trzeba je przerabiać, dusić, smażyć, zapiekać i pożerać na surowo póki znowu nie trzeba się będzie pożegnać:)

tarty z gruszkami
/ciasto wg przepisu Małgorzaty Kalicińskiej/

Przepis na ciasto znajdziecie TUTAJ.
Tym razem nie wałkowałam go kilka razy, a jedynie raz i powycinałam kształty samymi foremkami.
Zapomniało mi się jednak, że kawałki ciasta powinny być większe od formy, tak by oblepiały dobrze jej boki.
Nastepnym razem się poprawię:)

Na wyłożone ciastem foremki ułożyłam pokrojone w plasterki gruszki.
Posypałam cukrem trzcinowym i obłożyłam kawałkami masła.
Piekłam 20min. w dobrze nagrzanym piekarniku (200st.).
Po wyjęciu, jeszcze ciepłe skropiłam alkoholem (był tylko bols curacao więc wyszło ciekawie kolorystycznie) i obsypałam wiórkami czekoladowymi.
Oczywiście jak na rodzinkę łasuchów przystało ustrajaliśmy tartinki kleksem bitej śmietany!

Smacznego!

przeczytane w 2010

2010-05-05T20:55:00.012+02:00

1. Fannie Flag, Smażone zielone pomidory
ZYSK i S-ka 2008

2. Antoni Słonimski, Julian Tuwim, W oparach absurdu
Omnipress 1991

3. Stieg Larsson, Dziewczyna, która igrała z ogniem
Czarna Owca 2009

4. Stieg Larsson, Zamek z piasku, który runął
Czarna Owca 2009

5. Kazuo Ishiguro, Okruchy dnia
Albatros 2006

6. Grażyna Plebanek, Nielegalne związki
W.A.B. 2010

7. Anne Perry, Świąteczna podróż
Zysk i S-ka 2009

8. Kathryn Stockett, Służące
Media Rodzina 2010

9. Ewa Nowak, Wszystko tylko nie mięta
Egmont 2008

10. Mari Okazaki, Suppli, tomy 1-9
Hanami 2007

11. Mitsukazu Mihara, Balsamista, tomy 1-6
Hanami 2009

12. Diane Broeckhoven, Jeden dzień z panem Julesem
Galaktyka 2008
seria: Zapach pomarańczy

13. Stefan Zweig, 24 godziny z życia kobiety
Świat książki 2006

14. Mariusz Szczygieł, Kaprysik
Agora 2010

15. Mario Vargas Llosa, Pochwała macochy
Znak 2010

16. Witold Michałowski, Ałtajskie tropy
Zysk i S-ka 2010

17. Truman Capote, Śniadanie u Tiffany'ego
Albatros 2010

19. Bianka Rolando, Rozmówki włoskie
Sic! 2007

20. Krzysztof Rutkowski, Wokulski w Paryżu
Słowo/obraz terytoria 2010

21. Anne Fadiman, W ogóle i w szczególe
Znak 2010

22. Anne Fadiman, Ex libris
Znak 2010

23. Ben Rice, Pobby i Dingan
Media Rodzina 2006

24. Matthew Pearl, Tajemnica Dickensa
Wydawnictwo Literackie 2010

25. Olga Tokarczuk, Lalka i perła
Wydawnictwo Literackie 2001

26. Bolesław Prus, Lalka
Ossolineum 1998

27. Robert Makłowicz, Cafe Museum
Czarne 2010

28. ....... wiele, wiele książek dla dzieci:)

jak w przedszkolu

2010-04-22T23:06:00.002+02:00

Brzydka ostatnio ze mnie gospodyni, żona, matka...
Obiady robię w locie albo nie robię wcale.
Odżywiam się niezdrowo, jem w pośpiechu.
Tak już mają biznesłomanki na starcie:)

Ale ostatnio chwila wytchnienia zaowocowała bardzo smacznym, "przedszkolnym" obiadkiem.
Indyk w potrawce, ryż i jarzynka.

Kto jest na tak??
Na pewno moja kochana J. na diecie:)

indyk w potrawce
/przepis autorski/

Upieczona z ulubionymi przyprawami pierś indyka, często podlewana bulionem.
Ryż ugotowany na sypko
Marchewka z groszkiem uduszona na maśle

sos do mięsa:
2 łyżki masła
łyżka mąki
szklanka mleka
kilka kropli soku z cytryny
curry
łyżeczka delikatnej musztardy
natka pietruszki

Upieczoną pierś z indyka kroje na plastry.
W rondelku topię masło, dodaję mąkę i energicznie mieszam. Zasmażkę rozprowadzam mlekiem (lub śmietanką 12%). Dodaję curry, sok z cytryny i musztardę. Mieszam cały czas by sos był aksamitny. Jeśli ciągle pojawiają się grudki rozprowadzam dodatkowo mlekiem bądź bulionem.
Polewam mięsko i podaję.

Słodziak był rozanielony prawdziwie przedszkolnym obiadkiem. Może dlatego, że do przedszkola jeszcze nie chodzi i skojarzeń złych nie posiada:)

Tymczasem przypominam, że jutro Międzynarodowy Dzień Książki.
Warto wybrać się do biblioteki lub księgarni po jakieś nowe odkrycie.
Lub chociaż otworzyć na chwilę swoją ukochaną książkę.
Ja aktualnie czytam Okruchy dnia Kazuo Ishiguro i jestem rozanielona:)
kto zachwycił się filmem z Anthonym Hopkinsem i Emmą Thompson, ten nie przejdzie obojętnie i obok książki.
Polecam!

bez słów

2010-04-10T18:53:00.002+02:00

kolorowankowo

2010-04-01T21:11:00.000+02:00

Każdy ma inny sposób na zrelaksowanie się, pozbycie się nerwowego ścisku w dołku i natłoku myśli.

Jedni (jak mój ślubny) wsiadają na rower i pocą się przez 50 km, inni idą się wytańczyć, jeszcze inni zawijają się w ciepły kokon pod kocykiem i przesypiają (o ile nie mają w domu dwulatka, który skutecznie im to uniemożliwia) a ja najczęściej nalewam sobie lampkę wina lub robię kawę i... koloruję.

Kolorowanie mnie uspokaja, przenosi w inny wymiar, kojarzy mi się z dzieciństwem, z moją siostrą i wspaniałymi godzinami, które spędzałyśmy nad czarno-białym, który zamieniał się w fullcolor:)

By uatrakcyjnić sobie zabawę kolorowałyśmy np. jeden rysunek na zmianę lub powielałyśmy ten sam szkic, by zobaczyć jak różnie można go przedstawić, a największą radochą było tzw. kolorowanie na STOP. Ustalenie sobie 5 min. na dany obrazek i tylko tyle czasu aby zapełnić go kolorem.

Oj, więcej było takich uciech i kreatywnej zabawy!

Ostatnio bardzo polubiłam kolorowanie mandal. Jest coś niezwykle relaksującego w powtarzalności ich wzorów, w sferycznej konstrukcji, która daje wrażenie zapętlania się. Bawię się kolorami, czuję, że choć odtwórczo coś tam jednak tworzę.

Pomijam całą filozofię w okół tego - mnie to relaksuje i natchniewa nawet bez Buddy w tle:)

I pojawia się tylko, wciąż ten sam problem od lat - brak ciekawych kolorowanek dla dorosłych.

W Polsce króluje wydawnictwo Egmont czyli Disney i Manga do spółki. Albo koszmarki zwierzęco-ludzikowate.

Nawet dla dzieci żal czasem to kupić.

Kilka lat temu kupiłam sprowadzane z Wielkiej Brytani kolorowanki Doodle Design (z pięknymi wzorami angielskich tkanin) wciąż to jednak dość droga sprawa.

Mandale do kolorowanie prezentuje natomiast wydawnictwo WIR, w którym już rzeczywiście wybór większy ale wzory raczej uproszczone, dla dzieci.

tak więc na polskim rynku bida z nyndzą, jak powiedziałby mój dziadek.

Dlatego wielkie hip hip huuura!!! ostatnio wyrwało się z moich piersi, gdy na stronie www.jakoloruje.pl znalazłam kolorowanki do drukowania. Obok kiczu i typowych kolorowanek dla dzieci znalazłam tzw. kolorowanki artystyczne - głównie szkice znanych obrazów.

Ich wykonanie nie jest może w pełni zadowalające, ale dla mnie to po prostu szał ciał i spełnienie marzeń, bo kolorowanki z dziełami mistrzów malarstwa śniły mi się od dawna.

Polecam!

To co Siorra?

Kiedy przyjeżdżasz pokolorować na STOP?

o księgarzach

2010-03-23T09:50:00.000+01:00

Ze szczególnym pozdrowieniem dla moich koleżanek księgarek (byłych i obecnych).
Fragment z Kronik mojego ukochanego Bolka - Olka.
Tylko nie wiadomo czy się na niego obrażać czy nie:)
hehe...

Kronika nr 334 z dn. 3 grudnia 1882

Cywilizacja ma dwa przeciwne bieguny. Jednym jest szynk, drugim księgarnia.

Około pierwszego roją się obrzękłe twarze, łachmany, występki.

Do drugiej zbierają się dzieci spragnione nowych książek z obrazkami, biegną panienki rade poznać tysiączny pierwszy sposób kochania i ciągną chorzy na śledzionę przewodnicy narodu, którzy po nieskończenie długich sznurach liter i wyrazów wdrapują się na wyżyny cywilizacji, by stamtąd lepiej ogarnąć jej horyzont i wskazać ogółowi najbezpieczniejsze drogi postępu.

Ale praca księgarska, jakkolwiek rozwija w najszlachetniejszych sferach życia, nie jest jednakże twórczą.

Księgarz to tylko kupiec handlujący duchowymi produktami, do czego kwalifikacje nie są znowu tak trudne.

Wprawdzie musi on "znać na pamięć" wszystkie książki jakie sprzedaje, musi wiedzieć, czy autor jest zdolny, moralny i na której półce leży, musi kupione dzieło ślicznie zawinąć w papier i związać sznurkiem w taki sposób, ażeby była pętelka, ale nic nadto.

I co wy na to kochane księgarki??

Tak czy siak polecam zaczytanie się w Kronikach Prusa z "Kuriera Warszawskiego".
Wybór dostępny jest na stronie POLSKIEJ BIBLIOTEKI INTERNETOWEJ.
(na 20 tomowe wydanie pod redakcja Szweykowskiego wciąż odkładam pieniądze...)

Miłej lektury!

makaron dla żony

2010-03-21T23:44:00.002+01:00

Czas przyznać się do pewnych projektów.
Czas przeprosić kilka osób za to, że ostatnio nie miałam dla nich czasu.
Oraz tych, którzy zaglądali na tego bloga czekając na nowy wpis-przepis.
Ostatnio świat zawirował i przyspieszył.
Marzenia spełniły się... wręcz z nawiązką.
Niech to trwa, niech to trwa!

Oto dziś otworzyłyśmy wraz z B.księgarnię.
Nowe miejsce na mapie Poznania.
Nasze miejsce. Wymarzone.
Przez ostatni miesiąc na blogu ksiegarnia-miedzyslowami.blogspot.com próbowałyśmy spisać pierwsze myśli, impresje, inspiracje.
Zapraszam do lektury, a moich czytelników z Poznania do wizyty:)

W związku z tą zmianą moim bliscy muszą przeorganizować swoje życie.
Słodziak przystosowuje się do bycia "przedszkolakiem".
Wojtas uczy się gotować.
Tak więc ze specjalna dedykacją dla niego - prosty przepis na obiad dla zapracowanej żony:)

spaghetti z czerwonym pesto
/przepis autorski/

3 plastry boczku parzonego
pół cebuli
pół czerwonej papryki
garść czarnych oliwek
łyżka czerwonego pesto
ząbek czosnku
makaron spaghetti
parmezan
papryka, pieprz świeżo mielony

Makaron gotuję al dente.
Na kilku kroplach oliwy rumienię cebulę, paprykę i boczek.
Dodaję pokrojone w plasterki oliwki, wyciśnięty ząbek czosnku. Przesmażam.
Dodaję łyżkę czerwonego pesto, mieszam.
Łączę z makaronem.
Przyprawiam słodką papryka i pieprzem. Podaję z parmezanem.

Smacznego!

tarta na marzec

2010-03-14T11:20:00.002+01:00

Ostatnio pikantne tarty (quiche) weszły na stałe do naszego jadłospisu.

Bo smaczne, bo szybkie i sycące.

Luty minął pod znakiem brokuła, pora i boczku (przepis TU) w marcu natomiast obmyśliłam tartę na modłę, szeroko pojętej, kuchni orientalnej.

Oto co z tego wyszło.

tarta orientalna
/przepis autorski/

1 porcja ciasta francuskiego
1 pierś z kurczaka
papryka czerwona
1 cebula duża
garść rodzynek
1 marchew ugotowana na półtwardo
1 jajko
szklanka śmietany (użyłam 18% z Piątnicy)
curry, słodka papryka, kurkuma, pieprz i sól
ser feta

Ciasto rozkładamy na tartownicy i wkładamy do lodówki.

Pierś kurczaka kroimy drobno i smażymy na oliwie. Dodajemy ulubione przyprawy. Ja dodałam curry, słodką paprykę, pieprz, kurkumę i sól.

Przekładamy mięso do miseczki, na tym samym tłuszczu szklimy cebulę, dodajemy pokrojoną w paseczki paprykę, marchew i rodzynki. Przesmażamy.

Dodajemy mięso, mieszamy i wykładamy na ciasto.

W miseczce ubijamy jajko z odrobiną soli, dodajemy śmietanę i curry (ja dodałam dość dużo). Sos ubijamy i wylewamy na farsz. Kruszymy nań fetę i wstawiamy tartę na 15-20 minut do nagrzanego do 200st. piekarnika.

Jak zwykle nie umiałam się do końca zdecydować, czy tarta jest lepsza na ciepło, letnio czy zimno.

więc próbowałam jej na każdym etapie stygnięcia i stwierdzam, że rewelacją tej potrawy jest to, jak bardzo jej smak zmienia się w zależności od temperatury.

Jest to więc idealna propozycja na długie leniwe wieczory, pełne rozmów i dobrego wina:)

Smacznego!

serowo

2010-03-04T15:18:00.001+01:00

Obiadek z serii "czas nadal mnie goni..."

Kiedy to się skończy? Na razie nie wiadomo.

Najważniejsze, że na Rynek Wildecki, wróciła pani Ania z morzem kolorowych tulipanów.

U niej jest najtaniej, ale to nie dlatego tam kupuję.

Pani Ania się uśmiecha nawet jeśli na dworze mróz.

Pani Ania robi najwspanialsze wiązanki, które zawsze trafią w gust osoby obdarowanej.

Pani Ania nie zapomina o magicznych słowach "miłego dnia"

Pani Ania umie o każdym kwiatku coś ciekawego powiedzieć.

I zawsze dołoży do niego coś od siebie - wielkiego liścia, pęk traw, wstążkę albo ciepłe słowo.

No ale rozgadałam się a czas napisać kilka słów o dzisiejszej serowej zupie.

Przepis pochodzi od Zapatrzonej Natalii. Kiedyś ugościła nas tą prostą recepturą - kaloryczną, sycącą , pyszną zupą, którą robi się w kilka chwil, i która w połączeniu z przeróżnymi dodatkami, nieustannie zmienia swój smak.

Dzięki temu nigdy się nie nudzi.

Oto mój dzisiejszy przepis.

zupa serowa

2 litry wywaru warzywnego

1 duży por

łyżka masła

łyżka pecorino

200g serka topionego (użyłam ementalera kremowego i ementalera z ziołami)

łyżka gęstej śmietany

łyżka prażonej cebulki

pietruszka

Na maśle szklę pokrojonego drobno pora, zalewam gorącym wywarem.

Zmniejszam ogień i dodaję pecorino i rozdrobione serki. Trzymam na małym ogniu i często mieszam aż serki się rozpuszczą. Zagęszczam śmietaną, dodaję prażoną cebulkę i pietruszkę.

Świetnie smakuje z makaronem lub groszkiem ptysiowym.

Czasami dodaję pokrojoną marchewkę z wywaru.

Dziś podałam zupę z pasztecikiem z pieczarkami.

Była pyszna. Brak białego wina, które zawsze świetnie pasuje do tej zupy nadrobiłam lekturą rozdziału z Łebkowskiego dotyczącą białych win francuskich:)

Smacznego!

marchewkowo

2010-03-01T16:42:00.002+01:00

Czas mnie goni i szczerzy kły.
Rzadko teraz bywam w domu i nie zawsze chce mi się gotować.
Ostatnio moje obiady jakieś takie szybkie i nudne... nie ma o czym pisać.
Ale dzisiaj, gdy wietrzysko za oknem i nie chciałam na nie wyprowadzać Słodziaka zdarzyła się w kuchni rzecz ciekawa.
Była marchewka. Nie było masła.
I dzięki Bogu!
Oderwałam się od nudnego przyzwyczajenia, że gotowaną marchewkę należy potraktować masłem i wymyśliłam coś innego.
Smak zachwycił, a najbardziej to, że antymarchewkowy Słodziak zjadł wszystko co miał na talerzyku!
Wiwat wichury!

glazurowana marchewka

kilka młodych marchewek ugotowanych w osolonej wodzie (lub paczka mrożonej marchewki, ew. marchewka konserwowa)
łyżka czerwonego pesto
łyżeczka brązowego cukru
odrobina cynamonu

Marchewkę gotuję jak zwykle. Odlewam wodę, dodaję pesto, mieszam i zasmażam. Po kilku minutach dodaję łyżeczkę cukru i przesmażam tak długo, aż się lekko skarmelizuje. Posypuję cynamonem. Podaję.

Dziś jadłyśmy marchewkę z filecikiem dorsza i frytkami.
Zamiast dodatkiem, stała się gwoździem obiadu:)

Smacznego!

hamlet gibson

2010-02-22T09:46:00.003+01:00

Z Hamletem Szekspira spędziłam kilkanaście lat temu upojny tydzień i... przepisałam całość na maszynie.
Byłam tak zachwycona tym dziełem, że postanowiłam znać w nim każde słowo, przecinek i kropkę.
Wrażenie niesamowite. Spróbujcie sami, o ile waszym ukochanym dziełem nie jest Potop lub coś równie opasłego:)
Tłumaczenie Paszkowskiego stało się więc moją Biblią i choć cenię Barańczaka to jego Hamlet, to już nie jest ten MÓJ Hamlet.

Po tej miłości 16 -latki przyszło kolejne zauroczenie - ekranizacja Hamleta wg. Zeffirellego.
Co prawda obsadzenie Mela Gibsona w roli chimerycznego księcia wydawało mi się nieco kontrowersyjne, jednak jedno obejrzenie filmu i byłam zgubiona na amen.
Szczególnie w scenie "kładzenia się na łonie Ofelii" można dla Gibsona głowę stracić:)
Dziś film ten, obok maszynopisu Hamleta dumnie leżą na mojej półce: Ulubione.

Smaku filmowi dodają niesamowite zdjęcia, role Glenn Close (Gertruda) i wyśmienitej Heleny Bonhnam Carter (Ofelia prawdziwie szalona!) oraz muzyka Ennio Morricone.
Zresztą - sprawdźcie sami.
Już jutro (23.02) na tvp kultura o 20.10.
POLECAM!!!

Ps. Świetną przeciwwagą dla tej ekranizacji jest wariacja na temat Hamleta - film Rozenkrantz i Guildenstern nie żyją.
Para - Gary Oldman i Tim Roth, grający tytułowe role, dają popis aktorski, którego nie można zapomnieć!
Ale o tym więcej przy innej okazji.

Hamlet
reż. Franco Zeffirelli
USA, Francja, GB 1990
obsada:
Mel Gibson, Glenn Close, Helena Bonham Carter

miłości moje

2010-02-21T21:17:00.002+01:00

Nie umiem pisać o miłości... A co dopiero o miłości do książek.

Ale owszem... rację miała Liska. Są książki, które zamykasz, gładzisz po okładce, odstawiasz na półkę albo oddajesz do biblioteki ale wiesz, że: JUŻ ZAWSZE BĘDĄ Z TOBĄ.

Gdybym musiała się zdecydować na jedną, najprawdopodobniej byłaby to Lalka Prusa.

Ale jakiś czas temu wymyśliłam sobie swój własny ranking: po jednej książce na jeden rok życia.

Wiadomo, że trochę zakłamane te proporcje, ale to nic.

To właśnie ONE najbardziej poruszyły, zachwyciły, zmieniły mnie i mój świat.

I jak cudownie, że może być ich tak wiele, że książki nie są o siebie zazdrosne:)

1. Otfried Preussler, Malutka Czarownica
Pierwsza książka, jaką wypożyczyłam ze szkolnej biblioteki.
Pierwszy zupełnie samodzielny wybór.
Pierwsza fascynacja.

2. Astrid Lindgren, Dzieci z Bullerbyn
Ubarwiła moje dzieciństwo.
Zmieniła moje dorosłe życie.
Sprawiła, że wybrałam drogę, którą nadal kroczę.
Kochana Astrid...

3. Alan Alexander Milne, Kubuś Puchatek
Książka niby z dzieciństwa ale w pełni doceniona dopiero po latach.
Nie ma to jak brytyjski humor, piękne tłumaczenie Ireny Tuwim i oryginalne szkice Sheparda.

4. Lucy Maud Montgomery, Ania z Zielonego Wzgórza (seria)
Prawdziwy szał.
W wieku 10-11 lat byłam gotowa samodzielnie oddać się do sierocińca by potem przeżyć takie przygody jak Ania:)
Podróż na Wyspę Księcia Edwarda to nadal jedno z moich wielkich marzeń.

5. Lucy Maud Montgomery, Emilka ze Srebrnego Nowiu (seria)
O ile Anię podziwiałam, o tyle z Emilką się utożsamiałam.
Podobna wrażliwość, chęć tworzenia, pisania, podobne fascynacje.
Oczywiście mam tu na myśli siebie 13 -letnią:)

6. Astrid Lindgren, Ronja - Córka Zbójnika

Odkryłam ją bardzo późno - mając już ponad 20 lat.
Zachwyciła baśniowością, wspaniałym opisem przyjaźni i wolności.
Rzadko płaczę, czytając książki ale dla Tej co chwilę robiłam wyjątki.

7. Goscinny, Sempe, Mikołajek (seria)
Niby dla dzieci a odkryte znacznie później.
W nadmiarze szkodzi, ale raz na jakiś czas wracam by się pośmiać:)
Dla mnie to też lekcja poglądowa o życiu małych chłopców ale dobrze, że mam jednak córkę...

8. Rosiński, Van Hamme, Thorgal (seria)
Seria komiksów, którą zbieram od 20 lat.
Mityczne krainy, baśniowe postaci, ciągła walka Dobra ze Złem - piękna alegoria naszego żywota.
A do tego tytułowy bohater przystojny jak diabli:)

9. Małgorzata Musierowicz, Opium w rosole (i inne z serii)
Musierowicz wybaczam wszystko bo Miłość wierna jest.
Każda kolejna cześć Jeżycjady wyczekana i połykana w jeden wieczór.
A potem na fali sentymentalnie wraca się do starych tomów, czyli siebie 12,13,14,15 -letniej.

10. Lewis Carrol, Przygody Alicji w Krainie Czarów
Dla dzieci nie polecam - pure nonsens naciągnięty do granic.
Teraz się upajam.
Gdy czytasz Carrola niepotrzebne ci żadne narkotyki:)

11. Charlotte Bronte, Dziwne Losy Jane Eyre
Wspaniała rzecz.
Miłość od pierwszego czytania.
Siostry Bronte to musiały być niesamowite kobiety.
Naprawdę dziwna, mroczna i trzymająca w napięciu opowieść.
Nawet jak się ją czyta 10 raz...

12. Wiliam Szekspir, Hamlet
Olśnienie.
Tragedia, która budziła mój nieustanny uśmiech.
A potem ulubiona ekranizacja z Glen Close w roli Gertrudy, która dopełniła czaru.

13. Wiersze dla zakochanych (praca zbiorowa)
Miałam 13 lat, przeżywałam pierwszą wakacyjną (oczywiście nieszczęśliwą) miłość i dostałam tomik poezji wydawnictwa ISKRY.
Miłosne wyznania polskich poetów od Kochanowskiego do Rymkiewicza.
Zabazgrane na marginesach, wyczytane tyle razy, że trzeba było sklejać:)
Urocze...

14. Konstanty Ildefons Gałczyński, Teatrzyk Zielona Gęś
Z tej miłości chyba nie trzeba się tłumaczyć:)
Wystarczą nazwiska: Kociubińska Hermenegilda, Gżegżółka Alojzy, Osiołek Porfirion, prof. Bączyński i nad wyraz kreatywna kurtyna:)

15. Wiliam Wharton, Spóźnieni Kochankowie
Gdyby moja Mama wiedziała, że czytam ją wieczorami w wieku niespełna 15 lat chyba nie cieszyła by się tak bardzo z córki - mola książkowego:)
Wharton był moim nauczycielem seksu.
Tak wyszło:)

16. Ireneusz Iredyński, Żegnaj Judaszu
Mroczne, brudne, prawdziwe... niestety.
Pierwsze zetknięcie się z polskim dramatem współczesnym.
Niezapomniana dwutomowa Antologia Dramatu Polskiego.
Nieustannie wypożyczona z pobliskiej biblioteki.
I Młodziutka Blada, której się nie zapomina.

17. Alfred de Musset, Spowiedź Dziecięcia Wieku
Dziś raczej się uśmiecham, 12 lat temu chłonęłam z wypiekami na twarzy każde słowo Musseta i myślałam: A więc można TAK kochać?

18. Emil Zola, Germinal
Pierwszy kontakt z naturalizmem.
Fascynacja na resztę życia.
Cel: zebrać wszystkie tomy historii rodziny Rougon-Macquartów.

19. Erich Maria Remarque, Łuk Triumfalny
Każdy ma książkę, która kojarzy mu się z jego Miłością, pierwszą wspólną lekturę.
Dla nas to właśnie Remarque.
Calvados, zadymione knajpki, wielogodzinne spacery i rozmowy i tylko Poznań zamiast Paryża i zakończenie szczęśliwsze.

20. Bolesław Prus, Lalka
Dla niej powinna być jakaś osobna klasyfikacja.
Ta książka to olbrzymi kawał mojego życia i mnie samej.
Prus nauczył mnie pisać, czytać, postrzegać świat.
Zaraził swoim humorem, imponował wiedzą i lekkością pisania.
A Lalka? Najlepsza polska powieść XIX wieku.
Pierwsza z pierwszych.
Moja jedyna.

21. Włodzimierz Odojewski, Oksana
Włoskie wakacje, wakacyjna miłość.
Brzmi banalnie ale dzięki Odojewskiemu staje się pełne znaczeń.
Bo to wakacje Ostatnie, bo miłość Ostatnia a w sielskich Włoszech wciąż krwawe wspomnienia z Ukrainy.
Piękne i smutne.

22. Jan Tomkowski, Literatura Polska
Była ze mną przed maturą, egzaminami na polonistykę a potem podczas każdej sesji.
Ale najwspanialsze w niej jest to, że jest również lekturą do poduszki i na wakacje.
Napisana lekko ale nie "brykowo", pozostawia wielkie pole do własnych poszukiwań i odkryć.

23. Stefan Zweig, Amok (i inne opowiadania)
Ech...
Każde opowiadanie w tym zbiorze to emocjonalna bomba.
Zweig był geniuszem w opisywaniu stanów psychicznych.
Porusza, nie daje o sobie zapomnieć.

24.Thomas Mann, Czarodziejska Góra
Gdy ją czytam odrealnia się wszystko dookoła: przenoszę się do Davos, weranduję wraz z Castorpem, rozmawiam z Settembrinim a nade wszystko cudownie, przepysznie i obficie ucztuję!
Opisy sanatoryjnych kolacji i obiadów to perełki.

25. Manuela Gretkowska, Polka
Jedna z moich ulubionych polskich pisarek w odsłonie intymnej i bardzo kobiecej.
O tym, że macierzyństwo to bolesny proces do którego ciągle się dorasta i o tym, że kobieta w ciąży nie myśli tylko o swoim brzuchu.
Mądre ale bez mądrzenia.

26. Patrick Suskind, Pachnidło
Hit końca lat 80-tych, który odkryłam bardzo późno.
Pierwsza książka, która w tak intensywny sposób skupiła się na zmyśle zapachu.
Umiejętność opisu granicząca z ideałem.
Uwielbiam.

27. John Fowles, Kochanica Francuza
Sięgnęłam po nią nie wiedząc nic.
Była jak czysta karta - teraz jest pełna znaczeń.
Niesamowite studium epoki wiktoriańskiej, postać Sary żywcem wyjęta z obrazów prerafaelitów.
Majstersztyk konstruowania fabuły i literacka zabawa z czytelnikiem od pierwszej do ostatniej strony.

28. Michel Faber, Szkarłatny Płatek i Biały
Sugar bierze mnie za rękę i prowadzi po Londynie XIX wieku.
Odwiedzam szemrane dzielnice pełne domów publicznych, zaglądam do wiktoriańskich posiadłości na przedmieściach.
Faber to jak mieszanka pisarstwa Prusa i Dickensa w erotycznym sosie.
Naprawdę, choć zabrzmiało mocno dwuznacznie:).

29. Judy Budnitz, Gdybym Ci Kiedyś Powiedziała
O kobietach, przez kobiety i dla kobiet.
Baśniowa i oniryczna podróż przez zakamarki kobiecej psychiki, świat toposów i symboli.
Jest tu wszystko: kobieta-wilk, wiedźmy, sinobrody, złotowłosa.
A między tym opowieść o świecie, wojnach, emigracji i zwykłym życiu niezwykłych kobiet.
Ponadczasowe.

Czas pomyśleć nad pozycją numer 30.
Na szczęście do kwietnia jeszcze trochę...

obejrzane w 2009 (tv)

2010-02-19T00:01:00.002+01:00

Dalszy ciąg mojego segregowania pamięci.
Tym razem filmy, którymi uraczyła nas w tym roku telewizja.
Filmy obejrzane pierwszy raz i te, które już oglądałam.
Kolejność chronologiczna.
Największe poruszenie wywołał nr 10.

1. Przylądek Strachu, reż. Martin Scorsese
rok 1991, USA
obsada: Robert de Niro, Nick Nolte, Jessica Lange, Juliett Lewis

2. Chorus Line, reż. Richard Attenborough
rok 1985, USA
obsada: Michael Douglas

3. Śmierć i dziewczyna, reż. Roman Polański
rok 1994, Francja, USA, GB
obsada: Ben Kingsley, Sigourney Weaver

4. Serce nie sługa, reż.Ben Younger
rok 2005, USA
obsada: Uma Thurman, Meryl Streep

5. Chicago, reż. Rob Marshall
rok 2002, USA
obsada: Rene Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Richard Gere

6. Jude, reż. Michael Winterbottom
rok 1996, GB
obsada: Kate Winslet, Christopher Eccleston

7. Shrek 2, reż. Andrew Adamson i inni
rok 2004, USA
dubbing polski: Zbigniew Zamachowski, Jerzy Stuhr, Wojciech Malajkat

8. Po miłości, reż. Diane Kurys
rok 1992, Francja
obsada: Isabelle Huppert, Hippolyte Girardot

9. Casino Royal, reż. Martin Campbell
rok 2006, Czechy, Niemcy, USA, GB
obsada: Daniel Craig, Eva Green

10. Parę osób, mały czas, reż. Andrzej Barański
rok 2005, Polska
obsada: Krystyna Janda, Andrzej Hudziak

11. Smak Życia 2, reż. Cedric Klapisch
rok 2002, Francja, GB
obsada: Romain Duris, Kelly Reilly, Audrey Tautou

12. Katyń, reż. Andrzej Wajda
rok 2007, Polska
obsada: Jan Englert, Danuta Stenka, Maja Ostaszewska

13. Osada, reż. M. Night Shyamalan
rok 2004, USA
obsada: Joaquin Phoenix,
Sigourney Weaver, Willia Hurt

14. Lista Schindlera, reż. Steven Spielberg
rok 1993, USA
obsada: Liam Neeson, Ralph Fienes, Ben Kingsley

15. Korowód, reż. Jerzy Stuhr
rok 2007, Polska
obsada: Jan Frycz, Kamil Maćkowiak, Karolina Gorczyca

16. Utalentowany Pan Ripley, reż. Anthony Minghella
rok 1999, USA
obsada: Matt Damon, Jude Law, Gwyneth Paltrow

17. Smażone zielone pomidory, reż. Jon Avnet
rok 1991, USA, GB
obsada: Kathy Bates, Mary Stuart Masterson, Jessica Tandy

18. Quiz Show, reż. Robert Redford
rok 1994, USA
obsada: Ralph Fiennes, John Torturro, Rob Morrow

przeczytane w 2007

2010-02-18T23:58:00.001+01:00

Wybaczcie, że traktuję tego bloga po trosze jak mój notes.
Ale wrzucenie różnych swoich zapisków do blogosfery ułatwia potem ich odnajdowanie, sortowanie i tam takie.
Tak więc postanowiłam stworzyć sobie jeszcze spisy książek przeczytanych w roku 2007 i 2008.
W obu przypadkach wpisuję tylko książki przeczytane w całości - pomijam te niedokończone i przeczytane jedynie fragmentarycznie oraz stosy całe albumów z malarstwem, do których sięgam bardzo często ale raczej by popatrzeć.
Na żadnej z obu list nie zamieściłam Lalki Bolesława Prusa - książki, którą w obszernych fragmentach czytam co roku latem.
Taka tradycja.
Wierzę, że już na zawsze:)

A oto książki przeczytane w 2007 roku.
Kolejność chronologiczna.

1. Milan Kundera, Nieznośna lekkość bytu
PIW 2007

2. Daniel Pennac, Jak powieść
Muza 2007
seria SPECTRUM

3. Stefan Zweig, 24 godziny z życia kobiety

opowiadania:
24 godziny z życia kobiety
Amok
List do nieznajomej

Świat Książki 2003

4. Erich Maria Remarque, Łuk Triumfalny
Czytelnik 1994

5. Emanuel Schmitt, Kiedy byłem dziełem sztuki
Znak 2007

6. Lech Majewski, Metafizyka
Wydawnictwo Literackie 2003

7. Manuela Gretkowska, Kobieta i mężczyźni
Świat Książki 2007

8. Judy Budnitz, Gdybym ci kiedyś powiedziała
Znak 2007

9. Paul Bowles, Pod osłoną nieba
ZYSK i S-ka 1998
seria KAMELEON

10. Marsha Mehran, Zupa z granatów
W.A.B. 2006
seria Z MIOTŁĄ

11. Zygmunt Miłoszewski, Uwikłanie
W.A.B 2007
MROCZNA SERIA

12. Zygmunt Miłoszewski, Domofon
W.A.B. 2005
MROCZNA SERIA

13. Małgorzata Musierowicz, Pulpecja
Akapit Press 2004

14. Małgorzata Musierowicz, Nutria i Nerwus
Akapit Press 1995

15. Małgorzata Musierowicz, Córka Robrojka
Akapit Press 2003

16. Małgorzata Musierowicz, Imieniny
Akapit Press 1998

17. Małgorzata Musierowicz, Tygrys i Róża
Akapit Press 2001

18. Tomasz Kwaśniewski, Dziennik ciężarowca
W.A.B. 2007

19. Michel Faber, Jabłko (całość)
W.A.B 2007

20. Emil Zola, Kartka miłości
PIW 1975

21. Manuela Gretkowska, Polka
Libros 2002

22. Manuela Gretkowska, Europejka
W.A.B.

tortillas

2010-02-18T22:40:00.002+01:00

Ja wiem, że to ma spulchniacze, emulgatory i inne konserwujące badziewie ale raz na jakiś czas zajadam się tortillą z paczki.
Podgrzewając lekko, by nie pozbawiać giętkości pakuję w nią najprzeróżniejsze smakołyki, polewam sosem i zajadam oblizując palce.
Czasem piekę dłużej, by były chrupiące i serwuję na ciepło z dodatkiem dipów.
Czasem roluję, czasem urywam i maczam, innym razem smaruję je np. pesto, posypuje parmezanem i składam 2 tortille jak kanapkę.
Zawsze z lekkim wyrzutem sumienia, ale i zawsze przepysznie:)

Dziś na obiad tortille z czterema dodatkami czyli.... ileś tam kombinacji (kto lepszy z rachunków niech policzy za mnie:)

tortilla 4 smaki

opakowanie tortilli (tym razem użyłam tortilli firmy Poco Loco*, 8szt.)

dodatek1
tuńczyk w sosie własnym z odrobiną majonezu, posiekanym koperkiem i pieprzem

dodatek 2
surówka z pora zmieszana z zielonym groszkiem

dodatek 3
pierś z kurczaka, pokrojona w drobne kawałki, przysmażona na oliwie z przyprawą arabską

dodatek 4
sałatka z pomidorków koktajlowych z serem feta, oliwą i czarnymi oliwkami

Dodatki łączę fantazyjnie, polewam sosem czosnkowy na bazie jogurtu naturalnego, zawijam w tortille i zajadam popijając mocno schłodzonym piwem pszenicznym.
Pychota!

* producenci tortilli przeganiają się w pomysłach. Jadłam juz tortille z dodatkiem suszonych pomidorów, szpinakowe i czosnkowe.
Trzeba przyznać, że są niezłe, ale do dzisiejszego miksu smaków najbardziej pasowały mi te klasyczne - pszenne.

księga dżungli

2010-02-17T20:02:00.000+01:00

Wydawnictwo Media Rodzina wznowiło kiplingowską Księgę Dżungli.

Chętnie przeczytam ją w tłumaczeniu Andrzeja Polkowskiego ale jeszcze chętniej zapatrzę się na ilustracje Józefa Wilkonia.

Może uda się już w weekend na Targach Książki Dziecięcej, które co rok organizowane są w Poznaniu.

Z racji mojego zawodu, mamuśkowatości i pasji są to moje najukochańsze spotkania targowe.

Mam tam w jednym miejscu wszystko co lubię:)

Zaglądam do nowości wydawniczych, przypatruję się licznym imprezom z udziałem dzieci, rozmawiam z wydawcami, księgarzami i rodzicami, przysłuchuję się wykładom i dyskusjom na temat książki dziecięcej, kupuję lub tylko marzę by móc kupić, a nade wszystko z wielką chęcią oglądam tzw. Salon Ilustratorów.

Na pewno w tym roku prace Wilkonia zajmą w nim wiele miejsca.

I dobrze, bo niesamowicie oddają klimat powieści i pięknie przedstawiają faunę i florę Indii.

Wydanie Media Rodziny ma dwie okładki.
Ja na pewną wybiorę tę z Tygrysem (wszak mamy teraz JEGO ROK).
A Wam, która bardziej się podoba?

Rudyard Kipling
Księga dżungli

/ The Jungle Book/
tłumaczenie: Andrzej Polkowski
ilustracje: Józef Wilkoń
Media Rodzina
Poznań 2009
oprawa twarda
stron 232
cena: 49zł

setka

2010-02-14T15:02:00.001+01:00

Setny post...

Nie mogę uwierzyć.... kiedy to minęło?

Gdy w sierpniu napisałam na tym blogu pierwsze słowa nie sądziłam, że stanie się on tak ważnym elementem mojego dnia codziennego (by nie powiedziec obsesją:)).

Chciałabym więc podziękować wszystkim tym, którzy tu zaglądają, czytają, oglądają fotki, później dzielą się ze mną spostrzeżeniemai - w rozmowie, w e-mailu lub za pomocą komentarzy.

Ale dziękuję również tym, którzy po prostu tu zaglądają, pozostając anonimowi.

Dziękuję za wsparcie i sygnał, że warto pisać dalej.

A moim bliskim za cierpliwość, gdy muszą czekać przy stole, aż podam im obiad, bo wcześniej latam, biegam, ustawiam talerze i półmiski, szukam dobrego światła i ładnego ujęcia:)

Dziękuję również moim inspiratorom z innych blogów, szczególnie Lisce, I.nnej i Magdaro oraz Michowi , ale i wszystkim innym autorom blogów kulinarnych, którym się CHCE, którzy w tej przepastnej blogosferze dają coś z siebie innym i wciąż zachęcają kolejnych niezdecydowanych do gotowania, pieczenia i pisania.

Dla was wszystkich te kwiaty i obietnica, że będę się starać nadal:)
No, dość sentymentów.
Do roboty!
Trzeba coś upiec na tę okazję!

rok tygrysa

2010-02-11T23:24:00.000+01:00

Dziś zaczyna się Rok Tygrysa.
To dla mnie ważniejsze od tłustoczwartkowych pączków.
Wierze, że to będzie DOBRY rok.
Ponoć Tygrys sprzyja nowym wyzwaniom, interesom i działaniu.
Coś w tym jest, bo dzisiaj złożyłam pewien znaczący podpis.

Muszę dobrze nakarmić Tygrysa by był ze mną przez cały rok.
I by miał siły mnie wspierać.
Ciekawe... czy zasmakują mu te drobiowe roladki:)

roladki drobiowe
/przepis inspirowany kuchnią Wandy/

3 piersi z kurczaka
6 suszonych pomidorów w zalewie
3 duże pieczarki
6 plastrów szynki parmeńskiej
mały por
oliwa
pieprz i sól

Pieczarki pokrojone w drobną kosteczkę i pora delikatnie przesmażam na oliwie lub maśle.
Pierś kroję na cienkie sznycle, rozbijamy tłuczkiem, lekko solę i pieprzę.
Na każdy sznycel układam plaster szynki, suszonego pomidora i farsz pieczarkowo-porowy.
Zawijam roladkę (można spiąć szpilą lub zawiązać nicią by się nie rozpadały).
Na rozgrzanej oliwie obsmażam na złoto z obu stron, następnie zmniejszamy gaz, dolewamy trochę wody, wrzucam pozostały farsz i pomidory (jesli zostały) i duszę przez ok 1h.

Ja dziś podałam roladki z sałatą z buraczkami, fetą i czarnymi oliwkami.
Smakowały wybornie.

Smacznego!

crumble

2010-02-07T23:52:00.002+01:00

Dla tych, którzy najbardziej ze wszystkiego lubią kruszonkę.
Dla tych, którzy nie raz dostali po łapach za wyjadanie jej z ciasta.
Crumble to spełnienie ich marzeń.
To kruszonka sama w sobie.
To istota kruszonki.
Chrupkie, słodkie, zapieczone...

crumble z płatkami owsianymi
/przepis odnaleziony w starym zeszycie/

3 jabłka
2 łyżki brązowego cukru
1 łyżeczka cynamonu

kruszonka:
150g mąki pszennej
50g płatków owsianych
3 łyżki cukru pudru (lub kryształu)
100g masła (lub margaryny)

Składniki kruszonki zagniatam.
Obrane jabłka kroję w talarki i układam na wysmarowanej masłem blasze.
Posypuję cukrem i cynamonem.
Przykrywam kruszonką i zapiekam przez 25-30 min. w piekarniku nagrzanym do 220 st.
Jem ciepłe z bitą śmietaną lub lodami.

Przepis sprawdza się z wieloma różnymi owocami i bakaliami.
Owoce przed zapieczeniem można skropić alkoholem lub sokiem z cytryny.

Smacznego!

bar sałatkowy (II)

2010-02-06T14:11:00.001+01:00

Czas na kontynuację, dawno już zainaugurowanego przeze mnie, baru sałatkowego.
Tym razem coś dla wielbicieli rybnych smaczków.
Znów bez gotowania, duszenia, blanszowania.
Po prostu kroję, przyprawiam, mieszam i podaję.

Prawdę mówiąc ta sałatka może mieć tysiące odsłon, w zależności od tego, co znajdziemy w lodówce czy spiżarni.
Jedyne co musi być niezmienne - to paluszki surimi.
Z braku oryginalnych, dość drogich paluszków krabowych można użyć "podróbek", które zazwyczaj mają w sobie mięso mintaja lub dorsza (np. z Lidla za 2,99).
Smakują i tak przepysznie:)

sałatka krabowa
/przepis autorski/

1 opakowanie paluszków krabowych (ok. 20 paluszków)
1 mały por
słoiczek pieczarek w zalewie solnej
1 mozarella
1 mały ogórek zielony
garść rukoli
łyżka majonezu
łyżka jogurtu naturalnego
pieprz

Paluszki krabowe kroję w kawałeczki, dodaję osączone pieczarki, pokrojonego ogórka, pora i mozarellę. Mieszam. Przyprawiam pieprzem i garścią poszatkowanej drobno rukoli.
Wkładam do lodówki by smaki przeszły.
Podaję z ciemnym pieczywem.
Świetnie smakuje również jako przystawka do makaronów.

quiche ekspress

2010-02-05T22:52:00.003+01:00

W tartach rozkochałam się na całego, gdy w Poznaniu pojawił się pierwszy Francuski Łącznik.

Teraz to już sieć kilku restauracji, które oferują wyśmienite tarty na słodko i słono oraz jedną z najlepszych kaw w mieście (subiektywnie sobie plotę, oczywiście).

Do tego "Francuz" ma szczęście do przyjemnych lokalizacji - ożywia zapomniane rewiry, pięknie wkomponowuje się w stare dzielnice, w których takich miejsc jak na lekarstwo.

Najdłuższy stażem jest ten na Sołaczu, pięknej willowej dzielnicy, o której chyba każdy mieszkaniec Poznania kiedyś pomarzył, jako o miejscu "do życia". Jego wielkim plusem jest lokalizacja na spacerowym szlaku i stoliki wystawione w ciepłych miesiącach na świeżym powietrzu.

Później powstały 2 filie Famme Fatale i Cafe Creme kolejno na Łazarzu i Jeżycach, dwóch starych fyrtlach o pięknej architekturze secesyjnej. W obu tych dzielnicach mieszkałam i byłam stałą bywalczynią tych przybytków.
Kawałek tarty był dla mnie świetnym lunchem, kawa dodawała energii i tylko ciągle narzekałam, że właściciel nie otrzymał koncesji na alkohol, bo aromatyczne farsze tart i pasztetów, aż prosiły się o kieliszeczek czegoś wytrawnego.
Na szczęście i ten problem się skończył bo od niedawna można pijać w Łączniku wino białe i czerwone, sprzedawane na kieliszki lub karafki.

Ostatnio odwiedziłam też najmłodszą filię na jednej z moich ulubionych uliczek Starego Miasta.
Na Dominikańskiej, tuż koło Piwnicy znajduje się nowy Łącznik, chyba najbardziej elegancki ze wszystkich dotychczasowych, gdzie przemiła pani kierowniczka zaplusowała u mnie podaniem gorących croissantów (gdy pół godziny wcześniej je zamawiałam okazało się, że jeszcze nie dojechały. Wybrałam więc kawałek tarty z gruszką. Gdy tylko je dowieziono na talerzyku przyniesiono mi croissanta na koszt firmy. Wspaniały drobny gest, który zapamiętuje się na długo).

Wszystkie tarty jak i quiche można zamówić na miejscu i na wynos.
Kawałek na średni głód kosztuje 8 i 8,50 (kolejno za słodką i słoną odsłonę:)
Za kieliszek niezłego wina "z beczki" (każdy wie, że tak naprawdę z kartonu, ale nie psujmy sobie tych przemiłych chwil) zapłacimy 5 zł, co jak na Poznań jest bardzo korzystne.
Rewelacyjne croissanty kosztują 1,50 i jeśli ma się szczęście, jak ja ostatnio, je się ciepłe i nie płaci wcale:)
Natomiast Cafe Creme ze spienionym ciepłym mlekiem kosztuje 8 zł, co akurat jest ceną dość wygórowaną, ale warto, oj warto...

I tylko kiedy przyjdą te ciepłe dni, kiedy będzie można usiąść "na zewnątrz", spoglądając na przejeżdżające nieopodal tramwaje, a potem po francuskiej uczcie zapalić aromatycznego papieroska?

Tymczasem chowamy się z Wojtasem i Słodziakiem we wnętrzu "ogródka zimowego" na placu Spiski.
Zamawiam Kawę Vergnano a do tego tartę z gruszką na kremie patisserie ( przesłodka i przepyszna) a Wojtas quiche z polędwica i suszonymi śliwkami oraz kieliszek wina.
Wszystko świeże, pachnące i rozpływające się w ustach.

A na obiad inspirowana Łącznikiem quiche z porem, brokułami i boczkiem.

Z braku czasu korzystam z gotowego ciasta francuskiego.

quiche z porem, brokułami i boczkiem
/przepis autorski na tartownicę o średnicy 26cm/

1 duży por pokrojony w krążki (tylko biała cześć, zieloną zostawiam do zupy)

1 mały brokuł

200g boczku

ząbek czosnku

szklanka śmietany ( 18%)

1 duże jajko

gałka muszkatołowa

sól i świeżo mielony pieprz

trochę pokruszonej fety

Ciasto rozkładam na formie i wkładam do lodówki.
W tym czasie przygotowuje farsz. Topię na patelni pokrojony drobno boczek parzony.
Dodaję pora i wyciśnięty ząbek czosnku. Zasmażam kilka minut ale uważam by nie przypalić.
Dorzucam ugotowane na dość miękko różyczki brokuła, przyprawiam pieprzem.

W miseczce energicznie roztrzepuję jajko ze śmietaną, dodaję przyprawy.

Na ciasto wykładam farsz, zalewam śmietanowym sosem i kruszę fetę.

Wstawiam do nagrzanego piekarnika i piekę 10 min. w 220 st. a potem jeszcze 10-15 minut w 170 st.

Smakuje wybornie na gorąco, bardzo dobrze na letnio i ciekawie na zimno:)

Białe wino... znów się sprawdzi:)

Smacznego!

Francuski Łącznik

Plac Spiski 1

ul. Matejki 67

ul. Słowackiego 18

ul. Dominikańska 7

Poznań

fast food

2010-02-03T18:59:00.001+01:00

Czym jest dla mnie fast food?

W McDonaldzie jadam (jak to ostatnio obliczyłam) mniej więcej 2 razy do roku. I to zazwyczaj lody, ewentualnie frytki.

W KFC i Burger Kingu nigdy nie byłam.

Pizzę Hut omijam szerokim łukiem bo grubość ciasta mnie odstręcza (choć podobno ostatnio dorobili się cienkiego. Ktoś próbował?).

Zupki instant przestałam pić z momentem gdy nie chodzę do pracy - i czuje się z tym fantastycznie.

W poznańskiej Zielonej Budce i "kebabowniach" nie jadam z tej prostej przyczyny, że rzadziej ostatnio wychodzę "na miasto" a wiadomo, że po kilku piwach ich specjały smakują najlepiej:)

A jednak pojęcie fast foodu czyli szybkiego jedzenia nie jest mi obce.

Bardzo często plan dnia zobowiązuje mnie do zrobienia czegoś na szybko - dlatego zawsze lubię mieć w domu makaron, sos pesto czy słoiczki z dobrym sosem pomidorowy.

Kuchnia włoska jest naprawdę ekspressowa:)

Inną metodą jest tzw. jedzenie do podgrzania.

Z rozmaitych propozycji najchętniej sięgam wtedy po pierogi, które kupuję w Delikatesach Mięsnych "Prosiaczek". Ich pierogi są przepyszne. Mają świetną recepturę na ciasto i naprawdę smaczne nadzienia. Jeszcze się na nich nie zawiodłam.

Świetnie doprawione z mięsem, bardzo dobre ruskie , klasyczne z kapustą i grzybami i - ostatnio moje ulubione - chińskie (z kapustą, cebulą, grzybkami i ostrą papryka).

Po prostu wrzucam je do osolonego wrzątku, po wyjęciu polewam roztopionym masłem, posypuję koperkiem i zajadamy z gęstą śmietaną.

Mniam!

Od kiedy je odkryłam, nie kupuję już pierogów mrożonych, bo w porównaniu z tymi z "Prosiaczka" po prostu nie mają smaku.

A co do samodzielnego wyrobu....

Próbowałam je zrobić raz w życiu i była to totalna katastrofa:)

Czekam więc na jakieś ciekawe przepisy na dobre ciasto pierogowe od Was!

Ale fast food to to już na pewno nie będzie:)

słówko o szpinaku

2010-02-01T15:24:00.003+01:00

Kto nie lubi szpinaku, ręka do góry?

Wciąż mnie dziwi, że tyle osób nie otrząsnęło się z przedszkolno-stołówkowej traumy i nie lubi tego zielonego cuda.
A przecież wystarczy trochę czosnku, soli, gałki muszkatołowej i oliwy by zrobić z niego coś pysznego..
Potem odrobina parmezanu lub innego twardego sera...
albo na przykład płatki migdałowe....
albo... śmietana.
I już mamy samodzielne danie, okład do kanapek lub bazę dania - tak jak w poniższym przepisie.
Mówię tu oczywiście o szpinaku świeżym, liściastym, który smakuje wybornie również na surowo np. dodany do sałaty.

Czas poeksperymentować, czas się przełamać i przeprosić się ze szpinakiem:)

sznycle z indyka z sosem szpinakowym
/przepis autorski dla 3 osób/

6 rozbitych sznycelków z indyka
300g szpinaku świeżego (lub grubo szatkowanego szpinaku mrożonego)
ząbek czosnku
szklanka śmietany (użyłam 18% z Piątnicy)
sól, pieprz, gałka muszkatołowa

Sznycelki nacieram ulubionymi przyprawami ( tym razem użyłam przyprawy arabskiej) i wkładamy na godzinę do lodówki.

W tym czasie umyte i przebrane liście szpinaku wrzucamy na rozgrzaną oliwę i przez chwilę przesmażamy. Dodajemy czosnek, sól, pieprz i gałkę muszkatołową.

Dolewamy śmietanę, mieszamy i przekładamy do żaroodpornego naczynia.

Sznycle złocimy na rozgrzanym tłuszczu i układamy na szpinakowym sosie, mocno traktujemy świeżo mielonym pieprzem.

Chwilę zapiekamy w rozgrzanym piekarniku.

Podajemy z ryżem na sypko i schłodzonym białym winem.

Niebo w gębie!

cebulowo

2010-01-30T16:23:00.004+01:00

Dziś klasyk francuski.
Wypadkowa receptur Agnieszki Kręglickiej i Marka Łebkowskiego z moim dodatkiem (potrzeba matką wynalazków a białego wina zabrakło bo było za dobre*) w postaci kieliszeczka cointreau.
Zupę cebulową robić można zresztą na wiele sposobów.
Poniższy przepis to moja ulubiona wersja: słodkawa (dlatego czasem dodaję miód), niezbyt gęsta i mocno ziołowa.

zupa cebulowa
/przepis dla 3 osób/

5 cebul
1 litr bulionu
łyżka masła
1-2 ząbki czosnku
łyżeczka tymianku
liść laurowy
pieprz mielony
30 ml cointreau

3 grzanki z ciemnego pieczywa
starty lub pokrojony w paski twardy ser żółty

Cebule obieram i kroję w piórka. Szklę na łyżce masła, zmniejszam ogień i duszę przez 10 minut.
Następnie dodaję pokrojony drobno ząbek czosnku, liść laurowy i tymianek i duszę kolejne 10 minut.
Wlewam 100 ml gorącego bulionu, dusze kolejne 5-10 minut.
Następnie dolewam alkohol, zwiększam ogień i zagotowuję.
Gdy zacznie się gotować zalewam resztą bulionu i na małym ogniu gotuję jeszcze 30 min.
Doprawiam pieprzem.
Zupę wlewam do miseczek. Układam na każdej grzankę z serem i wstawiam na 5 minut do nagrzanego piekarnika.

Smacznego!

* owo pyszne wino to moje ostatnie odkrycie z Biedronki.
Portugalskie Leira de Canhoto (szczep Vinho Verde ).
Młode, białe i lekko musujące. Wyśmienite!
I do tego kosztuje tylko 9,99.
Niestety nie wiadomo czy nie zabraknie go wraz z końcem promocji.
No i czy nie wykupicie mi wszystkiego, gdy już raz spróbujecie:)

pochwała prostoty

2010-01-28T13:53:00.003+01:00

Ekspresowe, rozgrzewające i zabijające wszelkie bakterie (bo ostrrre i z czosnkiem!).
Klasyk włoski czyli aglio (czosnek), olio (oliwa) i peperoncino (ostra papryczka), do których ja dorzucam jeszcze natkę pietruszki.

spaghetti na ostro
/aglio olio peperoncino, przepis podpatrzony w restauracji Piccolino w Starym Browarze w Poznaniu/

250 g makaronu spaghetti ugotowanego al dente
50 ml dobrej oliwy z oliwek
2-3 ząbki czosnku
1 mała ostra papryczka*
garść posiekanej natki pietruszki

Na rozgrzanej oliwie podsmażam krótko pokrojona w plasterki papryczkę, na koniec dodaję płatki czosnku.
smaże je króciutko by nie zbrązowiały i nie wytworzyły goryczki.
Zdejmuję z ognia, wrzucam garść natki (równie dobrze smakuje z innymi świeżymi ziołami).
na tą samą patelnię wrzucam ugotowany makaron, mieszam by oblepił się sosem i podaję posypane świeżo mielonym pieprzem (jesli komuś jeszcze za mało ostro:))

Smacznego!

* dziś użyłam suszonych papryczek prosto z Meksyku, za które dziękuję Madzi.
Są świetne i naprawdę piekielne:)

kochana Astrid

2010-01-28T12:00:00.004+01:00

Jeśli udało mi się opromienić jedno jedyne smutne dzieciństwo - jestem zadowolona.

Astrid Lindgren

Dziś rocznica śmierci Astrid Lindgren.
Nie chce mi się wierzyć, że minęło już 8 lat.
Ona po prostu zawsze była - ciągle z tymi dziecięcymi, młodymi oczami, mimo coraz bardziej pomarszczone skóry i słusznego wieku.
Wyglądała trochę jak podstarzała Pippi:)

Fascynowała mnie siła jej wyobraźni, zrozumienie dziecięcej psychiki, świadomość potrzeby wolności dla każdej istoty ludzkiej.

Ona nie gloryfikowała dzieciństwa, po prostu uważała, że powinno trwać całe życie, że wszystko zależy od nas samych i naszego podejścia. Im więcej pamiętamy z naszego dzieciństwa, im więcej dziecka w nas - tym jesteśmy szczęśliwsi.

Do tego zawsze już Astrid będzie dla mnie osobą, której twórczość pchnęła mnie do takich a nie innych działań. To dzięki niej, już jako dorosła osoba, zafascynowałam się literaturą dla dzieci, poświęciłam temu moją pracę magisterską a potem wybrałam także związany z tym sposób na życie.

To niesamowite, jak wiele może zmienić jedna książka.

Były nią Dzieci z Bullerbyn, o których wspominałam TU.

Dziś natomiast chciałabym napisać kilka słów o innej książce Astrid Lindgren.

Ronja, córka zbójnika, bo tą pozycję mam na myśli, to książka, którą odkryłam już, jako dorosła osoba.

Zachwyciła mnie baśniowością, zafascynowała relacją między głównymi bohaterami, zadziwiła tematyką, która niesie za sobą bardzo głębokie przesłanie pod pozorem zwykłej przygody.

To opowieść o wolności, sile przyjaźni, o lękach, które są w każdym z nas, o trudnych relacjach dziecka z rodzicem i potrzebie wzajemnego zrozumienia, akceptacji.

To także książka o odpowiedzialności za własne czyny i wybory.

O tym, że nawet dzieciństwo jest czasem takich trudnych wyborów.

Brzmi moralizatorsko?

Może trochę, ale u Lindgren moralizatorstwa nie ma NIGDY.

Naprawdę nie wiem jak ona to robiła, że potrafiła ważne życiowe prawdy przekazać w tak nienachalny sposób.

To wielka siła jej twórczości i kolejny dowód na to, że poczucie humoru, dystans do siebie i odnalezienie "wewnętrznego"dziecka daje więcej niż wszelkie mądrości i pedagogiczne tyrady.

Nagle spostrzegli, że zrobiła się już wieczór. I że są głodni.

Dzień cały upłynął, a oni bez przerwy coś robili. Nachodzili się, nabiegali, nadźwigali i nataszczyli, urządzając swoje gospodarstwo. Byli tak zajęci, że nawet nie czuli głodu.

Ale teraz zrobili sobie prawdziwą ucztę z chleba, koziego sera i wędzonej baraniny.

Wszystko to popijali czystą źródlaną wodą, dokładnie tak jak przepowiedziała Ronja.

(...)

- Ronja - odezwał się Birk - czy ty rozumiesz, że jesteśmy wolni, tak wolni, że z radości można śmiać się na całe gardło.

- Wiem, i to jest nasze bogactwo - odparła Ronja. - Nikt nie może nam tego odebrać ani nas stąd wypędzić.

Astrid Lindgren

Ronja, córka zbójnika

/Ronja rovardotter/

tłumaczenie: Anna Węgleńska

ilustracje: Ilon Wikland

Nasza Księgarnia

Warszawa 2007

stron:208

oprawa: twarda

cena: 21,90zł

pomidorówka, odc. 1

2010-01-27T15:20:00.001+01:00

Pomidorówka.

Wydaje się nudna, oklepana.

Ale tak naprawdę jest zupą ponadczasową, uniwersalną i... podatną na tysiące kombinacji.

Słodkawy smak pomidorów i tak będzie w niej zawsze grał pierwsze skrzypce.

Ale kwestia dodatków, przypraw, sposobu podania to już pole do popisu dla naszej fantazji.

Dlatego właściwie na każdym blogu kulinarnym znaleźć można jakiś fascynujący przepis na zupę pomidorową.

Postanowiłam więc zdradzić kilka tajników mojego pomidorowego gotowania.

Zapraszam na serię odcinków z pomidorówką w roli głównej:)

Dziś rozgrzewająca i pieprzna.

W roli głównej, rzecz jasna pomidory, ale kto wie czy nie istotniejszy jest tu wywar z włoszczyzny.

Już samo obieranie warzyw, ich zapach roznoszący się po kuchni to zapowiedź czegoś smakowitego...

pomidorówka I

/przepis autorski na 3 os./

2 litry wody
pęczek włoszczyzny
kartonik przecieru z pomidorów
mały koncentrat
1 łyżka czerwonego pesto
6 małych kiełbasek pieprzowych
natka pietruszki
groszek ptysiowy

Włoszczyznę obieram, szoruję i kroję (z wyjątkiem pora) na plasterki.
Gotuję w osolonej wodzie, ale nie do zupełnej miękkości. Powinny zachować jędrność.
Pod koniec gotowania dodaję pora, przecier i jeśli lubimy gęstsze zupy - również mały koncentrat pomidorowy.
Na ostatnie 5-6 minut wrzucamy kiełbaski pieprzowe. Nadają one zupie unikalny smak.
Po zdjęciu z ognia dodaję łyżkę pesto, mieszam i rozlewam do talerzy.
Dekoruje natką, świeżo mielonym pieprzem i groszkiem ptysiowym.
Kiełbaski podaję osobno z chlebem i musztardą.

Smacznego!

jest dobrze

2010-01-25T21:13:00.001+01:00

Gdy jest dobrze - daje mi dodatkową energię.
Gdy jest źle - poprawia nastrój.

Kto jeszcze nie zna Raphaela Saadiqa - zapraszam do posłuchania i pooglądania.
Pięknie wpisał się w modę na retro, korzysta z najlepszych tradycji muzycznych (płyta brzmi, jakby wyprodukowało je Motown) i jest w tym naprawdę dobry!

Gorąco polecam album The Way I See It.
A oto dwie małe (wielkie) próbki:

RAPHAEL SAADIQ, LET'S TAKE A WALK

RAPHAEL SAADIQ, NEVER GIVE YOU UP

obejrzane w kinie (2010)

2010-01-23T09:51:00.000+01:00

1. Nine

reż. Rob Marshall
rok 2009, USA, Włochy
obsada: Daniel Day-Lewis, Penelope Cruz, Marion Cottilard, Judi Dench

2. To skomplikowane

It's complicated
reż. Nancy Meyers
rok 2009, USA
obsada: Meryl Streep, Alec Baldwin, Steve Martin

3. Perdita Durango

Dance with the Devil
reż.Alex de la Iglesia
rok: 1997, USA, Meksyk, Hiszpania
obsada: Rosie Perez, Javier Barden

wakacyjny obiad

2010-01-22T15:09:00.001+01:00

Na przekór mrozom, śniegom i zaspom dziś serwuję prawdziwie letnie danie.
Kojarzy nam się z wakacjami, gospodarstwami agroturystycznymi, prywatnymi hodowlami, w których rybę wyłowić można samemu.
Nasze ulubione i sprawdzone miejsce to Agroturystyka Nad Stawami w Kletnie (ziemia kłodzka).
Pstragi zawsze świeże, świetnie przyprawione, z chrupiącą skórką.
Na takie mam dzisiaj chęć, ale okraszę je moim ulubionym sosem czosnkowym..

pstrąg smażony
/przepis autorski dla 2 osób/

2 świeże*, wypatroszone pstrągi z łbem i ogonem
oliwa z oliwek
2 ząbki czosnku
pęczek natki
świeżo mielony pieprz
sok z połowy cytryny

Ryby myjemy, skrapiamy sokiem z cytryny i odstawiamy.
Przygotowujemy sos**: na małej patelni rozgrzewamy dobrą oliwę z oliwek. Jeden ząbek czosnku kroimy w plasterki, drugi rozgniatamy przez praskę. Wrzucamy je na oliwę. Dodajemy poszatkowaną natkę pietruszki (im więcej tym bardziej ziołowy aromat), przez chwilę przesmażamy i pieprzymy.
Wkładamy sos do wnętrza ryb.
Jeśli lubimy chrupiącą skórkę można posypać pstrągi mąką.
Smażymy ryby z obu stron na grillowej patelni aż do uzyskania lubianego przez nas koloru skórki.

Ja dziś serwuję pstruhy z grubymi frytkami, surówką z pora i szklanicą dobrze schłodzonego piwa.
Jak wakacje, to wakacje:)
Smacznego!

* świeży pstrąg ma jasno srebrną ściśle przylegającą łuskę, zaróżowione skrzela i szkliste jasne oczy.

** sos ten jest podstawą wielu potraw w krajach śródziemnomorskich.
Dla mnie jego aromat to po prostu Katalonia - czuje się go tam na każdym kroku.
Hiszpanie używają go do podawania owoców morza, ryb, ziemniaków czy pieczarek, a także jako "maczankę" do pieczywa.

Wolna Kuba!

2010-01-15T23:39:00.001+01:00

Piątek - weekendu początek.
To był pracowity tydzień.
Zasłużyłam na drinka.
Sączę Cuba Libre i na myśl przychodzi mi pewna barcelońska knajpka, do której zaprowadził nas Pablo.
Żadnego szyldu, witryny... tylko drzwi, do których trzeba zapukać. Lokal dla wybranych.
Trochę szemrany, zadymiony (ciekawe czy od kiedy obowiązuje w Hiszpanii całkowity zakaz palenia w tej knajpce można palić?) ale za to dostaliśmy tam najlepsze Cuba Libre pod słońcem.
Barman hojną ręką nalał nam rumu... oj nalał:)
Ilekroć piję ten drink - myślami wracam do tamtej chwili.
Ilekroć wracam do tamtej chwili - powraca n o s t a l g i a.
Tęskno, znów tęskno...

Cuba Libre*
/long drink/

40ml białego rumu (Bacardi is the best)
10ml soku z cytryny lub limonki
lód
coca cola
plasterek cytryny lub limonki

Najpierw lód, potem rum i sok z cytryny
Uzupełniamy coca colą. Mieszamy i wrzucamy plasterek cytryny.
Potem sączymy i przenosimy się myślami daleko.
Następnie robimy drugiego drinka... i tak, aż do wyczerpania zapasów:)

Miłej nocy!

* ten drink ma już ponad 100 lat i mówi się, że powstał z połączenia tego co najlepsze na Kubie (rum) i w USA (coca cola).

zimno

2010-01-14T16:25:00.002+01:00

Zimno.
Od wczorajszego wiatru i ciśnienia głowa bolała cały dzień.
A nie może.
Musi pracować na wysokich obrotach, zapamiętywać prawne kruczki, rozumieć urzędowe teksty, rozwiązywać rachunkowe zagadki.
No ale mam co chciałam.
Samorealizacja to nie jest bezbolesny proces:)

Gdy tak zimno i źle pomaga zupa.
Z zupami mam problem - lubię je tylko raz na jakiś czas.
Ale jak już wpadnę w ciąg mogę zjeść kilka talerzy.
A ten żurek wyszedł naprawdę smaczny.

Żurek
/przepis autorski dla 3 osób/

500 ml zakwasu na żur
2 litry wywaru z warzyw
3 białe kiełbaski
3 jajka ugotowane na twardo
łyżka koperku
2 ząbki czosnku
ziele angielskie
majeranek
liść laurowy
pieprz

Do wywaru z warzyw dodaję liść laurowy, 2 obrane ząbki czosnku, ziele angielski i gotuję.
Następnie dodaję zakwas i trzymam na ogniu.
Białą kiełbaskę kroję w plasterki i przesmażam na maśle. Wrzucam do zupy na ostatnie 5-10 minut gotowania wraz z łyżeczką majeranku.
Na talerzu układam jajko przekrojone na pół. Zalewam zupą, posypuję groszkiem ptysiowym, koperkiem i świeżo zmielonym pieprzem.

Podaję z ciemnym pieczywem.
Żurek, jeśli trzeba doprawiam odrobiną soku z cytryny lub dolewając więcej zakwasu.
Po raz pierwszy użyłam groszku ptysiowego zamiast ziemniaków i był to strzał w 10!Smacznego!

maraton kawowy

2010-01-10T19:40:00.004+01:00

Noc z kawą (Millennium ma chyba nasączane kofeiną kartki, w każdym razie kładłam się spać o 4:30), poranek z kawą (to akurat nic dziwnego w moim przypadku), obiad z kawą (o tym poniżej), no a po obiedzie espresso (wiadomo), pisząc te słowa piję kawkę i dojadam poranne scones (o których pisałam Tu), no a jak tylko Słodziak zaśnie...zasiądę do Millennium.
Jednym słowem... kawowy maraton, sztafeta, czy tam bieg piastów:)

Lubię mięsa w sosach i podobno nieźle mi wychodzą. Jedno jest ważne - trzeba mieć do nich cierpliwość i nie traktować jak fast foodu. Dobre mięso trzeba długo dusić, ma puścić soki, być miękkie, kruche, soczyste.
Najlepiej marynować dzień wcześniej, dusić od samego rana, często podlewać gorąca wodą.
Poniższy przepis powstał w momencie krytycznym. Byłam pewna, że mam jeszcze sos pieczeniowy instant i dodam go w ostatniej chwili. Okazało się, że go jednak nie ma. Chwilę myślałam nad czymś co da mu pożądany ciemny kolor i lekko go zagęści. Wtedy wpadłam na pomysł: dodam śliwki suszone i ... kawę.
Od tamtej pory nie kupiłam sosu w proszku.

schab w sosie kawowym
/przepis autorski/

6-7 kotletów schabowych (lub z karkówki)
1 czerwona cebula
garść suszonych śliwek
1 espresso
1 łyżeczka mąki
oliwa
przyprawy ulubione

Dzień wcześniej lub z samego rana staram się zamarynować mięso - solę, pieprzę, majerankuję, papryczę i polewam 2 łyżkami oliwy. Wkładam do lodówki.
Na rozgrzanym tłuszczu podsmażam mięso z obu stron, ma być złociste, pięknie przyrumienione.
Podlewam szklanką gorącej wody (lub delikatnego bulionu), zmniejszam gaz, przykrywam i duszę.
Lubię mięsa bardzo kruche więc duszę przynajmniej 2 godziny, często obracając i podlewając.
Następnie dodaję śliwki i cebulę pokrojoną w krążki. Duszę następne 30 minut.
Po tym czasie wyjmuję mięso i doprawiam sos szklaneczką espresso, odrobiną mąki zmieszanej z oliwą i jeśli trzeba - przyprawami.
Gotowe.

Podaję z kaszą gryczaną, kluseczkami lub ziemniakami.
Do tego kapusta modra albo buraczki.,
Pikle lub korniszony.
Piwo albo czerwone wino.
A najlepiej wszystko naraz:)

Smacznego!

śmiesznie

2010-01-09T22:03:00.003+01:00

Od kiedy pamiętam stylistyka absurdu bardzo mi odpowiadała: Monty Python, Teatrzyk Zielona Gęś, opowiadania Johna Lennona, kabaret Mumio...
Na fali fascynacji pure nonsensem popełniłyśmy z Siorrą nawet kilka wierszy...
Może pozwoli mi je tu kiedyś opublikować:)

O książce W oparach absurdu Juliana Tuwima i Antoniego Słonimskiego dowiedziałam się kila lat temu na wykładach prof. Witczaka. Pamiętam, że tego samego dnia pobiegłam do mojej ulubionej taniej księgarni Akwarela i zakupiłam tą pozycje za cenę (bagatela!) 3 złotych 50 groszy:)
Ostatnio, szukając pewnego cytatu wróciłam do tego niewielkiego tomiku i... pochłonęłam go w całości.
Tego mi było trzeba po przeczytaniu 600 stron Larssona a przed kolejnymi 700 stronami:)

Tomik ten jest głównie zbiorem tekstów, które Słonimski i Tuwim pisali jako primaaprilisowe numery "Kuriera Polskiego" w latach 1920 - 1925 i "Wiadomości Literackich" w roku 1936.
Ponoć gazeta miała codzienny wygląd, ten sam układ artykułów, wiadomości, ogłoszeń ale treść była wyprawą w krainę bzdury i absurdu.*
Absurdalne opary unoszą się tam aż nadto, ale do dziś większość z nich śmieszy do łez.
Ależ to musiała być gratka! Tak bardzo chciałabym zobaczyć te oryginalne numery pisma.
Bo niestety wydanie z 1991 pozostawia wiele do życzenia. Żadnych edytorskich smaczków, reprintów czy ciekawych przypisów i dyskusyjne "cięcia" w przedmowie Tuwima.
Ratują je jedynie ilustracje Jerzego Flisaka.
Chciałabym więc zajrzeć do wznowienia (sprzed dwóch lat) wydawnictwa ISKRY, które znane jest z dbałości o edytorską i merytoryczną jakość.

Do moich ulubionych działów należą "Ogłoszenia drobne" (rewelacyjna zabawa językiem ogłoszeń):

Zmieniam skarpetki raz na tydzień. Witold Sandorski, Krucza 13.

lub

Sprzedaję i kupuję różne przedmioty, ale na ogól nudzę się. Wiad. na miejsu.

i Wiadomości Około literackie (niezła satyra na tamtejszy literacki światek).
Oprócz tego znajdziecie tam spostrzeżenie meteorologiczne, kalendarz "Pracowita pszczółka", dział geograficzny, zagadki, kronikę sądową a nawet... poradnik kulinarny, w którym znajdziemy ten oto smaczek:)

CO PODAĆ DO STOŁU, GDY PRZYJDĄ GOŚCIE, A W DOMU NIC NIE MA

Świeżo upieczoną indyczkę pokrajać w plasterki, wyłożyć na półmisek, ubrać kaparami i sałatą z pomidorów.
Funt łososia, trzy pudełka sardynek, szczupaka na zimno, pasztet ze zwierzyny i kilka śledzi marynowanych, zimne mięsa - rozłożyć na półmiskach i rozstawić na stole.
Kilka butelek wódki i wina, trochę owoców, czarna kawa i likiery - i ta zaimprowizowana naprędce kolacyjka zadowoli najwybredniejsze gusta.

No nie wiem, jak Wasze, ale moje gusta zadowoliła w 100%!
Smacznego (czytania)!

Antoni Słonimski, Julian Tuwim

W oparach absurdu /wybór/

Agencja Omnipress

Warszawa 1991

ilustracje: Jerzy Flisak

oprawa broszurowa

stron: 154

słodko

2010-01-07T12:49:00.002+01:00

Tym razem na słodko.
Znów z kulinarnych broszurek Kalicińskiej, Kuchnia znad rozlewiska
Może ja się jednak przekonuję do tej książki?

W każdym razie ciasto na tartę - bajeczne.
Takie jakie być powinno i łatwe w przygotowaniu.
Sekret tego ciasta tkwi w kilkukrotnym wałkowaniu i składaniu.
Dzięki temu rozwarstwia się prawie jak ciasto francuskie.
I tylko roztargniona Paula nie doczytała i wzięła tartownicę 26 a to był przepis na 15:)
Taki wyszedł... naleśnik.
Ale za to przepyszny i przesłodki!

tarta gaskońska
/inspirowana przepisem Małgorzaty Kalicińskiej/

ciasto:

pół kostki masła
25 dag mąki
1 żółtko
2 łyżki cukru
5 łyżek zimnej wody
sól

dodatki /i moje modyfikacje/:
1 kg jabłek (dałam tylko 2 duże twarde jabłka)
1 szklanka brązowego cukru (UWAGA: dodałam pół szklanki a i tak było b. słodko!)
5 dag schłodzonego masła
armaniak lub calvados (miałam cointreau)

Ciasto wyrabiamy, formujemy kulę i schładzamy przez 1 godz. w lodówce.
W tym czasie obieramy jabłka i kroimy je w cienkie plasterki.
Następnie na lekko oprószonej mąką stolnicy, wałkujemy ciasto cienko na prostokąt, składamy na trzy i znów wałkujemy. Czynność powtarzamy dwukrotnie.
Wykładamy formę (15cm!) ciastem, układamy warstwę jabłek przesypując połową cukru.
Następnie okładamy pokrojonym w plasterki masłem i posypujemy resztą cukru.
Pieczemy 15-20 min w temp. 200st.
Wierzch tarty powinien się mocno zrumienić i skarmelizować.

Kalicińska proponuje polać alkoholem gorąca tartę, ja polałam jabłka jeszcze przed nałożeniem pozostałych składników.
Podałam z odrobiną bitej śmietany.
Smacznego!

ryba w cieście

2010-01-06T16:44:00.003+01:00

O tym, jaki zawód poczułam otwierając książeczki kulinarne Małgorzaty Kalicińskiej, Kuchnia znad rozlewiska napiszę innym razem.
Całe szczęście, że przepisy są w "moim stylu" - łatwe, niedrogie i tuczące:)
Oto jeden z nich - pomysł na rybę.
Wojtas nie przekonał się do naleśnikowego ciasta.
Mnie bardzo smakowało.
Gusta, guściki...

biała ryba w cieście
/przepis Małgorzaty Kalicińskiej/

4 filety z białej ryby (użyłam mintaja)
4 łyżki musztardy dijon (użyłam miodowej)
sok z 1 cytryny
sól, pieprz, olej

CIASTO:
1 jajko
mąka
mleko sól

Osuszone filety rybne skrapiamy sokiem z cytryny, lekko doprawiamy i dość grubo smarujemy musztardą z obu stron.
Składniki na ciasto miksujemy. Powinno być gęstsze niż na naleśniki.
Filety zanurzamy w cieście i smażymy z obu stron na gorącym tłuszczu.
Podajemy natychmiast, udekorowane kawałkiem cytryny.

Moje uwagi:
* nie miałam akurat musztardy dijon więc użyłam miodowej z Kamisa. Jestem jednak przekonana, że z dijon ryba smakowałaby jeszcze lepiej i była wyrazistsza w smaku
* podałam z gęstym sosem czosnkowym i surówką z pora

Smacznego!

Whistle Stop Cafe

2010-01-06T13:54:00.007+01:00

Jak zacząć pisać o Smażonych Zielonych Pomidorach, książce, którą już pewnie wszyscy znacie, a ja sięgam po nią dopiero teraz?
Przez moje ręce przechodziła dziesiątki razy gdy pracowałam w księgarni.
Wciąż wznawiana, chętnie kupowana i czytana.
Od dawna kojarzyłam ten tytuł, czytałam coś niecoś o autorce ale poza tym nie wiedziałam nic
Gdy więc TVP pokazywała w święta film na podstawie książki Fannie Flag, postanowiłam go obejrzeć, by zobaczyć: o co chodzi z tymi zielonymi i smażonymi pomidorami:)
Efekt był taki, że już nazajutrz pobiegłam do pobliskiej księgarni, modląc się by mieli tą pozycję.
A potem spędziłam trzy przeurocze wieczory w Alabamie z Idgie, Evelyn, Kikutkiem, Dużym Georgem i całą resztą barwnych postaci.

Książka ma ciekawą strukturę, która na początku czytania może wprowadzać niejaki chaos - losy bohaterów pokazywane są z kilku perspektyw: lat współczesnych (lata 1986-1988), wspomnień Ninny Threadgoode i wycinków prasowych (obejmujących lata 1920 - 1970) oraz narracji 3. osobowej. Rozdziały są bardzo krótkie (1-3 strony), notki prasowe jeszcze krótsze.
Przeskakujemy więc z tematu na temat, podawane są nam strzępy informacji o wydarzeniach i bohaterach.
Dzięki temu zabiegowi oglądamy jedno zdarzenie z kilku perspektyw i już po kilkunastu stronach układanka zaczyna przedstawiać spójną i intrygująca całość - pełną humoru, ciepłą opowieść o kilku pokoleniach rodziny Threadgoode i powiązanej z nimi murzyńskiej rodzinie Peavey.
Smażone zielone pomidory to także opowieść o miłości - jeden z niewielu znanych mi przypadków, w którym miłość dwóch kobiet przedstawiona jest tak subtelnie i naturalnie.
Ale to także gorzka opowieść o Ameryce w czasach Wielkiego Kryzysu, - biedzie, rasizmie i ludzkim cierpieniu. To jedna z tych książek, których bohaterowie na długo pozostają w pamięci, stają się nam bliscy i wręcz realni - wierzę, że gdyby kiedykolwiek los zaprowadził mnie na Południe Stanów Zjednoczonych, odnajdę to, co pozostało z tętniącej życiem w latach 30- tych ubiegłego wieku, kawiarni Whistle Stop prowadzonej przez dwie śliczne, zakochane w sobie dziewczyny.

12 czerwca 1929
Otwarcie kawiarni

W zeszłym tygodniu, tuż obok mojej poczty, została otwarta Whistle Stop Cafe.
Jej właścicielki Idgie Threadgoode i Ruth Jamison, twierdzą, że jak dotąd interesy idą dobrze. [...]

Tych, którzy tam jeszcze nie byli, Idgie informuje, że śniadania podaje się od 5.30 do 7.00 i można na nie dostać jajka, kaszę, biszkopty, bekon, kiełbaski, szynkę z sosem i kawę - wszystko za 25 centów.
Na lunch i kolację można zamówić: smażonego kurczaka, kotlety wieprzowe z sosem, zębacza, kurczaka z kluskami lub porcję pieczeni, trzy rodzaje warzyw do wyboru, biszkopty lub chleb z mąki kukurydzianej, coś do picia i deser - za 35 centów.
Idgie mówi, że z warzyw mają: kukurydzę ze śmietanką, smażone zielone pomidory, smażony piżmian, kapustę lub rzepę, groszek, kandyzowane słodkie ziemniaki lub fasolkę szparagową.
I placek na deser.

Na wszystkie podane w tym fragmencie dania znajdziemy przepisy na końcu książki.
Z robieniem smażonych zielonych pomidorów poczekam do wiosny, gdy będą tańsze i smaczniejsze.
A tymczasem zrobiłam maślane biszkopty, których obecność w menu z bekonem i fasolą początkowo mnie zdziwiła.
Gdy doczytałam przepis, wszystko okazało się jasne - w cieście nie ma ani odrobiny cukru.
Amerykańskie biscuits choć tłumaczone, jako biszkopty, to właściwie to samo, co nasze krakersy czy herbatniki.
Świetnie smakują, jako zakąska do piwa.

biszkopty maślane

/przepis Sipsey - Buttermilk Biscuits/

2 filiżanki mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

1/2 filiżanki oleju

1/4 łyżeczki sody

2 łyżeczki soli

filiżanka maślanki

Wymieszaj suche składniki. Dodaj olej i wymieszaj dokładnie, aż masa będzie gładka.
Dodaj maślankę, ciągle mieszając. Rozwałkuj na cienkie ciasto i wytnij herbatniki.
Piecz w wysmarowanej tłuszczem formie w gorącym piekarniku, aż nabiorą złocistego koloru.

Moje Uwagi:
* nagrzałam piekarnik do 200st i piekłam herbatniki ok. 10 min. Drugą zaś blachę ok.6-7 min.

* z podanej ilości ciasta (dodałam trochę więcej mąki) wyszło mi 30 herbatników

* drugą partię ciastek zrobiłam zmniejszając ilość soli do pół łyżeczki i dodając cukier waniliowy.
Wyszły trochę jak angielskie butter cakes, których słono-słodki smak zawsze mnie fascynował.

Smacznego!

Fannie Flag

Smażone zielone pomidory

/Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe/

tłumaczenie: Aldona Biała

ZYSK i s-ka

Poznań 2008

oprawa broszurowa

stron : 363
cena : 29,90

Hallelujah!

2010-01-04T10:08:00.000+01:00

Muzykantka napisała niedawno o piosenkach świątecznych.
Nie christmas songach, nie kolędach, tylko utworach, które w jakiś sposób kojarzą się nam ze świętami, z tą niepowtarzalną aurą.
Co roku mogą być to inne kawałki, albo zawsze te same, które z uporem maniaka kołaczą się nam po głowie jeszcze długo, długo po świętach.
Dla mnie tegoroczne święta i okres noworoczny będą się kojarzyły z Yasmin Levi, której najnowszą płytę znalazłam pod choinką.
A szczególnie z utworem nr. 5 - znaną pod każdą szerokością geograficzną piosenka Hallelujah.
Oprócz Leonarda Coena śpiewali ją również Jeff Buckley, Rufus Wainwright, Bon Jovi, Sheryl Crow i wielu wielu innych.
W każdym wykonaniu ma w sobie COŚ. Tak to już jest z arcydziełami.

Ale takiej interpretacji, jak ta Yasmin Levi - jeszcze nie słyszałam.
Jak zwykle u niej przenikają się jej izraelskie korzenie, flamenco i poezja.

Posłuchajcie sami...

YASMIN LEVY, HALLELUJAH

orientalnie

2010-01-03T21:09:00.007+01:00

Pizza - ale inaczej.
Próba połączenia ulubionych smaków.
Jeszcze nigdy nie jadłam zielonego pesto i rodzynek jednocześnie.
Czas się przełamać.
Efekt powalający!

pizza orientalna
/przepis autorski/

Ciasto na pizzę wg Liski:

/ podwoiłam poniższe składniki by otrzymać pizzę na dużą blachę/

3/4 szklanki mąki
1/2 łyżeczki cukru
1/2 łyżeczki drożdży instant
1/2 łyżeczki soli
1/3 szklanki wody
4 łyżki oliwy

Okład:

pierś kurczaka pokrojona na kawałeczki i usmażona na oliwie z przyprawą orientalną /curry, kolendra, imbir, papryka słodka, sól, pieprz/
1 średnia cebula pokrojona w paski
garść rodzynek
1 średnia żółta papryka
1 mozzarella pokrojona w plastry
1 mały serek brie pokrojony w plastry
4 łyżki zielonego pesto
2 łyżki gęstej śmietany
2 łyżki sosu pomidorowego
oregano

Wszystkie składniki ciasta łączę, ugniatam i odstawiam na godzinę w ciepłe miejsce.
W tym czasie na oliwie podsmażam kurczaka z przyprawami, dodaję rodzynki, cebulę i paprykę.
Krótko zasmażam.
Pesto łączę ze śmietaną i króciutko gotuję w rondelku.
Piekarnik nagrzewam do 210st.
Ciasto rozwałkowuję i układam na blasze wyłożonej pergaminem.
Smaruję ciasto sosem pesto. Układam wszystkie składniki, nakrapiam sosem pomidorowym i zapiekam przez 10 min.
Smacznego!

zabawa trwa

2010-01-02T22:08:00.009+01:00

Dziś urodziny Marylki.
Urządziłam małe przyjątko z egzotycznymi deserami i koktajlami.
Na przekór zimie za oknem:)

Sto lat, stoo laaat Kochana Mamo!

egzotyczna galaretka
/przepis autorski dla 5 os./

1 opakowanie galaretki cytrynowej
1 opakowanie galaretki o smaku kiwi
puszka sałatki owocowej (ananas, papaja, banan, maracuja)
500ml śmietanki 30% lub 36%
50 ml malibu
kakao lub wiórki czekoladowe do posypania

Galaretki przygotowuję wg receptury na opakowaniu. Odstawiam by stężały.
Śmietankę ubijam z odrobiną cukru pudru.
Owoce zalewam malibu, mieszam i pozostawiam na 10 min. by się napiły.
W wysokich szklankach układam warstwami pokrojoną w kostkę galaretkę, owoce i bitą śmietanę.
Posypuję czekoladą lub kakao.

urodzinowy koktajl dla Mamy
/przepis autorski/

30ml malibu
20 ml bols curacao
50 ml soku bananowego
100 ml syropu z owoców egzotycznych (tych, które użyłam do deserów)
kawałek pomarańczy
lód

Alkohole z sokami i lodem łączę w shakerze. Przelewam do wysokiej szklanki. Dodaję 2 kostki lodu i kawałek pomarańczy.

Smacznego!

przeczytane w 2009

2010-01-02T09:44:00.001+01:00

Od kilku lat zapisuję sobie wszystkie moje lektury i wszystkie obejrzane filmy oraz sztuki teatralne.
Proporcje zmieniają się co rok.
Lista wg chronologii, a nie wartościowania.
Zaczynam od książek.
W tym roku wygrały krótkie formy - opowiadania, których przeczytałam dość dużo.Na liście nie ma pojedynczych wierszy i fragmentów powieści zamieszczonych w czasopismach.
Nie znalazły się też książki, które rozpoczęłam czytać ale z jakiś powodów nie dokończyłam.

1.Angela Beccera, Przedostatnie marzenie
Świat Książki 2008

2. Alicia Gimenez-Bartllett, Węże w raju
Noir sur Blanc 2008

3. Ann Patchett, Belcanto
Rebis 2008

4. Judy Budnitz, Duże ładne amerykańskie dziecko
Znak 2009
Opowiadania:
Chlust
Duże Ładne Amerykańskie Dziecko
Cud
Nadia
Skąd Pochodzimy
Goście
Ratowanie Twarzy
Zanurzenie

5. Chuck Palahniuk, Fight Club
Niebieska Studnia 2006

6. Guy de Maupassant, Naszyjnik
Wydawnictwo Dolnośląskie 2005

Opowiadania:
Wyznanie
Naszyjnik
Idylla
Parasol
Powrót
Miłość
Panna Perełka

7. Philippe Delerm, Pierwszy łyk piwa
Sic! 2004

8. Philippe Delerm, Zamordowana sjesta
Sic! 2005

9. Królowa pocałunków - antologia opowiadań rosyjskich
Czytelnik 1975

Opowiadania:
Iwan Turgieniew, Asia
Maksym Gorki, 26 i jedna
Leonid Andrejew, OtchłańNadieżda Teffi, Flirt

10. Małgorzata Musierowicz, Kłamczucha
Akapit Press 1996

11. Pablo Tusset, Najlepsze co może przydarzyć się rogalikowi
Amber 2004

12. Manuela Gretkowska, Europejka
W.A.B. 2004

13. Stieg Larsson, Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet
Czarna Owca 2009

14. Enrica Crispino, Toulouse-Lautrec
Klasycy Sztuki
Rzeczpospolita, HPS 2006

15. Bryan Bruce, Historia Smaku
Carta Blanca 2009

noworocznie

2010-01-01T23:17:00.005+01:00

Jaki pierwszy dzień roku taki cały rok.
Podobno.
Taki przesąd.

Nasz 1.01.2010 był bardzo, bardzo pracowity.
I nie mówię tu wyłącznie o sprzątaniu po wczorajszej udanej zabawie;)
Wymalowaliśmy z Wojtasem kilka ścian.
Odświeżyliśmy, rozjaśniliśmy, uprzątnęliśmy pajęczyny i kurz.
Symboliczne.
I niech dobrze wróży.

Wszystkim, którzy tu zaglądają.

Dla Was i Waszych Najbliższych.

Niech to będzie D O B R Y R O K.

A teraz piję Wasze i swoje zdrowie.
Zasłużyłam:)

Ps. Na zdjęciu szampan, którego wczoraj nie otworzyłaś kochana J. i kawałek odmalowanej ściany:)

czekoladowo

2010-01-01T22:54:00.007+01:00

Ciężkie, wilgotne, wytrawne i pyszne.
Takie jest ciasto czekoladowe wg Kuchareczki.
Wczoraj w pośpiechu przeglądałam blogi w poszukiwaniu ciasta czekoladowego, do którego wszystkie składniki posiadam w domu.
Miałam jedno ostatnie jajko więc wybór padł właśnie na ten przepis.
Ciasto nie wyrasta zbyt wysokie, można więc kroić je w wygodne do podjadania batony.
W sam raz na Sylwestrowe Party, ale uwaga - Kuchareczka miała rację - jeden kawałek wystarcza na tygodniowe zapotrzebowanie czekoladowe:)

ciasto czekoladowe
/przepis na małą keksówkę, wg Kuchareczki/

1 jajko
125g drobnego cukru
4 łyżki oleju słonecznikowego
30 g kakao
80g mąki pszennej
1 łyżeczka suchych drożdży
4 łyżki mleka
60g gęstej śmietany (dodałam 18% z Piątnicy)

Jajko, cukier i olej miksowałam na małych obrotach.
Dodałam wszystkie suche składniki. Ubijałam.
Na koniec mleko i śmietana.
Jeszcze chwila ubijania i wylewam ciasto do wyłożonej pergaminem keksówki.
Piekłam 10 min w 210st, następnie zmniejszyłam temperaturę do 160 st i piekłam jeszcze ok 35min.
Gdy lekko przestygło polałam polewą czekoladową i udekorowałam kolorową posypką.

Moje Uwagi:

* Zastanawiam się jakby smakowało, gdyby zamiast drożdży dodać sodę lub odrobinę proszku. Drożdże niestety lekko czuć w tym cieście i jest to właściwie jego jedyny minus.

* Kuchareczka poleca wysmarowanie keksówki masłem, ja użyłam pergaminu.

Smacznego!

zimowe jabłka

2009-12-30T23:07:00.008+01:00

Dość już mam (przynajmniej na jakiś czas) pierników, serników i makowców.
Zachciało mi się deseru lekkiego, słodkiego i najlepiej bez mąki, jajek i tłuszczu.
Wpadłam więc na pomysł by na dzisiejszą wizytę Babci przygotować deser, którym niedawno uraczyła nas Kasia.
Oto moja wersja na pyszne gorące jabłka.

jabłka Kasi
/podaję przepis dla 2 osób/

2 duże twarde jabłka
2 plastry pomarańczy
2 plastry banana
kilka rodzynek
2 łyżeczki nutelli
odrobina cynamonu
2 łyżeczki powideł śliwkowych

Odcinamy czapeczkę jabłkom, wydrążamy ogryzek.
Do środka wkładamy czekoladę,
powidła, kawałek banana i rodzynki. Przykrywamy to plastrem pomarańczy posypanej cynamonem.
Nakładamy czapeczkę i wkładamy do piekarnika na formę wyłożoną folią aluminiową (jabłka puszczają soki, które później trudno zmyć).
Pieczemy ok 20 min w 180st.
Podajemy z lodami śmietankowymi.

Mniam, mniam!

ostatni raz przed świętami

2009-12-23T20:05:00.007+01:00

Pachnie już w całym domu sernikiem.
Jeszcze pół godziny i wyjmę go z piekarnika.
Przepis podam już teraz... mam nadzieję, że nie zapeszam, bo to ciasto, które zawsze się udaje.
Fotki później, jak stężeje i przestygnie.

sernik czeski
/przepis Marylki/

ciasto:

3 szklanki mąki
1 szklanka cukru
0,5 kostki roztopionej margaryny
2 żółtka
4 łyżeczki proszku do pieczenia
3 łyżki wytrawnego kakao

Wyrabiam ciasto mieszając wszystkie składniki. Ma mieć konsystencję piasku.

masa serowa:

1 kg sera śmietankowego
4 żółtka
1,5 szklanki cukru
0,5 kostki roztopionej margaryny

Miksuję wszystkie składniki.
Osobno przygotowuję:
6 białek
2 budynie waniliowe w proszku

Ubijam białka, dodając budynie.
Delikatnie łączę masę serową z białkami.

2/3 ciasta piaskowego wysypuję na dno formy. Polewam masą serową i posypuję reszta "piasku".
Zapiekam przez ok. 1,5 godziny w 180 st.

Ten sernik smakuje wyśmienicie również z kawałkami brzoskwiń, rodzynkami lub wiśniami dodanymi do masy serowej.
Smacznego!

A jako, że to już na pewno mój ostatni wpis przedświąteczny życzę Każdemu, kto tu zagląda

Pachnących, Smacznych i Udanych Świąt

a pod choinką samych dobrych książek:)

Paula, Book&Cook

kap(l)ucha

2009-12-23T18:03:00.005+01:00

Bleeee, że tak się wyrażę.
Jedna noc wystarczyła, by to co białe i miękkie zamieniło się w bure, wilgotne i śliskie.
Staram się więc nigdzie nie wędrować tylko wygrzewać w cieple kuchni.
Wczoraj wieczorem na tapecie - kapusta.
Wigilijną kapustę robię już od kilku lat i jeszcze nigdy nie wyszła mi tak samo. Wszystko zależy od jakości składników, stopnia ukwaszenia kapusty, dodatków i przypraw. Czasem mam pod ręką wino i dodaję je do potrawy, innym razem nie. Raz dodaję śliwki wędzone, innym razem suszone. Jednego roku mam podgrzybki, innego borowiki i tak mogłabym wymieniać bez końca owe różnice.
Poniżej podaję przepis tegoroczny.
Wczoraj robiłam.
Dziś ją odgrzewam i doprawiam, aby jutro osiągnęła pełnię aromatu i smaku.

kapusta wigilijna
/przepis autorski/

2 kg kapusty kwaszonej (pół na pół lekko i średnio ukwaszonej)
szklanka suszonych grzybów (w tym roku podgrzybki)
2 łyżki cukru
pół łyżeczki curry
pół łyżeczki słodkiej papryki
pieprz
szklanka suszonych śliwek
pół szklanki suszonej żurawiny
2 łyżki masła
1 duża cebula

Dzień wcześniej namaczam grzybki, zalewając je ciepłą wodą.
Kapustę moczę w wodzie przez 30 min., szatkuję i odciskam. Wrzucam do dużego garnka, zalewam 2 szklankami wrzątku i dodaję cukier. Zagotowuję, ciągle mieszając.
W małym garnuszku przez 10 min. gotuję grzybki w świeżej wodzie, wlewam wraz z wywarem do kapusty i gotuję na małym gazie przez 2 godziny, często mieszając.
Dodaję śliwki, żurawinę, przyprawy i duszę przez kolejne pół godziny.
Na maśle szklę cebulę, dodaje świeżo mielony pieprz i wrzucam do kapusty.
Zwiększam ogień i energicznie mieszając przesmażam ok. 10 min.
Najlepiej smakuje odgrzewana, gdy ściemnieje i nabierze swoistego aromatu.
Smacznego!

Wieczorem będę robiła jeszcze czeski sernik wg receptury Mamy.
Jeśli starczy mi sił napiszę o nim kilka słów.
No chyba, że nieopatrznie otworzę ksiażkę Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet Stiega Larssona.Wczoraj zginęłam dla świata na 3 godziny i tylko zdrowy rozsądek nakazał skonczyć czytanie późną nocą na 160 stronie:)

wigilia przedwigilijna

2009-12-22T14:44:00.006+01:00

Nie dotyczy mnie przedświąteczna gorączka. Naprawdę.
Od kilku lat robimy wigilię "składkową" a na resztę świąt jedziemy w gościnę.
Sama wybieram sobie zadania (w tym roku sernik i winna kapusta) i w ten sposób nie muszę myśleć o zakupowej logistyce i spędzać wielu godzin w kuchni.
Mam więcej czasu i energii by zrobić coś dodatkowego i dlatego zrodził się pomysł na wigilię z gronem moich ukochanych Dziołszek.
Jak zwykle było przesympatycznie: śmiechy, plotki, opowieści, wyznania, dzielenie się radościami i smutkami.
Do tego dobre jedzonko, pyszne wina, wymiana ciuchów i losowanie prezentów niespodzianek.

Jadłyśmy barszcz i paszteciki, niemiecką sałatkę ziemniaczaną, pierniki, mandarynki i pomelo (pierwszy raz w życiu jadłam ten owoc i byłam naprawdę zachwycona - łączy to co najsmaczniejsze w pomarańczy i grejpfrucie).
Kasia zaskoczyła nas swoim autorskim przepisem na pieczone jabłka z lodami (przepis od niej wyciągnę i opublikuję niebawem) a ja przygotowałam 2 sałatki śledziowe.
Podaję na nie przepis bo wczoraj obiecałam Dziołszkom.

tradycyjny śledzik cebulowy
/przepis autorski/

7 matiasów
2 średnie cebule
garść koperku
pół szklanki dobrej oliwy z oliwek
świeżo mielony pieprz
sok z cytryny

Śledzie moczę w wodzie z odrobiną soku z cytryny przez 2 godziny.
W tym czasie szatkuję drobno cebulę, zalewam ją oliwą, dodaję pieprz, koperek i odkładam w chłodne miejsce.
Śledziki kroję w kawałki i układam w szklanej misce. Warstwa śledzików, warstwa cebulki i tak na przemian. Można dodać więcej oliwki, jeśli kto lubi. Przykrywam miskę talerzykiem i wkładam do lodówki.
Najlepsze są na drugi dzień, choć i 2-3 godziny w chłodzie wystarczą by potrawa przeszła i była smaczna.

śledziki korzenne
/przepis autorski/

7 matiasów
duża cebula
duża czerwona papryka
garść rodzynek
odrobina likieru (np. cointreau) garść pietruszki
pół łyżeczki cynamonu
pół łyżeczki curry
odrobina imbiru
szklanka dobrej oliwy z oliwek

Śledziki moczę 2-3 godziny w wodzie z dodatkiem cytryny. Rodzynki w likierze.
Na oliwie szklę cebulę pokrojoną w talarki i paprykę pokrojoną w paski. Dodaję rodzynki z likierem, przyprawy i przesmażam (warzywa nie mogą się przypalic, mają tylko napić się oliwy i swoich soków).
Na koniec dodaję pietruszkę. Mieszam.
Śledziki kroję w kostkę i przekładam warzywami w szklanym naczyniu. Gdy wszystko lekko przestygnie wkładam do lodówki na kilka godzin.
Podaję z ciemnym pieczywem.
Wczoraj przepysznie smakowały z niemiecką sałatką Siorry.

Na zdjęciach są potrawy świeżo zrobione więc śledziki nie przeszły jeszcze kolorami.
Normalnie śledziki korzenne nabierają ładnej pomarańczowej barwy a cebulowe lekko żółtawej.

Jutro relacja z pieczenia sernika i robienia wigilijnej kapusty:)
A tymczasem dziękuję Wam moje kochane: A., Siorro, Kasiu, J., Maryś, Justynko i Madziu:)

wieczór z piernika

2009-12-19T19:08:00.005+01:00

Pierniczki gotowe.
Leżą w puszkach i próbują doczekać do świąt...

Wczorajszy piernikowy wieczór z Siorrą był przemiły. Czekałyśmy aż Słodziak zaśnie, potem bawiłyśmy się w zakład fryzjerski i koniec końców pieczenie zaczęłyśmy ok. 23 (od zagrzania wina, hehe) a skończyłyśmy ok 2 w nocy.
Ale widok przepięknych pierników i imbirowych rogalików, a przede wszystkich ich zapach, roznoszących się dziś rano w kuchni był warty wszelkich trudów!
W starym przepisie (nawet już nie pamiętam skąd go mam) zrobiłyśmy w tym roku jedną małą innowację, która jednak dość znacząco zaważyła na smaku, a przede wszystkim wyglądzie pierników.
Mianowicie użyłyśmy brązowego cukru, który przyjemnie chrzęści w zębach:)

pierniczki
/ ok. 50 ciasteczek/

2 i 1/2 szklanki mąki
1 łyżeczka sody oczyszczonej
5 łyżek miodu
5 łyżek miękkiego masła
3 łyżeczki przyprawy korzennej
1 łyżeczka kakao
1/2 szklanki cukru pudru (lub cukru brązowego)
1 jajko

Składniki mieszamy i zagniatamy ciasto.
Wałkujemy, ciągle delikatnie podsypując mąką.
Wykrawamy dowolne kształty.
Układamy na pergaminie i wkładamy na 10 minut do piekarnika nagrzanego do 180st.
Każdą kolejną blachę trzymałyśmy 2 minuty krócej.
Po ostygnięciu przyozdabiamy.

Trzeba jednak przyznać, że drobinki brązowego cukru były ozdobą samą w sobie.
Zawsze sobie powtarzam, że zrobię kiedyś pierniki bez polewy i ozdóbek ale ciągle wygrywa dziecinna radość z lukrowania, malowania i posypywania:)
Lukier jak zwykle wyszedł nam zbyt rzadki, ale za to polewa czekoladowa idealna - bardzo wytrawna i odpowiednio gęsta.
Pychota!

Ps. Natomiast imbirowe rogaliki zrobiłam według TEGO przepisu, dodając do ciasta pół łyżeczki tartego imbiru i nadziewając rogaliki suszoną żurawiną.
Polecam bo pyszne i dziecinnie łatwe.

po portugalsku

2009-12-18T19:02:00.006+01:00

Śnieg. Mróz.
Na rynku Wildeckim o 13.00 tylko heroiczni sprzedawcy choinek i karpi - reszta pouciekała.
Nie kupiłam ulubionych myszek, musiałam się zadowolić ziemniakami ze spożywczaka.

Ale to nic.
W dzisiejszej potrawie najważniejsze jest ryba i wspomnienie pewnej podróży.
Porto - miasto o kolorze i zapachu morza.
Byliśmy tam tylko kilka godzin a zdążyliśmy się zakochać na zabój.
Piliśmy lokalne Porto Tawny - słodycz samą w sobie, rozgrzewającą przełyk, żołądek i serce.
Smakowaliśmy bacalhau - przepyszną potrawę z suszonego dorsza, wybraną na chybił trafił z menu.
I wiecie co się okazało? Że jest to danie tradycyjnie jedzone przez Portugalczyków na wigilię!
Więc kiedy ją wypróbować jak nie teraz - w ostatni piątek przed Bożym Narodzeniem?

Oczywiście suszonego bacalhau zastąpiłam mrożonym dorszem kupionym u moich rybnych subiektów:)

dorsz po portugalsku
/przepis autorski - trochę z pamięci, trochę za Markiem Łebkowskim/

3 filety z dorsza
ząbek czosnku
duża cebula
3 jajka (ugotowane na twardo)
pół kilo ziemniaków
kilka filecików anchois
łyżka kaparów
kilka czarnych oliwek
oliwa
natka pietruszki
pieprz
cytryna

Rybę rozmrażam, traktuję dość mocno cytryną, pieprzem i odkładam.
W tym czasie ziemniaki gotują się w mundurkach, a jajka na twardo.
Szklę na oliwie pokrojoną w talarki cebulę, dodaję ząbek czosnku, fileciki anchois, kapary i garść natki pietruszki. Krótko przesmażam - odkładam do miseczki.
Na patelnię dolewam jeszcze trochę oliwy i przesmażam rybę z obu stron (można ją również ugotować ).

Na półmisku układam dorsza, polewam sosem i przyozdabiam czarnymi oliwkami i połówkami jajek.
Podaję z ziemniakami w mundurkach.

Smacznego!

pierniczenie przedświąteczne

2009-12-17T22:47:00.006+01:00

Nie wiem, kiedy święta zaczynają się gdzie indziej, ale dla nas, dzieci z Bullerbyn, Gwiazdka zaczyna się już tego dnia, kiedy pieczemy pierniki. Wówczas jest równie wesoło jak w wieczór wigilijny. Lasse, Bosse i ja dostajemy po dużym kawałku ciasta na pierniki i możemy z niego piec, co chcemy. Wyobraźcie sobie, że gdy ostatnio mieliśmy piec pierniki, Lasse zapomniał o tym i pojechał z tatusiem do lasu po drzewo! Dopiero w lesie przypomniał sobie, co to za dzień, i puścił się do domu takim pędem, że aż śnieg się za nim kurzył - tak mówił tatuś.
Bosse i ja zajęci byliśmy już wtedy na dobre pieczeniem.

Właściwie to nieźle się złożyło, że Lasse przyszedł trochę później. Najlepsza foremka do pierniczków, jaką mamy, to mały prosiaczek, a gdy Lasse piecze z nami, to jest to prawie niemożliwe, byśmy my - Bosse i ja - mogli dostać prosiaczka. Tym razem jednak skorzystaliśmy z okazji i upiekliśmy każde z nas po dziesięć prosiaczków, zanim Lasse nadbiegł zadyszany z lasu.

Och, jakże mu się śpieszyło, żeby nas dogonić z pieczeniem!

No właśnie... pierniczki.
Ich pieczenie to już znak, że klamka zapadła, że nie ma odwrotu, że święta zbliżają się nieuchronnie.
Od kilku lat wraz z Siorrą robimy z tego przedświąteczny rytuał - włączamy sobie christmas songi, zagrzewamy wina lub herbaty z rumem i zabieramy się za lepienie, wałkowanie, wycinanie, pieczenie i dekorowanie.
Zazwyczaj gdy robimy lukier jesteśmy już z lekka wstawione grzanym winem lub rumem z herbaty i.. wychodzi nam różnie. Dwa lata temu zrobiłyśmy za rzadki lukier, który nie chciał zastygnąć aż do wigilii. Rok temu, w celu podkolorowania lukru na różowo, dodałyśmy doń barszczu w proszku. Sypnęło mi się nieco za wiele, ale smak pierniczków "barszczowych" był w sumie bardzo ciekawy:)
Przepis mamy od 3 lat ten sam, dziecinnie prosty i zawsze się udaje.
Pierniki nie są ani za słodkie, ani za bardzo korzenne, są cienkie - takie jakie lubię najbardziej.
W weekend obiecuję przedstawić przepis, raport i fotki.
Tymczasem zdjęcie z zeszłorocznego "pierniczenia" - miłosne dzieło Siorry.

Tak sobie rozmyślam o piernikach, które zrobimy jutro i zerkam do opisów świąt w Bullerbyn - innych od naszych ale tak samo radosnych . To właśnie ta książka jest jedną z niezapomnianych lektur dzieciństwa, która pobudziła moją pasję do czytania. Nie miałam własnego egzemplarza - wciąż pożyczałam ją od J. lub ze szkolnej biblioteki.
Stare wydanie w żółtej okładce, zaczytywane na śmierć, wielokrotnie sklejane taśmą.

Mając 23 lata ponownie pożyczyłam je od J. i gdy zaczęłam czytać... nie mogłam przestać. Przeżyłam noc pełną wzruszeń, wspomnień, sentymentalną podróż i wtedy mnie olśniło. Byłam akurat w takim momencie życia, kiedy musiałam wybrać dla siebie drogę - temat pracy magisterskiej oraz pomysł na to, co zrobić z sobą po studiach. Stanęło na literaturze dziecięcej a potem na pracy w dziecięcej księgarni.
Tamto ponowne przeczytanie Dzieci z Bullerbyn było jak dotarcie do szczytu wzgórza - potem już tylko z górki.. jak na sankach:)

[...] pagórki na drodze z Bullerbyn do Wielkiej Wsi są najlepszymi pagórkami, jakie można sobie wymarzyć do jazdy na saneczkach.

W tym roku, po drugim dniu świąt, gdy już przeczytaliśmy wszystkie książki, które dostaliśmy na Gwiazdkę, i gdy zjedliśmy wszystkie pierniki, Lasse wydobył nasze duże sanki do wożenia drewna i - wio! - zaczęliśmy zjeżdżać z pagórków - wszystkie dzieci z Bullerbyn.

- Na bok! Uwaga! - krzyczeliśmy wszyscy naraz, jak mogliśmy najgłośniej, chociaż było to niepotrzebne, gdyż bardzo rzadko się zdarza, by ktoś jeździł po naszych pagórkach. Wesoło było jednak tak krzyczeć, gdy mknęliśmy jak wiatr.

W 2005 roku Nasza Księgarnia w serii kolekcjonerskiej wydała owo, wspominane przeze mnie, wydanie Dzieci z Bullerbyn z 1957 roku - w żółtej okładce, z ilustracjami Hanny Czajkowskiej.
Była to dla mnie wielka radość - i zapoczątkowała manię na zbieranie dawnych wydań literatury dziecięcej lub ich wznowień. Teraz Słodziak ma kolekcję jak znalazł, a ja możliwość by w każdej chwili sięgnąć z półki po wspomnienia.
Są na niej wszystkie moje ukochane książki:
Dzieci z Bullerbyn, Kubuś Puchatek, Malutka Czarownica, Baśnie Andersena, Ania z Zielonego Wzgórza, Brzechwa Dzieciom, Emilka ze Srebrnego Nowiu i wiele, wiele innych.
A jakie są Wasze ukochane książki z dzieciństwa?

Astrid Lindgren

Dzieci z Bullerbyn

/Bullerbyboken/

tłumaczenie: Irena Wyszomirska

ilustracje: Hanna Czajkowska

Nasza Księgarnia

Warszawa 2005

reprint wydania z 1957 roku
oprawa twarda

str. 376

cena: 39,90

radocha

2009-12-13T23:42:00.000+01:00

Milczę od kilku dni a to dlatego, że najpierw zżerał mnie stres, a potem rozpierała radość.
Sprawdziło się magiczne: DO TRZECH RAZY SZTUKA i udało mi się wreszcie zakończyć TO, co rozpoczęłam w tym roku.
Prawo jazdy do odebrania po świętach!!!
A od Nowego Roku miejcie się na baczności - włączam się do ruchu miejskiego, hehe:)

Balowałam, oblewałam przez cztery dni - od czwartku do dziś. Piłam i jadłam przeróżne pyszności ale nawet nie jestem ich w stanie opisać.
Spotkałam się z wieloma bliskimi, kochanymi ludźmi i za te wszystkie spotkania, moc miłych słów i gratulacji od Was - dziękuję.
Teraz to wszystko muszę odespać.
Dlatego życzę Wam dobrej nocy i do napisania jutro!

po prostu: schabowy

2009-12-08T14:59:00.007+01:00

Dobry schabowy, nie jest zły:)
A najlepsze schabowe pod słońcem robi mój Tata.
Bywa w kuchni rzadko (najczęściej w celu pozmywania naczyń bądź obrania ziemniaków - w tym zresztą też jest najlepszy:)) bo to Mama jest od pichcenia,duszenia, pieczenia, smażenia i przyrządzania.
Ale to właśnie schabowe Jędrka zachwycają swoim smakiem i wyglądem.
Są kruche, soczyste, świetnie przyprawione i idealnie wysmażone.
Mimo setek pytań z mojej strony, tłumaczeń i sugestii ze strony Taty - moje kotlety, choć smaczne, nie są TAKIE.
Sekret gotowania... magia wpływu kucharza na potrawę... cuda, cuda....

schabowe Jędrka
/przepis mojego Taty/

4 dobrze rozbite kotlety schabowe
sól, pieprz
majeranek
pół cytryny
jajko
bułka tarta

Kotlety oczyszczamy z tłuszczu i traktujemy sokiem z połówki cytryny, doprawiamy według upodobań i chowamy do lodówki na kilkanaście minut do kilku godzin.
Po wyjęciu obtaczamy w roztrzepanym jajku, następnie w bułce tartej i układamy na patelni na dobrze rozgrzany tłuszcz.
I teraz posłużę się cytatem z Taty:
"prawo, lewo, ogień nie może być za mocny ale też nie za słaby, tak na złoto i rumiano, i znów na drugą stronę, i jeszcze raz, musisz czuć, że panierka jest już chrupiąca, ale nie za długo, żeby mięso nie było gumowate..". etc,etc.
Coś z tego zrozumieliście?
Jeśli tak, to życzę smacznego! :)

I jeszcze kilka słów dla sceptyków, którzy uważają, że schabowy jest nudny.
Ja staram się go podawać na różne sposoby w zależności od chętki, pory roku czy zawartości lodówki.

Po pierwsze panierka - czasami dodaję do bułki tartej ostrą paprykę, innym razem zioła prowansalskie albo parmezan.
Po drugie: marynata - oprócz cytryny i przypraw można dodać do niej miód lub piwo.
Po trzecie: dodatki - czasem na gotowym schabowym układam plaster ananasa i posypuję żółtym serem.
Innym razem podaję go z mizerią i młodymi ziemniakami.
Albo z pieczonymi ziemniakami i pieczarkami, które przygotowuję na oliwce z dużą ilością czosnku, natki pietruszki i białego wina.
Wspaniale współgra z zasmażaną kapustą.
W wersji z marynatą miodową można dodać do niego orzechy, suszone śliwki lub rodzynki.
Uwielbiam też schabowe na zimno, do kanapek, posmarowane godnie musztardą.
No a najlepiej to smakuje podany tak, jak jadałam go w Bambergu - z kuflem dobrego piwa pszenicznego.
I wtedy już właściwie żadnych dodatków nie trzeba:)

mamuśkowatość

2009-12-07T16:12:00.004+01:00

O Europejce Manueli Gretkowskiej wspominałam już przy okazji posta włoskie wakacje bo i o Włochach i Włoszech pisze autorka w tej książce. Ale także o polskości i Polakach, kobiecości i męskości, twórczości i tworzeniu, o codzienności i sprawach ważnych i najważniejszych.
Jak zwykle poleca kilka książek, parę filmów, podsuwa garść trafnych myśli o ludziach i świecie.
Ale mnie, w tym ponownym czytaniu Europejki, najbardziej uderzyły opisy... macierzyństwa. Tak się składa, że nasz Słodziak ma teraz dokładnie tyle lat, co Pola na kartach tej książki. Czytając o niej czytam o własnej córeczce. I na dodatek jest tak, że ukryte są tam myśli, których ja nie umiałabym przekazać w ten sposób, choć czuję identycznie.
Więc dziś będzie o mnie i Słodziaku... prywatnie, intymnie i szczerze, mimo że słowami kogoś trzeciego:

Po kąpieli całuje jej ciałko: słodkie łapki rozrabułki, pierożki stópek i ten ciepły lukier wanilii z rozgrzanej główki.

O ósmej kładziemy małą spać. Jej oddech przez sen to nieme słowa modlitwy, ufne i żarliwe. W ekstazie tuli misia zupełnie jak święta Tereska od Dzieciątka Jezus krzyż do piersi.

Pola uwielbia tupać, klaskać, więc w domu słuchamy często flamenco (...)
Za którymś razem nasza dziewczynka tak się rozpędziła w przytupach, tak rozkręciła, że nie miała jak ugasić tańca.
Co by zrobiła dorosła tancerka? Podskoczyła, może opadła w egzaltowanym szpagacie.
Pola, miotana muzyką, rzuciła nam bezradne spojrzenie i skoczyła wysoko przed siebie, na ścianę. Wbiła się w nią pazurkami, zjeżdżając na podłogę. To było ekspresyjno-genialne. Nie mogła wymyślić tego sama, jeszcze nie myśli, nie kombinuje. Słucha po prostu muzyki, podszeptów rytmu.

Dziecko jako bron biologiczna. Pod koniec dnia padamy od niej martwi ze zmęczenia.
Rano czekamy na pierwszy uśmiech Poli zapowiadający kolejna epopeje dnia: odyseję wędrówek po zakazanych katach, iliadę zwycięstw i podstępów, żeby się uczłowieczyć.

- Mogełam, bojałam - każde dziecko mówi logicznym esperanto.
Dopiero z czasem uczy się błędów i przekręceń zwanych dumnie tradycja językową.

Czy namawiając Polę do składania klocków po zabawie , wychowuję w mieszczańskim porządku? Będąc dla niej autorytetem , traktuje według nazistowskich wzorców? Alice Miller, autorka książek o "czarnej pedagogice", sugeruje, że autorytarny sposób wychowania przyczynił się do powstania faszyzmu.
Chyba w ogóle Poli nie wychowuję. Przystosowuję się do jej rozwoju, ratując swoją niezależność jak najmniejszym kosztem. Udaję mamę, ona udaje dziecko i świetnie się bawimy.

Całe szczęście, że dwulatki jeszcze myślą na głos. Kroję chleb w kuchni odwrócona od reszty mieszkania, gdy słyszę postanowienie:
- Pomaluje domek! - Pola idzie z odkręconą tubka lakieru w stronę komputera.
Zdążyłam. Do czwartego roku życia berbecia natura nie śpieszy się, by jego na głos wypowiadane słowa ukryć w wewnętrznym monologu. Ratuje tym rodziców przed pomysłami kilkulatków. Ratuje też często życie potomstwa, ogłaszając: Teraz Pola włoży do kontaktu gwoździk, dwa.

Dziecko, prosząc, zagląda przez oczy w nieopancerzony środek dorosłego. Mówi takim tonem, jakby urodziło tylko dla tej chwili, bo tylko nią żyje. Tym mocniej, im większe pragnienie. Nie odmawia się ostatniej prośbie skazanego na dzieciństwo...

Próbuję patrzeć oczyma Poli. Pojawić się na obcej planecie i pierwszy raz w życiu zobaczyć bombki (...) Podsłuchuję jej ostrożności słów, nazw dobieranych starannie niczym biżuteria czy dodatki do stroju. Dekoruje nimi swój świat, jakby nawieszała imiona i nazwy na choince, żeby się mieniły.

Pod dniu z Polą takim samym od ponad dwóch lat: pobudka, śniadanie, spacer, obiad, zabawa,
spacer (ani chwili osobno), idę do łazienki, szykując się na wieczorne wyjście (sama). Myjąc się, ścieram mamuśkowatość. Malując, kładę tynk pod własną, inna osobowość niż bycie matką. Wychodzę z łazienki odmieniona.

Wychowując Polę, wychowuję razem z nią siebie sprzed lat - dziewczynkę, o którą troszczyli się moi rodzice. Powtarzam ich słowa, karcące miny. Opiekuję się też dziewczynką, która nigdy nie dorosła. Temu niedorozwojowi nikt nie dogodzi. Siedzi we mnie i tupie z radości, albo rzuca się na mnie w rozpaczy. Wszystkim trzem podsypuję cukierków. Nie wychowuję więc jedynaczki.

Manuela Gretkowska

Europejka

Warszawa 2004

Wydawnictwo W.A.B

stron 367

oprawa twarda

cena: 39.90

zdjęcie okładki pochodzi ze strony www.iik.pl

protest

2009-12-04T12:30:00.003+01:00

Właśnie doszły mnie słuchy, że planowana jest likwidacja Browaru Czarnków.
Tego lata właśnie odkryliśmy ich przepyszne piwa : Noteckie ciemne (Eire), jasne i moje ulubione - niepasteryzowane.
W małych, poręcznych buteleczkach, doskonałe w smaku i niedrogie.
Był to dla nas dobry znak, że istnieją jednak małe lokalne browary, które dają sobie radę, nie są skomercjalizowane i stawiają na jakość.
Cieszyliśmy się tym bardziej, że po rocznym pobycie w Bambergu, mieliśmy wrażenie, że małe browary są tam na każdym kroku i zazdrościliśmy tego Niemcom.
Chciałam o nich napisać więcej na blogu... teraz nie wiem czy zdążę.

Oczywiście na miejsce browaru czarnkowskiego ma powstać... centrum handlowe.
Ręce opadają.
Dlatego proszę tych z Was dla których ważne są regionalne produkty, rodzime firmy i sklepy, rodzinne interesy prowadzone od lat, stawiające na jakość i nie dodające do swoich produktów żadnych "polepszaczy", o podpisanie się pod listem protestacyjnym.

URATUJMY BROWAR CZARNKÓW

zdjęcie pochodzi ze strony www.wikimediacommons.org

szaro buro kolorowo

2009-12-03T23:31:00.004+01:00

Pamiętacie postać Scarlett z filmu Cztery wesela i pogrzeb?
Drobna, ruda, w kolorowych sukniach. Prześmieszna siostra słodkiego Charlesa?
No więc... widziałam ją dziś na ul. Półwiejskiej w Poznaniu:)
Dziewczyna podobna jak dwie krople wody, kolorowa, zabawna i zwiewna.
Jedyna taka wśród tłumu brązów, czerni i szarości...
Dlaczego ubieramy się tak ponuro?
Dostosowujemy do naszych szarych miast? do miejskiej sadzy i kurzu? do tego grudnia bez śniegu?
Owszem, czasami zafurkocze jakiś kolorowy szal, mignie różowa czy błękitna czapka, ale oprócz tego... szarzyzna.
I ja w tej szarzyźnie utopiona - w moim burym płaszczu i czarnych spodniach. Jedyną moją ozdobą był Słodziak - dziarsko krocząc obok mnie w malinowym płaszczyku, żółtych bucikach i wielokolorowej czapce.
Słodziak i Scarlett - wyglądały jak wycięte z kolorowego papieru i wklejone do czarno-białej gazety.
Kolorów mi trzeba, kolorów!!!

I dlatego dziś wklejam zdjęcie z dzielnicy Kreuzberg w Berlinie.
Wśród szarych blokowisk odkryliśmy skupisko kolorowych graffiti. Kilkanaście różnobarwnych obrazów - w przejściach między blokami, w tunelach, przy klatkach schodowych. Chodziliśmy jak urzeczeni.
Budynki nieocieplone i dość zaniedbane, a jednak ktoś wpadł na to, by umilić życie sobie i innym.
Bo kto by nie chciał codziennie spoglądać na ten kolorowy uśmiech?

ciasteczka... jak bułka z masłem

2009-12-02T22:54:00.008+01:00

Są przepisy, które odkrywając we wtorek wieczorem, po prostu MUSZĘ wypróbować już w środę!
Gdy wczoraj na blogu Karoliny - Bułka z Masłem znalazłam przepis na owsiane ciasteczka Nigelli, podporządkowałam cały dzień i różne inne plany temu, by je dzisiaj zrobić.

Żurawina i orzechy? - powinny być na ryneczku...
Brązowy cukier? - chyba trochę zostało po sobotniej imprezie z mojito:)
Biała czekolada? - już wiem! przepyszną i tanią (bo na wagę) mają w takim małym sklepiku niedaleko kościoła...
A płatki owsiane? - mam... ale ich ważność skończyła się pół roku temu... no to trzeba kupić...
Reszta składników jest w domu.
No to co?
Robimy ciasteczka Nigelli i Karolli? :)

ciasteczka owsiane pełne niespodzianek
/przepis pochodzi z bloga Bułka z Masłem, z podanych poniżej składników wyszło mi 30 ciasteczek wielkości piegusków. /

1 szklanka mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 szklanka płatków owsianych
1/2 szklanki cukru pudru
1/2 szklanki brązowego cukru
1 łyżeczka cukru waniliowego
100 g masła
1/2 szklanki posiekanych orzechów włoskich
1/2 szklanki suszonej żurawiny
3/4 szklanki posiekanej białej czekolady
1 duże jajko

Masło, jajko i cukry zmiksowałam. Dosypałam resztę składników i wyrobiłam ciasto. Dość mocno się kleiło więc podsypywałam delikatnie mąką.
Kulę ciasta włożyłam na 10 minut do zamrażarki.
W tym czasie przygotowałam 2 blachy i wyłożyłam je pergaminem.

Ze schłodzonego ciasta odrywałam kawałki , toczyłam z nich kuleczki, które spłaszczałam.
Porozkładałam na blachach (wyszło mi równe 30 sztuk).
Piekarnik nagrzałam do 175st.
Piekłam 1 blachę przez 15 minut i drugą niestety też, a to był wielki błąd. Ciągle zapominam, że rozgrzany mocno piekarnik sprawia, ze drugą partię ciasteczek czy rogalików trzeba trzymać w nim nieco krócej.
W ten sposób połowa ciastek wygląda tak, jak na zdjęciu, a pozostałe 15 do fotografowania się nie nadaje:)
Tak czy siak w smaku są po prostu pyyyyszne!

To ciasto to świetna baza do pokombinowania ze składnikami.
Rodzynki zamiast żurawiny?
Ciemna czekolada?
A może po prostu owocowe musli zamiast płatków?
Następnym razem zmniejszę na pewno ilość cukru, bo dla mnie ociupinkę za słodkie te cuda.
Smacznego!

włoskie wakacje

2009-11-30T23:38:00.012+01:00

Czytam Europejkę Manueli Gretkowskiej i po raz kolejny jestem z Nią, Pietuchą, Polką i Fratelli we Włoszech. Uwielbiam jej opisy upału, kolorów Toskanii, sztuki, architektury i oczywiście włoskiego jedzenia, wina i kawy :) To króciutkie opisy, zdania-muśnięcia zaledwie, a i tak świetnie to wszystko WIDZĘ i CZUJĘ.

Smakuję wino i upał. Jedno przelewa się w drugie. Transfiguracja smaku w mękę. Zamykam oczy ratując je przed wyparowaniem. Drzewa, nawet zwykłe plantacje są tu dziełami sztuki. Do zieleni dodano wszędzie morski błękit, z Toskanią wymieszało się niebo.

Do tego w błyskach i przebłyskach pojawił się pewien plan z Włochami w tle, mocno związany z pewnymi kwietniowymi datami. Ale o tym na razie cicho sza, bo z doświadczenia wiem, że wypowiedziane marzenia się nie spełniają...

Więc tymczasem, by mieć trochę Italii w domu, robimy pizzę.
Ciasto, tym razem według Liski .
Pierwszy raz, od bardzo dawna, zrobiłam pizzę według innej receptury i muszę przyznać, że jestem zachwycona! Ciasto Liski jest delikatne, przyjemnie chrupkie ale wilgotne tam gdzie trzeba.
Dodatki zaś zainspirowane pizzą z Estelli na Garbarach.

pizza z rukolą

Ciasto na pizzę

/podwoiłam podaną niżej gramaturę, otrzymując pizzę dla 2 osób na duży głód/

120 g mąki (ok. 3/4 szklanki)
1/2 łyżeczki drożdży instant
1/2 łyżeczki cukru
1/2 łyżeczki soli
1/3 szklanki wody
2 łyżeczki oliwy + 1 łyżka do posmarowania ciasta

Okład:

sos pomidorowy

3 pokrojone w plastry pomidory

2 pokrojone w plastry mozarelle
kilka kawałków szynki szwardzwaldzkiej (nada się również prosciutto, jamon serrano lub wędzonka)
ząbek czosnku
oregano
pieprz
garść rukoli

Składniki ciasta wyrobiłam, posmarowałam łyżką oliwy i odstawiłam na godzinę w ciepłe miejsce, przykrywając bawełnianym ręcznikiem.

Po tym czasie rozwałkowałam (Liska miała racje, wałkuje się świetnie!), posmarowałam sosem pomidorowym z dodatkiem czosnku i obłożyłam: pomidorami, mozarellą i szynką.
Posypałam oregano, świeżo mielonym pieprzem i wstawiłam do piekarnika nagrzanego do 230st na 12 min.
Po wyjęciu posypałam pizzę rukolą.

Przydało się też wytrawne Chianti, które w sobotę dostaliśmy w prezencie.
Prawdziwa włoska uczta dla podniebienia!
Smacznego!

A na koniec jeszcze raz Manuela:
Włoskie twarze - mam ochotę ich dotknąć. Nie wystarczy mi samo patrzenie. Rzeźbiarsko, palcami sprawdzić, czy nie zmienią się ich idealne proporcje, nie przesunie wąsko wykrojone etruskie oko. Gdy mówią słychać w ich głosie starożytne pretensje, prawie łacinę poprzekręcaną wiekami gadulstwa.

Manuela Gretkowska

Europejka

Warszawa 2004

Wydawnictwo W.A.B

stron 367

oprawa twarda

cena: 39.90

zdjęcie okładki pochodzi ze strony www.iik.pl

szybko i smacznie

2009-11-28T13:27:00.004+01:00

Czasami największą inspiracją nie są blogi, książki czy programy o kulinariach ale... zawartość lodówki.

Gdy trzeba na szybko stworzyć coś pysznego liczy się pomysłowość, doświadczenia i odrobina szaleństwa.

Ciekawe kombinacje i smaki wychodziły mi czasem podczas rozmrażania lodówki.

Kawałek zamrożonego mięsa i resztka konfitury?

Puszka fasoli i ostania parówka?

A może jakoś wykorzystam kilka plastrów szynki, ser pleśniowy i lekko już zażółconego brokuła?

A jako, że makaronu jest u nas zawsze dużo to jedliśmy wczoraj penne rigate:)

Uwaga! Przepis dla tych, którzy nie liczą sobie kalorii.

penne z brokułami

/przepis autorski dla 3 osób/

pół opakowania penne

1 brokuł

5 plastrów szynki gotowanej

szklanka śmietany 12%

2 ząbki czosnku

ser lazur (można użyć gorgonzoli - będzie wytrawniej)
pieprz

Brokuł gotuję do miękkości w osolonej wodzie z dodatkiem cukru i z kilkoma kroplami cytryny (wtedy mniej pachnie).
Prosto na patelnię wrzucam pokruszony ser pleśniowy, dodaję 2 zgniecione ząbki czosnku i lekko mieszam. Po chwili dolewam śmietankę i wrzucam pokrojoną w kosteczkę szynkę.
Penne gotuję al dente w osolonej wodzie z dodatkiem oliwy.
Wrzucam makaron do dużej miski bądź garnka, polewam sosem.
Dodaję rozdrobnionego brokuła.
Mieszam delikatnie i na koniec wszystko dość obficie traktuję świeżo zmielonym pieprzem.

Smacznego!

nocne fantazje

2009-11-28T01:24:00.003+01:00

Czasami jest tak...

Późna noc, właściwie już powinnam się kłaść i nagle przychodzi wielka chętka.

Na kawałek mięsa w sosie, na frytki z keczupem, czy choćby na półmiękkie jajo.

Resztki zdrowego rozsądku każą poczekać "do jutra".

Zasypiam rozmyślając o tym, co zrobię sobie nazajutrz na śniadanie.

Choć wiem, że zazwyczaj rano czar pryska i wszystkie nocne fantazje ulatują, a pozostaje proza życia i ochota "tylko" na kawę:)

Tymczasem... jajo, jajko, jajeczko... na półmiękko... tak jak lubię....

Do jutra:)

Dobranoc.

entertaining, czyli przyjęcia i relaks w jednym

2009-11-27T16:21:00.009+01:00

Miałam 18 lat, żadnego pojęcia o gotowaniu (umiałam zrobić jajecznicę, budyń z paczki, grzanki i pizzę) i właściwie ani chęci na eksperymenty kulinarne, ani za bardzo miejsca na nie (kuchnia w naszym rodzinnym domu mieści tylko jedną osobę i psa:)).
Wtedy właśnie dostałam od Mamy książkę Malcolma Hilliera Przyjęcia w domu i ogrodzie.
No i wpadłam...
Pomysły autora na ozdabianie stołu, na bukiety, zaproszenia i potrawy. Kolorystyka książki, piękne zdjęcia kwiatów i potraw zachwyciły mnie do tego stopnia, że zrodziło się we mnie głębokie przeświadczenie: muszę nauczyć się gotować i jak tylko dorosnę i będę miała własny dom z ogrodem to będę w nim ciągle urządzać przyjęcia dla rodziny i przyjaciół:)

Domu z ogrodem nie mam, ale mieszkanie na tyle przestronne, że ostatnio pomieściło na przyjęciu 14 osób.
I wiecie co .... uwielbiam to!!!
To dla mnie prawdziwa rozrywka i przyjemność.
Planowanie potraw, obmyślanie napojów, listy zakupów, rozdzielanie zadań (bo najczęściej to przyjęcia składkowe),a potem dobieranie obrusów, serwetek, kwiatów i zastawy. Przygotowywanie potraw i radość gdy wszystko się uda.
To po prostu mój sposób na życie, na spędzanie wolnego czasu i prawdziwy relaks.
A każde takie spotkanie przy stole ubogaca - bo koniec końców okazuje się, że najważniejsze wcale nie jest jedzenie czy wystrój stołu - ale LUDZIE.

Książka Hilliera podzielona jest na rozdziały, odpowiadające różnym posiłkom:
Śniadanie
Lunch
Kolacja
Przyjęcie z Bufetem
Koktajl
Przy grillu
Piknik
Popołudniowa herbatka i poranna kawa

Każdy rozdział rozpoczyna się propozycją wystroju stołu, uwagami na temat zastawy, dodatków, kwiatów, serwetek itd.
Następnie podawane są 4 propozycje menu i osobno przepisy na wszystkie potrawy i napoje.
Każdy znajdzie tu coś dla siebie ponieważ menu dobrane są na różną ilość osób (od 2 do 18!).

Gdy 11 lat temu po raz pierwszy czytałam tę książkę dziwiły mnie nazwy niektórych potraw czy składników. Teraz, po latach doświadczeń i zmian na polskim rynku juz nie dziwi mnie rukola, nie przeraża przepis na krewetki, a mango dostanę nawet w Biedronce:) Co nie zmienia faktu, że przepisy podawane przez Hilliera są pracochłonne i dość wyszukane.

Pomimo upływu lat, przedstawione w albumie stylizacje bardzo mi się podobają i teraz dopiero widzę ile inspiracji czerpię z Hilliera, szykując stół na zwykły codzienny obiad czy choćby prowadząc tego bloga.

Malcolm Hillier

Przyjęcia w domu i ogrodzie

/Entertaining/

tłumaczenie: Ewelina Osińska i Alina Zawistowska-Treutler

Wiedza i Życie

Warszawa 1998

oprawa twarda

stron: 192

cena: 68.60 zł

Książka zawiera osobny indeks przepisów, jak i indeks rzeczowy, w którym znajdują się zarówno produkty, kwiaty, jak i elementy dekoracyjne .

zdjęcie polskiej okładki z www.merlin.pl

zapomniany

2009-11-27T01:01:00.009+01:00

Porządki to nie tylko bieganie z odkurzaczem i ścierką.
Czasami trzeba zrobić porządek wirtualny - i takie zadanie sobie dziś ustaliłam.
Segregując i porządkując katalogi, wyrzucając nieudane fotki, stare zapiski, uszkodzone pliki, trafiłam nagle na obraz Gustava Caillebotte Cykliniarze z 1875. Zapomniany przeze mnie obraz, zapomnianego impresjonisty.
Kiedyś natrafiłam na tą reprodukcję w internecie - było to dokładnie 5 lat temu, gdy podobne prace wykonywał Wojtas, jego przyjaciel T. oraz mój Tata w naszej starej kawalerce:)

Urzekł mnie ten obraz...
Choć krytycy sztuki mieli podobno "ale" w kwestii ukazania perspektywy. Uważali też, że ręce namalowanych robotników są za szczupłe, a ich klatki piersiowe za wąskie.
A mnie zachwyciło światło, przedstawione wnętrze i to wino w nieoznakowanej butelce (owszem nie bez znaczenia są też nagie męskie torsy cykliniarzy:))

Ale któż dziś pamięta nazwisko Caillebote?
Ginie pośród Manetów, Monetów i Reinorów, a prawda jest taka, że wielu ze znanych impresjonistów zawdzięcza Caillebotowi swoją obecną sławę.
Pochodził z zamożnej rodziny i odziedziczył znaczny majątek. Mógł zajmować się tylko malarstwem i zbieraniem kolekcji lubianych przez siebie obrazów. Szybko zachwycili go impresjoniści (którzy, jak wiemy, nie zawsze cieszyli się zainteresowaniem i estymą krytyki za życia). Stał się ich mecenasem i propagatorem. Pomagał ubogim, początkującym malarzom, kupując ich dzieła. Zebrał kolekcję najwspanialszych malowideł tamtych czasów i w swym testamencie zapisał je Muzeum Luksemburskiego.
Dziś może to powodować zadziwienie i szok ale muzeum... nie przyjęło jego daru!
I dopiero po długich pertraktacjach zdecydowało się na wystawienie zaledwie części kolekcji!
Były wśród nich dzieła taki sław, jak Monet, Manet, Degas, Renoir, Cezanne, Sisley i Pissarro.
Dziś stanowią osobną sekcję w Musee d'Orsay w Paryżu.

Skąd wiem tyle o Gustavie Caillebotte?
Ano z książki z cyklu Klasycy Sztuki, wydanej pod patronatem "Rzeczpospolitej".
Albumy te, naprawdę świetnie wydanie edytorsko i merytorycznie, można kupić w tzw. tanich księgarniach za jedyne 7-8zł.
Polecam, bo naprawdę warto!
Część Degas i impresjoniści jest niejako wstępem do rozważania o tym prądzie w malarstwie. Niektórzy twórcy, tacy jak Monet, Cezanne czy Renoir doczekali się natomiast wydania monograficznego.

Degas i impresjoniści

seria "Klasycy Sztuki"

tekst: Simona Bartolena

tłumaczenie: Dorota Łąkowska

Warszawa 2006

patronat: "Rzeczpospolita"

stron: 144

oprawa miękka

cena : 19.99

(w taniej księgarni Akwarela na ul Św. Marcin kosztowała 7zł)

reprodukcja obrazu Cykliniarze pochodzi z portalu www.impresjonizm.art.pl
okładka książki pochodzi z portalu www.thebook.pl

obiad na jutro

2009-11-26T14:14:00.005+01:00

Jutro piątek.
Dzień bez mięsa.
Co robicie na obiad?
Makaron? Ryż z warzywami? Jakąś zupę? Naleśniki na słodko? A może po prostu rybkę?
U nas w domu ryby pojawiają się o wiele częściej niż raz w tygodniu a to dla tego, że ze smakiem zajada je Słodziak, nam kojarzą się z podróżami do Hiszpanii, gdzie rybę jedliśmy prawie codziennie, a o jej walorach odżywczych nie muszę już nawet wspominać.
Mamy to szczęście, że na Wildzie, gdzie mieszkamy jest świetny sklep rybny z długą już tradycją. W tym sklepie kupowała moja Prababcia, Babcia a teraz kupuję ja. Wiem kiedy mają dostawę dobrego łososia a kiedy najlepiej kupować ryby wędzone.
Panowie (którzy wyglądają jak wyjęci z przedwojennego sklepu, obaj z wąsikiem, szarmanccy subiekci:) ) potrafią doradzić i odradzić. To po krótkiej rozmowie z nimi stwierdziłam, że nie dam się zwieść chińskim hodowlom. Może gdy w końcu Polacy, skuszeni niską ceną przestaną nagminnie kupować pangę i tilapię (choć ta ostatnia nawet jest smaczna) to jakość ryb w naszym kraju się poprawi.
Tak więc wszystkim, którzy mają blisko, polecam sklepik rybny na ul. Sikorskiego w Poznaniu (róg z ul. 28 czerwca 1956).
A tymczasem podaję przepis na mintaja, którego oczywiście można wymienić na dowolną lubianą rybę:)

mintaj na zielono
/przepis autorski dla 3 osób/

3 filety z mintaja
0.5 kg liści szpinaku (można użyć mrożonego)
1 cukinia
2 ząbki czosnku
szklanka śmietany 18%
1 łyżka sosu pesto (zielonego)
2 łyżki startego sera (parmezan lub inny)
kilka ziaren zielonego pieprzu (opcjonalnie)
oliwa, pieprz, sól, cytryna

Rybę rozmrażamy, traktujemy lekko solą, pieprzem i cytryną. Odstawiamy.
Liście szpinaku dokładnie myjemy, odrzucamy nadgniłe czy zepsute, a resztę suszymy i wrzucamy na patelnię z rozgrzaną oliwą. Mieszamy tak, by wszystkie liście napiły się oliwy. Następnie lekko pieprzymy i dodajemy wyciśnięty przez praskę ząbek czosnku. Szpinakiem wykładamy spód naczynia do zapiekania.
Teraz czas na cukinię. Kroimy ją w cienkie krążki, lekko solimy i również przesmażamy na oliwce.
Układamy na szpinaku.
Na samym końcu z obu stron podsmażamy rybę i układamy na warzywach.
Na patelnię wrzucamy jeszcze jeden ząbek czosnku, łyżkę pesto i śmietanę - mieszamy energicznie by składniki sosu ładnie się połączyły. Można dodać kilka ziaren zielonego pieprzu do smaku lub świeżo zmielony pieprz kolorowy.
Sosem polewamy rybę.
Posypujemy parmezanem i wkładamy na 20-30 min. do piekarnika nagrzanego do 175st.

Podajemy z pieczywem lub ryżem (ja ryż robię zawsze na patelni lub w woku z dużą ilością curry - do tej potrawy smakuje znakomicie).
Kieliszeczek dobrze schłodzonego rieslinga wskazany:)
Smacznego!

Pani Basia

2009-11-24T22:55:00.006+01:00

Kilku osobom, czytającym te słowa nie muszę Jej przedstawiać.
Dla reszty krótka informacja - Pani Basia to ponad dziewięćdziesięcioletnia pełna optymizmu i mądrego spojrzenia na ludzi i świat Osoba. Zjednała sobie serca tak wielu ludzi, że w dzień swoich urodzin bądź imienin nie wstaje od telefonu, a jednocześnie przez jej maleńkie mieszkanko przetaczają się tabuny gości:)
Pani Basia ma niesamowitą przeszłość: są w niej pola, lasy i jeziora okolic Żnina, wspaniałe wspomnienia dzieciństwa, ale i szarość, strach i łzy późniejszych lat wojennych - obóz koncentracyjny, śmierć bliskich, ukochanych osób, tułaczka po Polsce, która w końcu zaprowadziła Ją do Poznania.
Pomimo trudnych doświadczeń Pani Basia zachowała pogodę ducha i taką energię, której brakuje często ludziom pół wieku od niej młodszym. A snuje opowieści o domu rodzinnym, wojnie i swoich miłościach tak, że właściwie powinno się włączyć dyktafon a potem to wszystko spisać - bo te historie nie powinny zginąć...
Do niedawna Pani Basia mieszkała sama i radziła sobie świetnie.
Nie raz wizytowała mnie i B. na kawie czy herbacie a kilka razy nawet ugościła obiadem.
Jej racuszki z jabłkami zapamiętam na długo, a kurczak wg Pani Basi wszedł na stałe do naszego jadłospisu.

kurczak w sosie śmietanowym
/przepis Pani Basi dla 2 osób i Malucha/

3 udka kurczaka lub 6 pałeczek
2 łyżki masła (dodaję również troszeczkę oliwy)
papryka czerwona
6-7 pieczarek
szklanka słodkiej śmietanki (najlepiej 18%)
koperek
pieprz, sól

Udka nacieram ulubionymi przyprawami i odstawiam na godzinę do lodówki.
W tym czasie kroję paprykę w paski a pieczarki w plasterki.
Na maśle z oliwką smażę kurczaka na złoty kolor, tak by skórka się zarumieniła a mięso było kruche ale soczyste.
Następnie dodaję warzywa, przykrywam patelnię, zmniejszam ogień i duszę przez 30 min.
Pod koniec dolewam śmietankę , dodaję świeżo zmielony pieprz i posypuję koperkiem.
Jeśli sos jest zbyt rzadki, zagęszczam odrobiną mąki.
Od kiedy obiady je z nami Słodziak nie dodaję do potraw zbyt wiele czosnku, ale sos ten bardzo zyskuje gdy dodać choćby jeden ząbek.

Wybornie smakuje z ziemniakami lub ryżem.
Do tego koniecznie sałata z sosem vinegret.
Pycha!

słówko o zakalcach, lodówce i poezji

2009-11-22T23:52:00.005+01:00

Totalna klapa.
Nie wiem co się stało, co zrobiłam źle, ale "kubeczkowe ciasto jogurtowe", na które przepisy znalazłam na wielu blogach, nie wyszło. Było jednym wielkim zakalcem.
Czy za szybko wyjęłam je z piekarnika? Czy dodałam zbyt gęsty jogurt? A może źle wymieszałam składniki? Nie wiem.
Co prawda lubię zakalce, ale lekkie i delikatne w okolicach owocu w cieście, a to była porażka kompletna. Chociaż.... kawałeczki kruszonki, malin i chrupiące brzegi ciasta, które wyskubałam były naprawdę pyszne, więc może nie powinnam tak szybko się poddawać.
Tak czy siak przepisu na razie nie podaję, zdjęć nie wklejam i zamiast opisu jogurtowego ciasta napiszę o drzwiach mojej lodówki:)

Już jakiś czas temu Liska poruszyła ten temat i dała mi do myślenia. Bo ja też często zwracam uwagę na drzwi lodówki w domach, które odwiedzam i widzę jak wiele potrafią powiedzieć o gospodarzach - o ich pasjach, zainteresowaniach i podejściu do porządku:)

Nigdy nie zdecydowałabym się na zabudowę lodówki - ileż cennego miejsca do wyrażania siebie bym straciła?!
W obu naszych mieszkaniach drzwi lodówki to tablica pamiątek i pamięci (która jest za słaba więc trzeba sobie ciągle coś zapisywać). Ważne wizytówki, dyżury lekarza, numery telefonów, pocztówki, jakiś przepis lub lista zakupów (która niestety coraz częściej zostaje na lodówce, a na zakupy ze mną nie idzie:)

W już i tak zagraconej kawalerce lodówka stała się mikrochaosem - ukazywała moje dziwactwa, zbieractwa i bałaganiarstwo.
Postanowiłam więc, że w nowym mieszkaniu lodówka będzie czysta i sterylna. Ale to się nie udało. Już po kilku tygodniach zaczęły się na niej pojawiać pierwsze kartki, karteluszki, spisy, zapiski, kolorowe magnesy a nawet zabawki (inwencja Słodziaka).
By jakoś nad tym zapanować podzieliłam lodówkę na dwie strefy. Część "od kuchni" to miszmasz wszystkiego, artystyczny nieład: menu najbliższej pizzerii, jakiś bon rabatowy, kilka zdjęć, najnowszy rachunek za prąd, magnesik z Londynu od A.i ten od Eli z napisem:
Dlaczego, aby posprzątać nie wystarczy omieść pokoju spojrzeniem?

Natomiast jej bok od strony jadalni jest przyporządkowany kolorystyce wnętrza - czarno białe fotografie, pocztówki, wycinki z gazet.
Teraz siedząc przy kuchennym stole i pisząc te słowa, zerkam na uśmiechniętą do mnie Zuzię Ginczankę i przypomina mi się świetny artykuł w "Wysokich Obcasach" sprzed 5 już lat, z którego owo zdjęcie wycięłam. Gorąco polecam tym, którzy tej poetki nie znają lub coś niecoś tylko o niej wiedzą. To jeszcze jedna wspaniała postać, którą przedwcześnie zabrała nam bezsensowna wojna. A ów artykuł to zbiór listów Jarosława Mikołajewskiego (italianisty) do filologa polskiego z Włoch Silvano de Fantiego LISTY DO PRZYJACIELA.
Miłej lektury!

No ciekawe, jak to od zakalca, poprzez wygląd lodówki można dojść do poezji:)
Ale to już owa niewytłumaczalna magia kuchni i atmosfera kuchennego stołu, o którym więcej napiszę niebawem...

nareszcie

2009-11-20T15:58:00.006+01:00

Dawno już żadna książka tak mnie nie wciągnęła. Mimo, że czytam wiele - miewam przestoje. Podczytuję kilka książek naraz, nie mogę się wtrybić, załapać. Czytam fragmentarycznie, często tylko przed snem, zasypiając w połowie zdania.
Ale po takich kilku tygodniach posuchy nagle nadchodzi objawienie i olśnienie, czytam książkę w 2-3 dni i od razu sięgam po następną.
Apetyt rośnie w miarę jedzenia ale i czytania.
Bo książka to też pokarm - żadnemu humaniście i książkowemu molowi nie muszę tego tłumaczyć.

Najlepsze, co może się przydarzyć rogalikowi Tusseta nie jest może wyrafinowaną strawą dla duszy ale moją potrzebę rozrywki i relaksu spełniła idealnie. Wciągnęła mnie wartka akcja, zachwyciła swobodna narracja głównego bohatera. Do łez rozśmieszyły niektóre opisane sytuacje. Do tego, rzecz dzieje się w Barcelonie, a na co trzeciej stronie jest opis jakiegoś dobrego jedzenia i picia - a to już daje mi pełnię szczęścia.
Lubię gdy głównym bohaterem jest człowiek pełen wad, trochę zakręcony, nie do końca przystosowany, mający swoje nawyki, nałogi ale podchodzący do siebie z całkowitym dystansem. Taki jest właśnie 35-letni Pablo Miralles, który twierdzi, że owo najlepsze co przydarzyć się może rogalikowi to... posmarowanie go masłem, do kawy wypala zawsze skręcika, jest sybarytą, ceni sobie dobre jedzenie i napoje, ale zupełnym abnegatem w kwestii porządku czy dbania o własny wygląd. To człowiek z ciekawą choć tajemniczą przeszłością, któremu doświadczenia i podróże uświadomiły jedynie, że nie warto się ruszać dalej niż sięga własna dzielnica. To facet z nadwagą, niechluj, gbur i cynik a jednak kobiety do niego lgną. Udziela się na forach filozoficznych a jednocześnie przeczytanie kilkudziesięciu stron tekstu to dla niego wyzwanie.
Jest bardzo inteligentny ale świetnie to ukrywa.
Postać Pabla jest zbudowana na zasadzie kontrastów, które sprawiają, że jest postacią tak intrygującą. No, fajny jest po prostu :-)
I gdy jego brat znika w niewyjaśnionych okolicznościach zaczyna prowadzić prywatne śledztwo. Pierwszą rzeczą, jaką w związku z tym czyni jest zamówienie budzenia telefonicznego na 12 w południe by skoro świt zacząć poszukiwania:)

O fabule więcej nie powiem, bo nie chcę odbierać nikomu frajdy. Już i tak redaktorzy z wydawnictwa Amber zabrali mi cześć zabawy umieszczając zbyt wiele informacji na obwolucie. Brrrr... Chyba zacznę zamazywać wszelkie recenzje i notki grubym markerem.

Książka była hitem wydawniczym w Hiszpanii. Wojtas ma oryginalne wydanie z 2006, które jest 29. wznowieniem tego tytułu! Powstał również film na jego podstawie i teraz musimy spróbować go zdobyć.

Wracając jednak do polskiego wydania mam jeszcze dwa zastrzeżenia. Po pierwsze, brak spisu treści, choć rozdziały są wyznaczone i zatytułowane. Po drugie twórca okładki do polskiego wydania też się nie popisał - chyba przeczytał tylko dwa pierwsze zdania. A może znał tylko tytuł? Zawsze porównuję okładki innych wydań i niestety tym razem wypadliśmy dość słabo. Nie widać na niej ani klimatu powieści, ani cech głównego bohatera, ani humoru, z jakim napisana jest książka.

No, nie rozpisuję się więcej tylko na chwilę oddam głos narratorowi.
W podanym fragmencie ciekawy przepis na orzeźwiający drink:)

- Wie pan co to jest Vichoff?
- Obawiam się, że nie, ale jeśli mi pan powie, jak należy go sporządzić... nasz barman zrobi wszytko co w jego mocy, jestem tego pewien.
- To proste. Zmrożona wódka zaprawiona w szejkerze kilkoma kroplami cytryny. Podaje się w wysokiej szklance z dużą ilością lodu i dodaje drugie tyle bardzo zimnej wody z Vichy. Można wrzucić gałązkę mięty. Jeśli skończyła się wam Vichy, może być jakakolwiek woda gazowana. A jeśli skończył się wam też barman, może być jakikolwiek kelner.
Facet ani drgnął.
- Proszę się nie obawiać, w naszym lokalu nigdy nic się nie kończy, nawet cierpliwość.

i wersja oryginalna:

-¿Sabe lo que es un Vichoff?
- Pues, temo que no, pero quizá si me indicara còmo prepararlo..., nuestro barman hará lo que pueda, estoy seguro.
- Fácil: vodka helado aromatizado en el mezclador con unas gotas de limòn. Se sirve en vaso largo con mucho hielo y se añade otra parte de agua de Vichy bien friá. Admite también una ramita de menta. Si se les ha agotado el Vichy serviría cualquier agua carbónica. Y si se ha agotado el barman servirà también cualquier camarero.
El tipo se mantuvo impertérrito:
- No hay cuidado, en nuestro establecimiento no se nos agota nunca nada, ni siquiera la paciencia.

Pablo Tusset

Najlepsze, co może się przydarzyć rogalikowi

/Lo mejor que le puede pasar a un cruasan/

Przekład: Tomasz Pindel

Wydawnictwo Amber

Warszawa 2004

str. 280

oprawa miękka

cena: 29,80
(w taniej księgarni w In Medio w Starym Browarze kupiłam ją za 14.99!)

zdjęcia okładek pochodzą ze stron
www.wydawnictwoamber.pl
www.fantasticfiction.co.uk
www.galeon.com

bar sałatkowy

2009-11-19T21:53:00.010+01:00

Lubicie bary sałatkowe?
Ja uwielbiam i czasami cieszę się na nie bardziej niż na danie główne.
Sałatki lubię jeść i robić, a potem znów jeść:)
I lubię jak są z majonezem, choć wiem, że to niezdrowe i tuczące.
Ale sałatka to sałatka - muszę czuć majonez i to najlepiej Pegaz bo inne to po prostu NIE TO.

Na pierwszy ogień niech pójdą sałatki najłatwiejsze - niczego nie trzeba gotować, podsmażać czy dusić.
Otwieramy kilka puszek, kroimy parę składników i mieszamy.
Łatwe i pyszotne.
Oczywiście robienie sałatek to zupełny freestyle - często eksperymentuję z dodatkami, coś podmieniam, inaczej przyprawiam.
W poniższych przepisach staram się być jednak, jak najbliższa oryginałowi.

Łatwa Sałatka Kary

puszka groszku
puszka kukurydzy
duża czerwona papryka
kilka ogórków warszawskich
kostka twardego sera żółtego
majonez (używam Pegaza)

Paprykę, ogórki i ser kroimy w drobną kostkę.
Dodajemy groszek konserwowy (w sezonie może być świeży), kukurydzę i 3-4 łyżki majonezu.
Przypraw nie trzeba bo smaki składników świetnie się przenikają.
Gotowe!

Tuńczykowa Sałatka Marylki

puszka tuńczyka w oleju lub sosie własnym
słoiczek selera pokrojonego w paseczki
biała część małego pora
kilka śliwek suszonych
puszka kukurydzy
garść rodzynek
kostka sera żółtego
majonez (używam Pegaza)
łyżka pietruszki

Tuńczyka osączamy.
Dodajemy do niego seler i kukurydzę.
Ser kroimy w drobną kostkę lub trzemy na tarce o dużych oczkach.
Śliwki kroimy w paseczki, pora w krążki.
Dorzucamy rodzynki, mieszamy z 3-4 łyżkami majonezu.
Posypujemy natką.
Jadłam również wersję z ananasem i była równie dobra.

Smacznego!

u Babci

2009-11-18T16:22:00.002+01:00

Odwiedziny u Babci.
Dzielnica, w której się wychowałam.
Mieszkanie, w którym spędziłam pierwsze lata życia.
Mimo remontów i zmian pachnie wciąż tak samo i jest tak samo przytulne.
Teraz zamiast Małej Mnie, biega tam Mały Słodziak. I też zagląda do szuflad, wspina się na kanapę, bawi się moją lalką z dzieciństwa.
I tylko apetyt ma lepszy.
Ze smakiem zajada babciną pomidorówkę, na udku z kurczaka, zabielaną słodką śmietanką, z koperkiem i ryżem.
Ja zjadam aż dwa talerze i nie mogę się nadziwić, dlaczego u Babci smakuje zawsze sto razy lepiej, niż gdy ja sama sobie coś przygotuję.
Kuchnia Babci nie jest wymyślna, nowoczesna.
To proste tradycyjne receptury, które sprawdzają się zawsze.
Jej mięsa w sosach, jej klopsiki z majerankiem i czosnkiem, jej bigosy z młodej kapusty i piątkowe śledzie w śmietanie.
Koniecznie muszę zapisać się do niej na Kurs Tradycyjnego Gotowania.
Pierwsze próby wkrótce:)

A przy okazji wizyt na Dębcu wchodzę zawsze do piekarni Pod Strzechą i kupuję wyśmienity chlebek z siemieniem lnianym i ziołami prowansalskimi, pieczony w miodowej glazurze.
Pychota!
Jest taki mokrawy w środku ale z przyjemnie chrupiącą, wręcz skarmelizowaną skórką.
Właściwie wystarczy go posmarować masłem i już.
Każdego, kto ma piekarnię Pod Strzechą w okolicy zachęcam do spróbowania.

gołębie

2009-11-17T00:23:00.010+01:00

Czy "gołąbki" to drób czy dziczyzna? - zapytał Wojtas.
Nie wiem...
Ja zawsze robię wieprzowe:)

gołąbki
/przepis autorski na ok.12 małych porcji/

główka kapusty włoskiej (od kiedy jej spróbowałam, nie używam innej, jest o wiele delikatniejsza i smaczniejsza od zwykłej białej)
500g mielonego wieprzowego
łyżeczka majeranku
ząbek czosnku
pieprz, sól
żółtko
garść sypkiego ryżu
szklanka bulionu warzywnego
puszka pomidorów pelati
mały koncentrat pomidorowy
koperek lub pietruszka
łyżka parmezanu
oliwa

Z kapusty wycinam głąb, odrywam liski i krótko blanszuję je w osolonym wrzątku.
Do mięsa dodaję przyprawy, żółtko i garść ugotowanego na sypko ryżu. Mieszam i odstawiam do lodówki na ok 30 min.
Porcjuję mięso na małe kuleczki i zawijam w liście kapusty.
Układam ciasno w garnku o grubym dnie, na 2 łyżkach rozgrzanej oliwy.
Zalewam bulionem i duszę przez 30 min.
Następnie dodaję pomidory i koncentrat. Duszę przez kolejne 30 minut.
Potem przekładam do naczynia do zapiekania.
Posypuję parmezanem i zieleniną i zapiekam ok 15-20 min w 180st.
Podaję z pieczywem.
Smacznego!

Na zdjęcie załapał się jeden jedyny ostatni gołąb. Za późno chwyciłam za aparat:)

Ale to chyba znaczy, że były smakowite!

J. może się wreszcie przekonasz?

piwne rogaliki

2009-11-15T15:53:00.009+01:00

Dziś rano, przy niedzieli poszłam do pobliskiego sklepiku po piwo i snickersa.
Pani ekspedientka spojrzała na mnie z lekko ironicznym uśmieszkiem. Pewnie myślała, że to taki mój zestaw na kaca:)
A tak naprawdę to bardzo znacząca część składników na pyszne piwne rogaliki, które poleciła mi B.
Mąka, cukier i margaryna były już w domu.
Więcej składników nie potrzeba.
Bo istota tych rogalików to łatwość wykonania.
A potem następuje "niemożność przestania jedzenia", jak mawiamy z Siorrą:)

piwne rogaliki
/przepis Pani Magdy na ok 40 średnich rogalików/

1 kostka margaryny
3 szklanki przesianej mąki
niepełna szklanka cukru (można dać mniej jeśli mamy w planie słodkie nadzienie)
pół szklanki piwa

Z wszystkich składników zagniatamy sprężyste ciasto i schładzamy je w lodówce. W tym czasie przygotowujemy nadzienie. Ja zrobiłam część z gruszką a część z kawałkami snickersa.
B. używała masła orzechowego i jabłek. W każdej odsłonie smakują wybornie i się udają.
Następnym razem chcę poeksperymentować z nadzieniem pikantnym by dogryzać je do piwa.

Wyjęte z lodówki ciasto wałkujemy i przycinamy w trójkąty. Układamy nadzienie i zwijamy rogaliki. Pieczemy na blasze wyłożonej pergaminem ok 20 min w 200st.
Są pyszne w chwilę po upieczeniu ale i na drugi dzień.
Trzeciego ostatnio nie doczekały:)

w muzeum

2009-11-15T15:12:00.008+01:00

Jakie to dziwne, że czasem dopiero wizyta kogoś z innej miejscowości czy kraju powoduje, że postrzegamy zupełnie inaczej swoje własne miasto. Patrzymy na nie świeżym okiem, czasem z większym zachwytem, czasem krytyczniej. Stajemy się przewodnikami, znawcami.
Staramy się by gość poczuł się swojsko i dobrze, mobilizujemy się do długich spacerów, zwiedzania, podczytujemy dodatkowe informacje w przewodnikach, sprawdzamy "rozkład jazdy" imprez i wydarzeń kulturalnych.
Robimy rzeczy, o których nie pamięta się normalnie, na które zawsze brakuje czasu i siły.
Ot, choćby taka wizyta w Muzeum Narodowym
Kiedy ostatnio tam byłam? Ileż razy mówiłam sobie, że pójdę?
A przecież tak blisko, na wyciągnięcie ręki mam wiele ulubionych obrazów, w soboty wstęp wolny i tylko zmobilizować się jakoś nie można.

Na szczęście Ela - nasza koleżanka z Warszawy - zmobilizowała nas przez ostatnie kilka dni do wielu rzeczy: były spacery, koncerty, kino, kawiarnie i muzeum wreszcie.
Czas mieliśmy w sobotę lekko ograniczony, więc ja udałam się tylko do mojej ulubionej części zbiorów Muzeum Narodowego - sali polskiego malarstwa z dziełami z XIX i początku XX wieku.

Malczewski, Pankiewicz, Weiss, Gierymski, Wyspiański - to tylko niektóre nazwiska twórców, których obrazy można tam obejrzeć.
Niespiesznie przyglądałam się ulubionym malowidłom, próbując sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz byłam w tym muzeum i dlaczego tak dawno.
Na nowo odżyła chęć odwiedzenia Paryża, gdy na dłużej zatrzymałam się przed obrazami Gierymskiego Luwr w nocy, Czajkowskiego Przed księgarnią w Paryżu (niestety nie znalazłam jego zdjęcia w internecie), Weissa Kawiarnią Paryską. Zachwyciłam się wcześniej niewidzianym gwaszem Wojtkiewicza Scena alegoryczna, który tak bardzo przypomniał mi w formie i treści ukochanego Lautreca, a na koniec stanęłam jak wryta przed obrazem Wyspiańskiego (jestem krótkowzroczna więc z daleka szok był tym większy) bo był na nim ... Słodziak, no po prostu nasz Słodziak:)

Zrodziło się we mnie mocne postanowienie, że nie będę już odwiedzała muzeum tylko by oprowadzić Gościa, ale po to, by pobyć czasem na kilka choć chwil ze sztuką.
Na odkrycie czeka jeszcze wiele: sala kolorystów polskich i galeria plakatu, sala sztuki współczesnej i malarstwa zagranicznego. Już się cieszę i nie mogę doczekać kolejnych sobotnich wizyt.

A w muzealnym sklepiku kupiłam kolejne nabytki z serii Poznań na starych pocztówkach, które od kilku lat zbieram. Tym razem do mojej kolekcji trafiła prawdziwa gratka za jedyne 0.50 groszy - widok z początku XX wieku na Botanischer Garten (tak kiedyś nazywał się dzisiejszy Park Wilsona) a w tle mój rodzinny dom.

Muzeum Narodowe w Poznaniu

Galeria malarstwa i rzeźby

Al. Karola Marcinkowskiego 9

www.mnp.art.pl

reprodukcje obrazów pochodzą z portalu www.pinakoteka.zascianek.pl
Dla mnie to jedna z najlepiej zorganizowanych wirtualnych galerii z polskim malarstwem XIX i początku XX wieku.
Gorąco polecam!

ojciec i syn

2009-11-10T18:33:00.007+01:00

Szukając dodatkowych informacji o Philippie Delermie, o którym pisałam TU, dowiedziałam się, że ma on syna, który jest muzykiem.
Nie czekając ni chwili zaczęłam poszukiwania w internecie, bo jeśli Syn gra, tak jak Ojciec pisze to zapowiadało się coś smakowitego.
I nie pomyliłam się.
Zobaczcie sami.

VINCENT DELERM, NATATION SYNCHRONISEE

VINCENT DELERM, UN TEMPS POUR TOUT

A korzystając z okazji, jeszcze mały fragmencik z Delerma Ojca:)
Mimo, że chodzi o zupełnie inny rodzaj rogalika, to bardzo mocno skojarzył mi się z jutrzejszym poznańskim świętem.
Bo rogale świetomarcińskie też najlepiej smakują jedzone właśnie na ulicy, w gwarze festynu, wśród tłumów, sztucznych ogni i muzyki na żywo.
Do zobaczenia jutro na ul. Święty Marcin!
A wcześniej czeka mnie poranny spacer do cukierni...

[...] widzisz, że witryna zaparowana jest tak właśnie jak trzeba. W "dzień dobry" pani piekarzowej słychać radosną życzliwość, zarezerwowaną wyłącznie dla rannych ptaszków - przymierze ludzi świtu.
- Poproszę pięć rogalików i bagietkę, tylko nie za bardzo wypieczoną!
A potem z głębi sklepu wyłania się piekarz w obsypanym mąka fartuchu i pozdrawia cię [...]
I znów jesteś na ulicy. Czujesz, że to już nie będzie to - droga z powrotem. Chodnik jak gdyby stracił na wolności i trochę się zmieszczanił przez tę bagietkę pod łokciem, przez ten pakiecik z rogalikami.
I wtedy sięgasz po rogalik. Jest ciągle jeszcze ciepły, miękki. Takie małe łakomstwo, gdy maszerujesz w chłodzie - i wtedy, jakby cały zimowy poranek zamienił się nagle w rogalik, ty zaś stałbyś się piecem, domem, przytulnym schronieniem. Przenika cię jasność; zwalniasz troszeczkę, by przejść przez błękit, szarość i róż, który już przygasa.
Zaczyna się dzień - za tobą już wszystko, co najlepsze.

Philippe Delerm, z tomu: Pierwszy łyk piwa

Wydawnictwo Sic!

Warszawa 2004

zdjęcie Philippe Delerma pochodzi ze strony un.ecrivain.en.arbre.free.fr
zdjęcie Vincenta Delerma pochodzi ze strony www.infoville.fr

moje serce zostało w...

2009-11-09T00:40:00.006+01:00

Czytanie sobotniego wydania "Gazety Wyborczej" zaczynam od artykułu Moje serce zostało w... zamieszczonego w dodatku "Turystyka".
Interesuje mnie dlaczego ludzie podróżują, dokąd jeżdżą, co wspominają najchętniej, i które miejsca na ziemi stały się dla nich drugą ojczyzną.
TU można przeczytać wszystkie dotychczasowe artykuły.
Szczególnie polecam, w tym zaduszkowym listopadowym czasie, rozmowę z Krystyną Feldman .

A oto moje wypociny:)
Jak zwykle w takich przypadkach, zapraszam wszystkich do wspólnej zabawy.

moje serce zostało w...
Hiszpanii - rozdarte na wiele kawałeczków, z których największe pulsują w Barcelonie, Asturii, Pirenejach i Cadaques...

niezapomniany dzień...
Tych dni są dziesiątki - bo w czasie podróży wszystko jest wyjątkowe, inne. Człowiek mobilizuje się by zrobić jak najwięcej, by się cieszyć każdym dniem.
Gdybym miała teraz na szybko przypomnieć sobie najwspanialsze chwile, byłby to dzień spędzony w Asyżu z noclegiem w klasztorze franciszkanów oraz pierwszy dzień spędzony w Hiszpanii - wjazd serpentyną górską do miejscowości Colera. Dojechaliśmy tam późną nocą, wymęczeni, ale i tak, od razu po rozbiciu namiotów na campingu, otworzyliśmy butelkę wina i poszliśmy na długi spacer nad morze, który zakończył się rytualnym tańcem radości na kamienistej plaży:)

w Polsce lubię...
Wybrzeże poza sezonem, oczywiście w piękny ciepły dzień.
W zeszłym roku pojechaliśmy nad Bałtyk we wrześniu - nie spodziewałam się pięknej pogody i nie wzięłam nawet stroju kąpielowego:) A to wielki błąd bo było po prostu cudownie - ciepło i słonecznie. Mało ludzi, puste czyste plaże a jeszcze czynne wszystkie restauracje, knajpki i smażalnie.

Oprócz tego najcudowniejsze jest w Polsce nieustanne odkrywanie. Wakacje tu są wciąż relatywnie tanie, świetnie rozwija się prowincja, małe miejscowości pięknieją. Nigdy nie zapomnę naszej wyprawy "na wschód" - Kazimierz Dolny, Sandomierz, Zamość a potem Bieszczady. Cudowna pogoda, doborowe towarzystwo. Chętnie bym to powtórzyła, ze szczególnym naciskiem na Sandomierz.

mój ulubiony hotel...
Rzadko sypiamy w hotelach. Najciekawszym doświadczeniem był dla nas nocleg w hotelu Lviv we Lwowie. W pokojach małe umywalki z zimną wodą, ubikacje koedukacyjne na każdym piętrze (chyba na 8 pokoi) ale jeśli uśmiechnąć się do pani woźnej i wrzucić do kieszeni jej fartuszka kilka hrywien, dawała klucze do tzw. Vip Roomu i w pożółkłej wannie można było wziąć ciepły prysznic:)
Z bardziej cywilizowanych miejsc - Club Carpe Diem w Cadaques to coś naprawdę godnego polecenia.

niebo w gębie poczułam...
W Rovinju w Chorwacji, jedząc pizzę z owocami morza.
Praktycznie ciągle w Hiszpanii (za wyjątkiem pierwszego kontaktu z krewetkami w formie... no wiecie, te wszystkie nóżki, czułki, wąsiki i pancerzyki. Nie mogliśmy sobie z tym poradzić więc koniec końców wspomnienie było mniej niż średnie).
W Polsce, ostatnio w Borach Tucholskich we wsi Teolog na agroturystyce u państwa Piksów. Codziennie przepyszny obiad dwudaniowy plus deser, ale to temat na osobny wpis.

najlepsza restauracja...
Większość tych, które odwiedziliśmy w Hiszpanii. Gwar, rozmowy tubylców, bałagan, papierowe obrusy, często brak muzyki, niekiedy bardzo ciasno, nierzadko burkliwi kelnerzy ale za to zapachy, które dochodziły do nas z kuchni, a potem to, co lądowało na naszym talerzu to była zawsze r e w e l a c j a! O dwóch, odwiedzonych w tym roku hiszpańskich restauracjach pisałam TU.

Przepysznie można było również zjeść w jednej z lwowskich restauracji na Rynku. Niestety, mimo, że byliśmy tam dwa razy nie mogę przypomnieć sobie jej nazwy. Ale za to smak ichniej solianki i pierogów zapamiętaliśmy na lata.

najbardziej klimatyczne kawiarnie, knajpki...
Zdecydowanie w Berlinie. Trafiają dokładnie w moje pojęcie "klimatyczności" choć nie umiem tego do końca opisać.
Jedyne w swoim rodzaju są również czeskie pijalnie piwa. Ci okropnie burkliwi kelnerzy, stawiający zamaszyście kolejne kreski. Urocze:)

najlepsze muzeum...
W sezonie przerażają mnie tłumy w muzeach. W Prado czułam się jak zagubiona dziewczynka, w watykańskim, jako krótkowidz nie widziałam prawie nic, do muzeum Picasso w Barcelonie nawet nie mieliśmy ochoty wejść widząc niekończące się kolejki turystów.
Najmilej wspominam muzeum Salvatora Dali w Figueras, a w Polsce ostatnio zachwyciło mnie Muzeum Powstania Warszawskiego.
Ale najbardziej lubię muzea w przestrzeni otwartej - do takich zaliczam właściwie całe Stare Miasto w Splicie w Chorwacji. Niesamowitym przeżyciem było obserwowanie, jak szczątki pałacu Dioklecjana wkomponowały się w architekturę miasta i "żyją" po dziś dzień. Było to o wiele ciekawsze od oglądania bezładnego stosu brył na Forum Romanum w Rzymie.
Swoistymi muzeami są dla mnie również stare cmentarze: ten na Dayka Gabor w Budapeszcie, Łyczakowski we Lwowie, cmentarz w Porto i wiele innych, na które natknęliśmy się przypadkiem.

najlepsze wakacje spędziłam...
Pod kątem relaksu pełną parą, tegoroczne wakacje były bardzo udane:)
Tydzień w Cadaques - hiszpańska kuchnia, cudowny bungalow w Carpe Diem Club, i wszystko to co w tym kraju kochamy.
Potem tydzień w Borach Tucholskich - sielsko i anielsko.
Na obydwu wyjazdach nie spędziłam ani chwili w kuchni i było to doznanie prawdziwie oczyszczające:)
Największym zaś sentymentem darzę moje pierwsze wakacje z Wojtasem. Pełna wrażeń podróż wieloma pociągami do Budapesztu, a potem arbuzy i tokaj nad modrym Dunajem:)

nigdy więcej nie pojadę...
Nigdy nie mówię nigdy. Ale na pewno nie zachęcają mnie wycieczki biur podróży - Egipty, Tunezje i objazdówki typu 7 stolic w siedem dni:) Wolę na własna rękę, z polecenia tubylców, a najlepiej z osobą, która zna dany kraj - jego kulturę i język.

podróżuje z...
Wojtasem. Sprawdza się jako Towarzysz Podróży:)
Siorra też nie najgorsza - choć wtedy ja przejmuję stery organizatora i opiekuna.

wkrótce będę w drodze do...
Pewnie nie tak prędko, ale po głowach chodzą nam Rumunia i Węgry. Pożyjemy, zobaczymy...

wymarzony cel podróży...
Nie ma jednego. Ziemia wielka, a fascynacje rodzą się na bieżąco. Ale gdzieś tam głęboko we mnie, już od lat wielka chęć na Paryż i Nowy Jork. Bo ja taka miastowa dziewucha jestem:)

na wyprawy zawsze zabieram ze sobą...
Wyprawy to może za dużo powiedziane, ale zawsze podróżuje z nami aparat fotograficzny, książka i zeszyt na zapiski. Zazwyczaj dość dokładnie opisujemy pierwsze dni wyjazdu, a potem już dajemy się ponieść atmosferze miejsc, rozleniwiamy się i nici z dziennika podróży:)

Ech, mogłabym jeszcze pisać i pisać. Bo wspomnienia z naszych podróży są tak pełne emocji i fascynacji, że trudno zmieścić się w kilku zdaniach. Jednocześnie te wspomnienia są jak małe szkatułki, pochowane jedna w drugiej. Otwierają się kolejno i przypominają mi o miejscach, obrazach, widokach, ludziach i odczuciach.
Jak to ogarnąć?
Pociesza mnie jednak to, że ten blog staje się dla mnie miejscem przechowywania wielu ulotnych chwil i myśli.
I jeśli starczy mi sił i chęci, jeszcze nie raz na jego "łamach" będę wspominała dawne wojaże i planowała kolejne.

A tymczasem życzę wszystkim dobrej nocy:)

Kolejne zdjęcia przedstawiają (patrząc od góry):

* panoramę Barcelony widzianą ze wzgórza Tibidabo

* Bałtyk we wrześniu

* rynek w Sandomierzu

* Cadaques

* cmentarz miejski w Porto

* Pragę

7 kobiet

2009-11-08T14:31:00.008+01:00

W czwartek gościłam na kolacji sześć kobiet.
Niełatwo ustalić wtedy menu. Nigdy nie wiadomo czy któraś się odchudza, czy jest na jakiejś diecie czy wszystkie jedzą mięso i czy lubią czosnek:)
Długo się zastanawiałam i w końcu wymyśliłam - delikatny kurczak, mnóstwo warzyw, lekkostrawny ryż i sałata.
A jeśli kurczak w warzywach to najlepiej po prowansalsku.
A jeśli po prowansalsku to najlepiej udka lub same pałki.
I na pałkach stanęło.
Wszelkie możliwe kolory i smaki wina, które przyniosły dziewczęta,
śmiechy i skojarzenia przeróżne, gdy powiedziałam, że każda dostanie po pałce i już było wiadomo, że wieczór będzie udany:)
No i wszystko zniknęło ze stołu, więc chyba jednak trafiłam w dziesiątkę (a właściwie w szóstkę).

kurczak po prowansalsku
/przepis autorski dla 7 kobiet/

14 pałek z kurczaka
1 cukinia
1 czerwona papryka
10 pieczarek
2 pomidory
2 czerwone cebule
szklanka bulionu warzywnego (lub szklanka wody)
pieprz, sól i zioła prowansalskie

Pałeczki solę, pieprzę i na godzinę chowam do lodówki.
Wszystkie warzywa myję i kroję na dość duże kawałki.
Na oliwie lekko przesmażam kurczaka i układam w naczyniu do zapiekania.
Następnie krótko przesmażam warzywa /cukinie, pieczarki, cebulkę i paprykę/ i układam na pałkach.
Piekarnik nagrzewam do 180 st.
Zapiekam potrawę przez 30 min, od czasu do czasu skrapiając bulionem.
Po tym czasie dodaję pomidory, posypuję całość ziołami prowansalskimi i zapiekam jeszcze 15 minut (można zmniejszyć temperaturę).

Pałeczki podałam z ryżem, sałatą i sosem jogurtowym.
Smacznego!

Ps. A na deser były przepyszne kruche rogaliki na piwie, które zrobiła B. Przepis już niebawem!

pierwszy śnieg

2009-11-04T19:57:00.004+01:00

Kiedy spadnie pierwszy śnieg, jestem zgubiona.

Już wiem, że aż do świąt nie pozbędę się pewnej melancholii.

Że już zacznę żyć tymi świętami, mając coraz większą ochotę na bożonarodzeniowe specjały, smaki i zapachy.

I dlatego dziś pierwsza mała celebracja - zaparzam zimową herbatę, przeszukuję puszki, szuflady i szafki w poszukiwaniu jakiś korzennych ciastek, rozkrawam pomarańczę i rozwieszam w kuchni by pachniała.

Włączam swingowe utwory - głosy Franka Sinatry, Nat King Cole'a i Michaela Bubble'a tak bardzo kojarzą mi się z tą zimową aurą, oczekiwaniem, świętami...

Z szafy wyjmuję zimowy, ciepły płaszcz, który dostałam niedawno od Mamy - jeszcze pachnie jej perfumami. Czuję się jak dziecko. Cieszę się jak dziecko.

Nawet jeśli wiem, że za kilka godzin nic z tej bieli za oknem nie pozostanie...

A Słodziak dziś przez 10 minut stał przy kuchennym oknie i wołał: "Mama! Patrz!" - olśniony tym białym cudem. Prawdziwie szczęśliwy.

Szkoda, że większość dorosłych na widok tego śniegu dziś rano przeklęła w duchu lub na głos, zapisała na kartce "opony zimowe" i straciła humor na resztę dnia.

zimowa herbata

/receptura autorska - porcja na mały imbryk/

1 mała łyżeczka czarnej herbaty truflowej (czasem używam karmelowej)

1 mała łyżeczka liściastej herbaty (yunnan lub inna)

sok z połowy pomarańczy

2-3 goździki

Mieszankę herbat zaparzam, po 2-3 minutach dodaję goździki i sok z pomarańczy.

Niekiedy dosładzam delikatnie miodem lub cukrem trzcinowym.

Jeśli zagryzam ciastkami - nie słodzę:)

drobne przyjemności

2009-11-03T21:26:00.009+01:00

Są takie książki, do których zagląda się często ale tylko na chwilę, na moment.
Książki, których nie czyta się od deski do deski ale za to odwiedza się je regularnie.
Tak traktuję poezję - nie potrafię przeczytać całego tomiku poetyckiego - choć wiem, że czasem funkcjonują właśnie, jako całość i w owej całości prezentują dopiero swój sens.
Podobnie jest ze zbiorami opowiadań, krótkimi formami prozatorskimi, esejami....
No i książkami kucharskimi:)
Już dawno nie pochłonęła mnie powieść - wielotomowa, wielostronicowa. Pewnie ze względu na tryb życia. Z dwulatkiem obok jest czas tylko na krótkie formy:)
Dlatego tak bardzo ucieszyłam się, gdy w saloniku In Medio w Starym Browarze znów trafiłam na niebywałą okazję - za dwie książki Philippa Delerma zapłaciłam 19,98!
Za tak niewiele - tyle maleńkich przyjemności.
Bo jak tu się nie uśmiechnąć, gdy czytam o rzeczach na pozór nieistotnych, drobnych, a które jednak tworzą nasze życie przyjemniejszym i ciekawszym? Zapach jabłek w piwnicy, paczka ciastek przyniesiona z cukierni w niedzielne popołudnie czy ów tytułowy, pierwszy łyk piwa - najwspanialszy w letni upalny dzień?
Delerm patrzy na świat jak poeta codzienności. W każdym dniu odnajdując coś wartego zauważenia, odnotowania, opisania.
Mogą to być rzeczy bardzo przyjemne, jak i te mniej rozkoszne a jednak sprawiające, że nasze życie jest pełne niespodzianek i zadziwień np.owa przerwana, przez niezapowiedzianych gości, sjesta. Jakkolwiek by się nie było towarzyskim - niezapowiedziany gość to przecież zawsze zgrzyt i kłopot. Przynajmniej w pierwszej chwili:)

Teraz do zamknięcia tryptyku brakuje mi już tylko tomu Dickens, cukrowa wata i inne smakołyki , który zapowiada się jak kwintesencja moich pasji - jedzenie i literatura w jednym.

Gazeta przy śniadaniu [fragment z tomu Pierwszy łyk piwa...]

To paradoksalny luksus. Jednoczyć się z całym światem w niezmąconym spokoju, wśród aromatu kawy. A w gazecie prawie same potworności, wojny i katastrofy. Gdybyś wysłuchał tego wszystkiego przez radio, naraziłbyś się na ciosy fraz, walących w ciebie jak w bęben. Z gazetą jest zupełnie inaczej. Rozkładasz ją, na ile się da, na kuchennym stole, pomiędzy tosterem a maselniczką. Jakoś tam dochodzi do ciebie, że czasy są pełne okrucieństw - ale pachną przy tym porzeczkowym dżemem, kakao, grzankami...

Piętka chleba [fragment z tomu Zamordowana sjesta.]
- Zostało jeszcze jakieś pieczywo?
Pytanie to pojawia się zawsze zbyt późno. Stąd pewnie ów ton pełen niepokoju, nieomal panika [...]
Brak pieczywa budzi konsternację niewspółmiernie wielką wobec doznanej szkody. Nie mając chleba, łamiecie zasady, zostajecie wyjęci spod prawa. Świecą wam przykładem ci, którzy umieli się w porę zabezpieczyć, wrzucając w niedzielne popołudnie na półkę pod tylna szyba bagietkę zbawicielkę, która wynagrodzi im godziny zmarnowane w korkach. Dotrą do domu w środku nocy, całkiem wykończeni i nie będą mieli najmniejszej ochoty na kolację - ale za to będą mieli chleb. Bo o wiele ważniejsza od samego jedzenia jest tu kwestia psychiki. Chleb stał się szkieletem, rusztowaniem dni...

Philippe Delerm

Pierwszy łyk piwa i inne drobne przyjemności
/La premiere gorgee de bierre et autres plaisirs minuscules/
Warszawa 2004

oprawa twarda
stron: 84
cena regularna: 29,90

Philippe Delerm

Zamordowana sjesta
/La sieste assassinee/
Warszawa 2005

oprawa miękka
stron: 84
cena regularna:24,90

Przełożył: Wawrzyniec Brzozowski

Wydawnictwo Sic!
zdjęcia okładek pochodzą ze strony wydawnictwa

www.wydawnictwo-sic.com.pl

zaduszkowo

2009-11-02T20:57:00.005+01:00

Wielka prawda, w niewielu słowach.

Napis po katalońsku, który odkryliśmy podczas spaceru po dzielnicy Raval w Barcelonie.
LUDZIE PRZEMIJAJĄ Z WIATREM, ALE ICH CNOTY POZOSTAJĄ WIECZNE.

jak w restauracji

2009-10-31T00:16:00.010+01:00

Czasami lubię celebrować.
Poczuć się w domu, jak w restauracji.
Nastrojowa muzyka
Piękna zastawa.
Dobre wino.
A na koniec - nikt nie przychodzi z rachunkiem:)

łosoś w czerwonym pesto na sałacie francuskiej
/przepis autorski
porcja dla 2 osób/

ryba:
400g świeżego łososia
2 łyżki czerwonego pesto*
sok z połowy cytryny

sałata:
pół sałaty lodowej
gruszka (może być z kompotu)
10 czarnych oliwek
garść orzechów włoskich
ser rokpol

sos do sałaty:
2 łyżki oliwy
2 łyżki wody
1 łyżka balsamico
1 łyżka
czerwonego pesto
1 ząbek czosnku

Łososia skrapiam cytryną i na 1 godzinę wstawiam do lodówki.
Po wyjęciu, smaruję czerwonym pesto i na 20 min. wkładam do piekarnika nagrzanego do 170st.
Na ostatnie 5 min. dodaję również orzechy by się podprażyły.

Sałatę układam na talerzach, posypuję pokruszonym rokpolem, orzechami, cząstkami gruszki i oliwkami. Polewam sosem i odstawiam na 15 min.

Kawałki upieczonego łososia układam na sałacie.
Podaję z pieczywem.

Smacznego!

* użyłam Pesto Rosso firmy Baresa (z Lidla, 185g za 4.99zł!). W jego skład wchodzą: suszone pomidory, orzechy nerkowca, pecorino romano, oliwa, czosnek i bazylia.
Podobnie, jak w przypadku pesto zielonego, o którym pisałam TU, używam go do sosów, makaronów, mięs i ryb a także, jako pasta na kanapki.
Gorąco polecam!